Dziś jest:







Czy święci są po to, aby nas zawstydzać? Tak. Mogą być i po to ...    (Jan Paweł II, Tarnów, 1987r.)     - chronologiczny (wg dnia wspomnienia) spis informacji o świętych i błogosławionych

Wybierz radio ››

Aplikacje z Duchem ››

OGŁOSZENIA DUSZPASTERSKIE

_ A A A

Administrator danych osobowych informuje, że wszystkie dane osobowe na stronie internetowej parafii św. Franciszka z Asyżu w Cieniawie umieszczone zostały za zgodą osób, których dane dotyczą lub umieszczone są na podstawie prawa

I Niedziela Adwentu - 28 listopada 2021 roku

| Rozpoczęliśmy adwent – czas radosnego przygotowania na przyjście Pana

Włączmy się w to przygotowanie, zwłaszcza przez udział w roratach oraz podjęcie postanowień. Niech nie zabraknie wzajemnej życzliwości i dobroci serca. Przejawem tej dobroci będzie nabycie świecy wigilijnej. Caritas Diecezjalna rozprowadza świece małe - od 7 zł. wzwyż, z czego 5 zł od każdej świecy przekazujemy do Kurii oraz świece duże od 20 zł. wzwyż, z czego od każdej świecy odsyłamy 15 zł. Świece znajdują się na stoliku obok prasy religijnej

| Roraty w poniedziałek, we wtorek i w sobotę rano o godz. 6:30, w środę, czwartek i piątek o godz. 17:00, w niedzielę o godz. 7:00. Śpiew Godzinek w dzień powszedni od godz. 6:00

| W liturgii tygodnia:

we wtorek święto św. Andrzeja Apostoła

w środę nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy

w I czwartek nabożeństwo do św. Franciszka z Asyżu. Modlić się będziemy o powołania kapłańskie i zakonne oraz za przygotowujących się do kapłaństwa

w I piątek św. Franciszka Ksawerego. W tym dniu modlitwą i ofiarą wspierać będziemy misje święte. Msze św. wotywne o Najświętszm Sercu Pana Jezusa o 7:00 i 17:00. Przed wieczorną Mszą św. nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego. Po Mszy św. nabożeństwo do Najświętszego Serca Pana Jezusa oraz do godz. 20.00 adoracja Najświętszego Sakramentu w intencji ojczyzny

w sobotę św. Barbary – patronki górników, a także św. Jana Damasceńskiego. O godz. 6:30 Msza św. wotywna o Niepokalanym Serce Maryi

| W najbliższą niedzielę przeżywać będziemy – Dzień modlitwy i pomocy materialnej Kościołowi na Wschodzie. Zgodnie z poleceniem Księdza Biskupa przeprowadzona zostanie zbiórka do puszek na rzecz pomocy naszym braciom w wierze mieszkającym głównie na terenie Ukrainy, która przeżywa czas konfliktu wojennego. Po Prymarii zmiana tajemnic dla Ojców i Matek

Z racji I niedzieli nowego miesiąca składka przeznaczona na spłatę długi, jaki mamy za wykonane w tym roku prace. O godz. 15:00 spotkanie Rady Duszpasterskiej. Serdecznie zapraszam

| Spowiedź przed I piątkiem będzie przed nabożeństwem według następującego porządku:

w środę dla klas IV, V i VI

w czwartek dla klas VII i VIII

w piątek dla młodzieży szkół średnich i dorosłych

| Zachęcamy do lektury prasy religijnej: W Gościu Niedzielnym kalendarz ścienny na rok 2022 z reprodukcjami obrazów przedstawiających wydarzenia z życia Jezusa

| Intencje mszalne bieżącego tygodnia ››

| Uczestnicy pogrzebu śp. † Wojciecha Ogorzałka zamówili 10 intencji mszalnych. Bóg zapłać

| Plan roznoszenia opłatków przez Pana Kościelnego:

4 grudnia, sobota - od godz. 9.30 Rzeki od Marii Kogut (95), domy koło szkoły i kościoła, następnie Wieś i Podlesie od Tadeusza Jasińskiego (241) do Kazimierza Poręby (121) oraz Ligęzówka

5 grudnia, niedziela - od godz. 13.30 Podlesie od Zbigniew Miczołka (323) do Krzysztofa Poręby (347)

| Z radością pragnę poinformować, iż p. Stanisław Janus odznaczony został przez Biskupa Tarnowskiego medalem Dei Regno Servire (Służyć Królestwu Bożemu) w uznaniu dla Jego postawy religijnej, a zwłaszcza 29-letniej ofiarnej posługi Nadzwyczajnego Szafarza Eucharystii

Panu Stanisławowi gratulujemy tego wyróżnienia i życzymy obfitości Bożych łask

| Bóg zapłać za ofiary złożone w kopertach oraz poprzez wpłatę na rachunek bankowy

| Życzymy dobrego tygodnia. Przyjmijcie błogosławieństwo ...

| Serdecznie zapraszamy do wzięcia udziału online w debacie o Rodzinie: Trzy radości - małżeństwo, dziecko, rodzina. Gospodarzami spotkania będą małżeństwa zaangażowane w duszpasterstwo rodzin naszej diecezji. Szczegóły na stronie internetowej (logujemy się poprzez platformę: Małżeństwo, dziecko, rodzina. Trzy radości ››). Debaty odbędą się 11 października, 8 listopada i 8 grudnia o godz. 19.00

| Osobom, które odczuwają skutki decyzji aborcyjnej i pragną przejść drogę uzdrowienia proponujemy rekolekcje wyjazdowe zatytułowane 'Winnica Racheli'. Najbliższe odbędą się w Piwnicznej od 3 do 5 grudnia. Zapisy pod numerem telefonu znajdującym się w gablocie oraz na stronie internetowej: Winnica Racheli - Piwniczna-Zdrój

| Małżonkom proponujemy rekolekcje on-line zatytułowane RODZINA33. Ich uzupełnieniem są rekolekcje dla dzieci 'Wchodzimy do Arki całą rodziną'. Rozpoczęcie 21 listopada. Szczegóły na stronie www.rodzina33.pl ››

1

XXXIV Niedziela zwykła - 21 listopada 2021 ››

ARCHIWALNE OGŁOSZENIA DUSZPASTERSKIE

XXXIV Niedziela zwykła - 21 listopada 2021 roku

Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata

| Bóg zapłać za składane dziś ofiary do puszek, które przeznaczone są dla parafii położonych przy naszej wschodniej granicy organizujących pomoc charytatywną dla migrantów

| W ciągu tygodnia:

w poniedziałek św. Cecylii - patronki śpiewu i muzyki kościelnej. Msza św. o godz. 7:00

we wtorek św. Klemensa i św. Kolumbana. Msza św. o godz. 7:00

w środę św. Andrzeja i Współbraci – pierwszych męczenników wietnamskich. O godz. 18:00 Msza św. i nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy

w czwartek św. Katarzyny Aleksandryjskiej. Msza św. o godz. 7:00

w piątek o godz. 18:00 Msza św. i nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego

w sobotę o godz. 7:00 Msza św. O godz. 9:00 spotkanie DSM oraz dzieci, które pragną włączyć się do grona osób podtrzymujących śpiew piosenek podczas nadchodzących rorat

| W najbliższą niedzielę rozpoczniemy Adwent

Już dziś zachęcamy dzieci, młodzież i dorosłych do licznego udziału w roratach, które odprawiane będą w poniedziałek, wtorek i w sobotę rano o godz. 6:30; w środę, czwartek, piątek wieczorem o godz. 17:00, a w niedzielę o godz. 7:00. Uczniowie w szkole otrzymali już plansze roratnie. Dla najmłodszych dzieci są do odebrania w zakrystii. Proszę, aby dzieci na nabożeństwo przynosiły lampiony. Mszę św. rozpoczynać będziemy procesją z lampionami. Po nabożeństwie dzieci otrzymywać będą obrazki nawiązujące do tematyki kazań, a podczas homilii – uważni słuchacze upominki – niespodzianki. Pierwsze obrazki do wklejenia dostaną za tydzień w niedzielę. Na zakończenie rorat otrzymają stosowne nagrody. O śpiew godzinek prosimy p. Grybel

| Zachęcamy do lektury prasy religijnej. W Gościu Niedzielnym bezpłatny dodatek – płyta z filmem opowiadającym o beatyfikowanym właśnie w Katowicach ks. Janie Masze. Jest też najnowszy numer Małego Gościa Niedzielnego, a w nim teksty nawiązujące do czekającego nas adwentu. W Miłujcie się polecamy artykuł: 'Wiara i nauka nie przeciwstawiają się sobie'. Na dzieci czeka Promyczek Dobra i Mały Promyczek Dobra

| Intencje mszalne bieżącego tygodnia ››

| Pogrzeb śp. † Wojciecha Ogorzałka (nr 59) we wtorek o 8:30

| Plan roznoszenia opłatków przez Pana Kościelnego:

27 listopada (sobota) od godz. 9.30 Podpołudnie Góra, od Świgut Marian (nr 302) do Kiełbasa Józefa (nr 174), Ubocz, Ząbry, Poddziółek, Stolarzówka, i Podedworze do Bochenek Marek (46)

| Parafia w Kamionce Wielkiej od 26 listopada organizuje kurs przedmałżeński. Szczegóły w gablocie i na stronie internetowej

| Porządkując groby na cmentarzu: to co do spalenia składamy do metalowego kosza, kwiaty z ziemią w doniczkach oraz szklane znicze wraz ze wkładami plastikowymi zabieramy do domu

| A teraz adoracja Najświętszego Sakramentu ...

1

XXXIII Niedziela zwykła - 14 listopada 2021 ››

ARCHIWALNE OGŁOSZENIA DUSZPASTERSKIE

XXXIII Niedziela zwykła - 14 listopada 2021 roku

| Bóg zapłać za składane dziś ofiary do puszek, które przeznaczone są dla cierpiących mieszkańców Libanu

| W liturgii tygodnia:

w poniedziałek św. Alberta Wielkiego. Msza św. o 7:00

we wtorek św. Małgorzaty Szkockiej, św. Gertrudy, a także rocznica poświęcenia rzymskich bazylik św. Piotra i Pawła. Msza św. o godz. 7:00

w środę św. Elżbiety. O godz. 18:00 Msza św. i nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy, na które przychodzą dzieci klasy III wraz z rodzicami

w czwartek bł. Karoliny Kózkówny. Msza św. o godz. 7:00

w piątek o godz. 18:00 Msza św. i nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego.

w sobotę św. Rafała Kalinowskiego. O godz. 7:00 Msza św., o godz. 9:00 spotkanie Dziewczęcej Służby Liturgicznej oraz dziewcząt i chłopców, którzy pragną włączyć się w śpiew scholii podczas nadchodzących rorat

w niedzielę Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata - zakończenie roku liturgicznego

| W nawiązaniu do odczytanego Apelu Biskup Tarnowski prosi o złożenie w najbliższą niedzielę ofiar do puszek, które przeznaczone będą dla parafii położonych przy naszej wschodniej granicy organizujących pomoc charytatywną dla migrantów

| Polecamy najnowszy numer 'Gościa Niedzielnego', w którym przeczytamy między innymi o tym, dlaczego papież ustanowił Dzień Ubogich i co z tego wynika, oraz o siostrze zakonnej przez ponad 4 lata przetrzymywanej w niewoli przez muzułmańskich dżihadystów. Jest też Promyczek Dobra, Mały Promyczek Dobra, Mały Gość Niedzielny, Miłujcie się

| 20 listopada, w najbliższą sobotę, o godz. 19.00, w Parafii MB Niepokalanej odbędzie się Diecezjalne Spotkanie Młodych SYNAJ. Zapraszam młodzież klasy VIII i szkół średnich. do wzięcia udziału w tym wydarzeniu. Szczegóły w gablocie i na stronie internetowej: Sącz Boga - Duszpasterstwo Młodzieży w okręgu nowosądeckim ›› Do środy mam podać liczbę uczestników. Zainteresowanych ze szkół średnich proszę o kontakt

| Małżonkom proponujemy rekolekcje on-line zatytułowane RODZINA33. Ich uzupełnieniem są rekolekcje dla dzieci 'Wchodzimy do Arki całą rodziną'. Rozpoczęcie 21 listopada. Szczegóły na stronie www.rodzina33.pl ››

| Intencje mszalne bieżącego tygodnia

| Uczestnicy pogrzebu zamówili za śp. † Stanisławę Poręba 9 intencji mszalnych. Bóg zapłać

| Porządkując groby na cmentarzu: to co do spalenia składamy do metalowego kosza, kwiaty z ziemią w doniczkach oraz szklane znicze wraz ze wkładami plastikowymi zabieramy do domu

| Niedługo rozpoczniemy adwent, czas przygotowania do Świąt Bożego Narodzenia. Jednym z najbardziej znanych zwyczajów adwentowych jest roznoszenie opłatków, które wcześniej zostają poświęcone w kościele. Tradycja ta wywodzi się z pierwszych wieków chrześcijaństwa. Ofiary składane przy okazji roznoszenia opłatków nie są zapłatą za opłatek, ale ofiarą dla Pana Kościelnego za jego całoroczną posługę w niedzielę i w dzień powszedni. Pan Sławomir Fyda roznosił będzie opłatki według następującego planu: 21 listopada (niedziela) – od godz. 14.00 Podgóra domy nad drogą, Florków (nr 44), Podgóra domy pod drogą, następnie Zarębka, Pólko, od. Chronowskich (nr 17) do Marchacz (nr 337). Błogosławieństwo opłatków

| Przyjmijmy błogosławieństwo ...

1

XXXII Niedziela zwykła - 7 listopada 2021 ››

ARCHIWALNE OGŁOSZENIA DUSZPASTERSKIE

XXXII Niedziela zwykła - 7 listopada 2021 roku

| W ciągu tygodnia:

w poniedziałek o godz. 18:00 różaniec za zmarłych z wypominkami. Następnie Msza św.

we wtorek święto Rocznicy Poświęcenia Bazyliki Laterańskiej. Msza św. o godz. 7:00

w środę św. Leona Wielkiego. O godz. 18:00 Msza św. i nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy

w czwartek 11 listopada, we wspomnienie św. Marcina, przeżywać będziemy Narodowe Święto Niepodległości – 103 rocznicę odzyskania niepodległości. O godz. 9:00 zgromadzimy się na Mszy św. Po jej zakończeniu udamy się w procesji na cmentarz. Pamiętajmy, aby w tym dniu udekorować domy flagami narodowymi

w piątek św. Jozafata. O godz. 18:00 Msza św. i nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego`

w sobotę św. Benedykta, Jan, Mateusza, Izaaka, i Krystyna – pierwszych męczenników Polski. O godz. 7:00 Msza św. O godz. 9:00 spotkanie Dziewczęcej Służby Maryjnej

| W najbliższą niedzielę obchodzić będziemy XIII Dzień Solidarności z Kościołem Prześladowanym. Tym razem będziemy mieli okazję przyjść z pomocą chrześcijanom mieszkającym w Libanie. Warto wiedzieć, że aktualnie w 62 krajach łamana jest wolność religijna, w 26 krajach chrześcijanie doświadczają krwawych prześladowań, a ponad 40 mln ludzi rocznie staje się ofiarami handlu ludźmi. W związku z tym za tydzień zostanie przeprowadzona zbiórka do puszek na ten cel

Po Mszy św. o 9:00 zmiana tajemnic dla Róż rodzinnych

| Zachęcamy do lektury prasy religijnej. W Gościu Niedzielnym polecamy artykuł: 'Koncerty w kościele – problem czy szansa?' W Miłujcie się: 'Kto przyjmuje jedno z tych dzieci' – poruszające świadectwo adopcyjnych rodziców niepełnosprawnych dzieci. Jest też listopadowe wydanie Promyczka Dobra oraz Małego Promyczka Dobra

| Intencje mszalne bieżącego tygodnia

| Odpust zupełny dla zmarłych możemy zyskiwać każdego dnia przez cały listopad

| Od 12 listopada w kinach można oglądać film: 'Nędzarz i madame' - opowiadający o burzliwych losach Adama Chmielowskiego, który poświęca wszystko, by stać się Bratem Albertem – przyszłym świętym. Gorąco zachęcamy, by wybrać się do kina, poznać tę niezwykłą postać i wartościowo spędzić czas

| Dziękujemy Piotrowi Gaborkowi za wykonanie trzech filmów - spacerów wirtualnych prezentujących kościół z zewnątrz i wewnątrz oraz drogę krzyżową na Wierchowinę. Linki do przygotowanych materiałów na stronie parafialnej, w zakładce Fotogaleria oraz W obiektywie

| Porządkując groby na cmentarzu, w miarę możności prosimy, kwiaty z doniczkami oraz znicze zabierać do domu, ponieważ w większości przyjeżdżamy samochodami, więc nie powinno być problemem dołączenie śmieci z grobów do swoich domowych odpadów, za które i tak płacimy. Pozwoli to w dużej mierze rozwiązać problem powiększającej się z roku na rok coraz większej ilości śmieci

| A teraz adoracja Najświętszego Sakramentu ...

1

Komunia Święta Duchowa ››

'Jezu wierzę, że jesteś prawdziwie obecny w Najświętszym Sakramencie. Kocham Cię nade wszystko i pragnę mieć Cię w duszy swojej. Ponieważ nie mogę Cię przyjąć teraz sakramentalnie zawitaj przynajmniej duchowo do serca mego (w ciszy uświadom sobie obecność Jezusa w swoim sercu). Jako już przybyłego witam Cię i jednoczę się ściśle z Tobą. Nie dozwól mi nigdy oddalić się od Ciebie. Ojcze Przedwieczny ofiaruję Ci Ciało i Krew Syna Twego Jezusa Chrystusa, za grzechy moje, za dusze w czyśćcu cierpiące i za potrzeby Kościoła Świętego'.

'Wierzę w Ciebie, o Jezu w Najświętszym Sakramencie utajony, kocham Cię, Ciebie pragnę. Przyjdź do mego serca, przyjmuję Cię i proszę - już nie odchodź ode mnie'.

'Niechaj pochłonie, proszę, Panie Jezu Chryste, duszę moją ognista i nad miód słodsza siła miłości Twojej. Niech umrę z miłości dla miłości Twojej, który raczyłeś umrzeć z miłości dla miłości mojej' (św. Franciszek).

1

Świeca Caritas budzi wrażliwość – XXVIII Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom ››
Świeca Caritas budzi wrażliwość – XXVIII Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom

Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom oznacza nadzieję na lepszy los dla setek tysięcy dzieci z rodzin potrzebujących wsparcia. W ramach 28. edycji akcji Caritas Polska przygotowała ok. 2 mln świec, które zapłoną na wigilijnych stołach. Finansowanie wakacyjnego wypoczynku, posiłków, stypendiów oraz wsparcie dzieci w rehabilitacji i leczeniu – to główne cele, którym służą co roku środki zebrane dzięki dystrybucji świec Caritas, prowadzonej w ramach Wigilijnego Dzieła Pomocy Dzieciom

O przeznaczeniu wpływów związanych z Wigilijnym Dziełem Pomocy Dzieciom będą decydować diecezjalne Caritas, uwzględniając lokalne potrzeby. Ponadto w tym roku 10 groszy, uzyskanych dzięki każdej z wigilijnych świec rozprowadzanych w parafiach, zostanie przeznaczone na kompleksowy rozwój placówek dla dzieci w krajach rozwijających się (edukacja, dożywanie)

Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom zostało zapoczątkowane przez Caritas w 1994 r. Co roku, podczas adwentu, świece są rozprowadzane w parafiach w całej Polsce. Od blisko 20 lat akcja ma charakter ekumeniczny. Obecnie jest prowadzona przez Caritas wspólnie z Diakonią Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego, Diakonią Kościoła Ewangelicko-Reformowanego oraz Prawosławnym Ośrodkiem Miłosierdzia Eleos. Od początku nawiązuje do idei pustego miejsca przy stole. Światło świecy przypomina Polakom, że na naszą pomoc czekają ci, którzy nas potrzebują

* Źródło: www.caritas.pl

1

Apel Biskupa Tarnowskiego o modlitwę w intencji pokoju i ładu społecznego ››
Apel Biskupa Tarnowskiego o modlitwę w intencji pokoju i ładu społecznego w naszej Ojczyźnie

Drodzy Diecezjanie!

Z niepokojem i wielkim zatroskaniem przyjmujemy docierające do nas informacje o sytuacji na wschodniej granicy Polski. Powaga zaistniałej sytuacji sprawia, iż nie możemy pozostać biernymi obserwatorami pokładającymi całą ufność jedynie w ludzkiej i militarnej sile. Konieczna jest wzmożona modlitwa w intencji pokoju, ładu społecznego w naszej Ojczyźnie oraz zaradzenia powstałemu kryzysowi. Żaden naród i żadna grupa społeczna nie jest w stanie jedynie o własnych siłach osiągnąć pokoju, wspólnego dobra i bezpieczeństwa.

Dlatego też z wdzięcznością przyjmujemy rozpoczynającą się dziś inicjatywę Akcji Katolickiej Diecezji Tarnowskiej pod hasłem: 'Pokój Tobie, Polsko, Ojczyzno moja!' – są to słowa nawiązujące do II Pielgrzymki św. Jana Pawła II do Ojczyzny. Wspomniana inicjatywa rozpoczyna sztafetę modlitwy w intencji naszej Ojczyzny i pokojowego rozwiązania zaistniałego kryzysu, a także w intencji ładu społecznego i ustania pandemii. Sztafeta obejmie 200 parafii, w których działają Parafialne Oddziały Akcji Katolickiej i potrwa nieprzerwanie do 8 czerwca 2022 roku. Do włączenia się w modlitwę w tych intencjach zapraszam też wszystkich diecezjan i wspólnoty parafialne.

Chciejmy zaangażować się w ten duchowy program, na który składa się celebracja Eucharystii, rozważania oparte na nauczaniu św. Jana Pawła II, adoracja oraz modlitwy w intencji Ojczyzny zanoszone do Boga przez wstawiennictwo św. Andrzeja Boboli – przemożnego Patrona Polski. W wyznaczonym dla danej parafii dniu w harmonogramie sztafety modlitewnej, Akcja Katolicka zaprasza do włączenia się w tę inicjatywę całą wspólnotę parafialną, a zwłaszcza Róże Różańcowe, stowarzyszenia i wspólnoty działające w danej parafii, a także instytucje oświatowe i samorządy lokalne. Niech każdy poczuje się zobowiązany do modlitwy w podanych intencjach, gdyż Ojczyzna to nasze wspólne dobro i wspólna odpowiedzialność. Z historii wiemy, jak wielką rolę w dziejach Polski odegrała właśnie moc wiary i zanoszonej do Boga modlitwy. Niech modlitewne błaganie o pokój, poszanowanie ludzkiej godności oraz praw, gromadzi nas licznie w parafialnych wieczernikach.

Drodzy Diecezjanie! Gorąco proszę kapłanów, osoby życia konsekrowanego i wszystkich wiernych o modlitwę w intencji Polski, w intencji ofiar zaistniałego konfliktu oraz o jego rychłe pokojowe rozwiązanie.

Z pasterskim błogosławieństwem

† Andrzej Jeż

BISKUP TARNOWSKI



* Źródło: www.diecezja.tarnow.pl

1

Apel Przewodniczącego KEP w sprawie pomocy migrantom ››
Apel Przewodniczącego KEP w sprawie pomocy migrantom

Od kilku tygodni jesteśmy świadkami wyjątkowo trudnej sytuacji na granicy polsko-białoruskiej. Bez względu na okoliczności przybycia migrantów, na pewno potrzebują oni naszego wsparcia duchowego i materialnego.

Od początku kryzysu migracyjnego Kościół w Polsce – za pośrednictwem Caritas Polska, Caritas diecezjalnych oraz delegata KEP ds. imigracji – świadczy w miarę swoich możliwości pomoc migrantom. W tym momencie realizowane jest wsparcie ośrodków dla cudzoziemców, wsparcie przygranicznych placówek Straży Granicznej, w których przebywają migranci i uchodźcy, a w parafiach przygranicznych uruchamiane są Namioty Nadziei Caritas Polska.

Potrzeby są jednak o wiele większe, dlatego zwracam się do wiernych oraz wszystkich ludzi dobrej woli z prośbą o ogólnopolską zbiórkę funduszy na rzecz migrantów z granicy polsko-białoruskiej, po wszystkich Mszach Świętych w niedzielę 21 listopada. Środki zbierane podczas tej kwesty zostaną przeznaczone – za pośrednictwem Caritas Polska – na finansowanie działań pomocowych na terenach przygranicznych podczas kryzysu migracyjnego oraz na proces długotrwałej integracji uchodźców, którzy zdecydują się pozostać w Polsce.

Misją Kościoła jest w pierwszym rzędzie głoszenie Ewangelii. W konsekwencji, gdy trzeba udzielić przybyszom pomocy, nie wolno nam się od tego uchylać. Bez uszczerbku dla bezpieczeństwa Rzeczypospolitej i jej obywateli, osobom potrzebującym trzeba okazać naszą solidarność. W obecnej sytuacji przesłanie przypowieści o miłosiernym Samarytaninie brzmi jeszcze bardziej nagląco i czeka na powszechną realizację, także w postrzeganiu samych migrantów.

Módlmy się gorąco o pokój na wschodniej granicy Polski, za wszystkich migrantów tam przebywających, za mieszkańców tych okolic, za służby państwowe, w tym Straż Graniczną i wojsko, za polityków, Polaków i Białorusinów.

Warszawa, dnia 8 listopada 2021 roku

Stanisław Gądecki

Arcybiskup Metropolita Poznański, Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski



* Źródło: www.episkopat.pl

1

Orędzie Papieża Franciszka na V Światowy Dzień Ubogich ››
'Ubogich zawsze macie u siebie' (Mk 14, 7)
Orędzie Papieża Franciszka na V Światowy Dzień Ubogich - 14 listopada 2021, XXXIII Niedziela okresu zwykłego

1. «Ubogich zawsze macie u siebie» (Mk 14, 7). Jezus wypowiedział te słowa na kilka dni przed świętem Paschy, będąc na obiedzie w Betanii, w domu pewnego Szymona, zwanego „Trędowatym”. Jak opowiada ewangelista, pewna kobieta weszła, trzymając alabastrowy flakonik pełen bardzo cennego olejku, który następnie wylała na głowę Jezusa. Gest ten wzbudził wielkie zdumienie i dał początek dwóm różnym reakcjom.

Pierwszą jest oburzenie wśród niektórych obecnych, wliczając w to uczniów, którzy, biorąc pod uwagę cenę olejku – około 300 denarów, czyli równowartość rocznej zapłaty jednego pracownika – myślą, że byłoby lepiej go sprzedać i oddać zarobione w ten sposób pieniądze dla ubogich. Według Ewangelii świętego Jana, Judasz staje się wyrazicielem tego zdania: «Czemu to nie sprzedano tego olejku za trzysta denarów i nie rozdano ich ubogim?». Ewangelista odnotowuje: «Powiedział zaś to nie dlatego, jakoby dbał o biednych, ale ponieważ był złodziejem, i mając trzos wykradał to, co składano» (12, 5-6). To nie przypadek, że ta ciężka krytyka wychodzi z ust zdrajcy: jest to dowód na to, że ci, którzy nie zauważają ubogich, zdradzają nauczanie Jezusa i nie mogą być Jego uczniami. Pamiętamy, w odniesieniu do tej sytuacji, o mocnych słowach Orygenesa: «Judasz wydawał się troszczyć o ubogich […]. Jeśli teraz jest jeszcze ktoś, kto ma sakiewkę Kościoła i jak Judasz wypowiada się w imieniu ubogich, ale potem bierze dla siebie to, co tam wkładają, niech ma swój udział razem z Judaszem» (Komentarz do Ewangelii Mateusza, 11, 9).

Druga reakcja pochodzi od samego Jezusa i pozwala na zrozumienie głębokiego sensu gestu, który wykonała kobieta. Mówi On: «Zostawcie ją; czemu sprawiacie jej przykrość? Dobry uczynek spełniła względem Mnie» (Mk 14, 6). Jezus wie, że Jego śmierć jest bliska i dostrzega w tym geście uprzedzające namaszczenie swojego martwego ciała, przed złożeniem w grobie. Wizja ta przekracza wszelkie oczekiwania współbiesiadników. Jezus przypomina im, że pierwszym biednym jest On sam, najbiedniejszy z biednych, ponieważ reprezentuje ich wszystkich. Syn Boży akceptuje gest tejże kobiety również w imieniu ubogich, samotnych, osób z marginesu oraz dyskryminowanych. Ona natomiast, w swojej kobiecej wrażliwości, okazuje się być jedyną, która pojmuje stan duszy Pana. Anonimowa kobieta, być może przez to przeznaczona, by reprezentować cały świat kobiecy, który na przestrzeni wieków nie będzie miał głosu i dozna przemocy, rozpoczyna znaczącą obecność kobiet, które biorą udział w szczytowym momencie życia Chrystusa: w ukrzyżowaniu, śmierci oraz w pogrzebie, a następnie w ukazaniu się światu Zmartwychwstałego. Kobiety, tak często dyskryminowane, trzymane z daleka od miejsc odpowiedzialnych, na kartach Ewangelii są natomiast bohaterkami historii objawienia. Jakże wymowne są końcowe słowa Jezusa, które łączą tę kobietę z wielką misją ewangelizacyjną: «Zaprawdę, powiadam wam: Gdziekolwiek po całym świecie głosić będą tę Ewangelię, będą również opowiadać na jej pamiątkę to, co uczyniła» (Mk 14, 9).

2. Ta silna „empatia” pomiędzy Jezusem a kobietą oraz sposób, w jaki interpretuje On jej namaszczenie, w sprzeczności z reakcją oburzenia Judasza i innych, otwierają drogę owocnej refleksji na temat nierozerwalnego połączenia pomiędzy Jezusem, biednymi i głoszeniem Ewangelii.

Oblicze Boga, które On objawia, jest bowiem obliczem Ojca biednych, bliskiego biednym. Całe dzieło Jezusa potwierdza, iż ubóstwo nie jest owocem nieszczęścia, ale konkretnym znakiem Jego obecności pośród nas. Nie odnajdujemy Go tam, gdzie chcemy i wtedy, kiedy chcemy, ale rozpoznajemy Go w życiu ubogich, w ich cierpieniu i wzgardzeniu, w nieludzkich czasem warunkach, w których zmuszeni są żyć. Nie przestaję powtarzać, że ubodzy są prawdziwymi ewangelizatorami, ponieważ pierwsi zostali zewangelizowani i powołani do udziału w błogosławieństwie Pana i Jego Królestwa (por. Mt 5, 3).

Ubodzy, żyjący w rozmaitych warunkach i na wszystkich szerokościach geograficznych ewangelizują nas, ponieważ pozwalają nam odkryć, w sposób zawsze nowy, najbardziej naturalne rysy twarzy Ojca. «Oni mogą nas wiele nauczyć. Oprócz uczestnictwa w sensus fidei, przez własne cierpienia znają Chrystusa cierpiącego. Jest rzeczą konieczną, abyśmy wszyscy pozwolili się przez nich ewangelizować. Nowa ewangelizacja jest zaproszeniem do uznania zbawczej mocy ich egzystencji i do postawienia jej w centrum drogi Kościoła. Jesteśmy wezwani do odkrycia w nich Chrystusa, do użyczenia im naszego głosu w ich sprawach, ale także do bycia ich przyjaciółmi, słuchania ich, zrozumienia ich i przyjęcia tajemniczej mądrości, którą Bóg chce nam przekazać przez nich. Nasze zaangażowanie nie polega wyłącznie na działaniach albo na programach promocji i opieki. To, co porusza Duch, nie jest nadmiarem aktywizmu, ale przede wszystkim uwagą skierowaną na drugiego człowieka, uznaniem go za jedno z samym sobą. Ta pełna miłości uwaga jest początkiem prawdziwego zatroskania o jego osobę i poczynając od niej, pragnę szukać skutecznie jego dobra» (Adhort. apost. Evangelii gaudium, 198-199).

3. Jezus nie tylko staje po stronie ubogich, ale również dzieli z nimi ten sam los. To jest silne przesłanie również dla Jego uczniów po wszystkie czasy. Słowa Jezusa „ubogich zawsze macie u siebie” wskazują również na to: ich obecność wśród nas jest ciągła, ale nie może doprowadzić do przyzwyczajenia, które staje się obojętnością, lecz powinna zaangażować nas do bezwarunkowego dzielenia się życiem. Biedni nie są osobami „zewnętrznymi” dla wspólnoty, ale są braćmi i siostrami, z którymi dzieli się cierpienie po to, by przynieść ulgę w ich ciężkiej sytuacji oraz ich marginalizacji, ażeby została im przywrócona utracona godność, a także po to, by zabezpieczyć im konieczne włączenie społeczne. Z drugiej strony wiadomym jest, iż pojedynczy gest dobroczynności zakłada istnienie dawcy oraz odbiorcy, podczas gdy dzielenie się życiem rodzi braterstwo. Jałmużna jest okazjonalna, natomiast współudział jest czymś trwałym. Jałmużna niesie ze sobą ryzyko gratyfikacji dla tego, kto jej udziela; współudział natomiast wzmacnia solidarność oraz daje podstawy konieczne do osiągnięcia sprawiedliwości. Wierzący zatem, kiedy chcą zobaczyć osobę Jezusa i dotknąć Go swoją ręką, wiedzą gdzie się zwrócić: ubodzy są sakramentem Chrystusa, reprezentują Jego osobę oraz odsyłają do Niego.

Mamy wiele przykładów świętych, którzy dzielili z biednymi swój projekt życia. Przychodzi mi na myśl między innymi ojciec Damian de Veuster, święty apostoł trędowatych. Z wielką szczodrością odpowiedział on na wezwanie, aby udać się na wyspę Molokai, która była gettem dostępnym jedynie dla trędowatych, aby tam żyć i umrzeć z nimi. Zakasał rękawy i zrobił wszystko, aby uczynić życie tych biednych chorych i zmarginalizowanych, zniszczonych w stopniu ekstremalnym, godnym tego, by je przeżyć. Stał się lekarzem i pielęgniarzem, nie zważając na ryzyko, na które się wystawiał i w tej „kolonii śmierci”, jak była nazywana ta wyspa, niósł światło miłości. Trąd uderzył również w niego, ewidentny znak totalnego współudziału z braćmi i siostrami, dla których oddał życie. Jego świadectwo jest bardzo aktualne również w naszych czasach, naznaczonych pandemią koronawirusa: łaska Boża działa z pewnością w sercach wielu, którzy nie wystawiając się na widok, oddają się najbiedniejszym, biorąc konkretny udział w ich życiu.

4. Potrzebujemy zatem z pełnym przekonaniem przyjąć zaproszenie Pana: «nawróćcie się i wierzcie w Ewangelię» (Mk 1, 15). To nawrócenie polega przede wszystkim na otwarciu naszego serca i rozpoznaniu wielorakich przejawów ubóstwa oraz na ukazywaniu Królestwa Bożego poprzez styl życia zgodny z wiarą, którą wyznajemy. Często ubodzy uważani są za osoby oddzielone, jako kategoria, która potrzebuje jakiejś szczególnej posługi charytatywnej. Naśladowanie Jezusa wymaga w tym przypadku zmiany w mentalności, to znaczy przyjęcia wyzwania, jakim jest udział i dzielenie się życiem. Stawanie się Jego uczniami oznacza decyzję na nie gromadzenie skarbów na ziemi, które dają iluzję bezpieczeństwa w delikatnej i ulotnej rzeczywistości. Przeciwnie, domaga się dyspozycyjności do uwolnienia się od każdych więzów, które nie pozwalają na osiągnięcie prawdziwej szczęśliwości i błogosławieństwa, aby rozpoznać to, co jest trwałe i nie może być zniszczone przez nic i przez nikogo (por. Mt 6, 19-20).

Nauczanie Jezusa również w tym przypadku idzie pod prąd, ponieważ obiecuje to, co tylko oczy wiary mogą zobaczyć i doświadczyć z absolutną pewnością: «I każdy, kto dla mego imienia opuści dom, braci lub siostry, ojca lub matkę, dzieci lub pole, stokroć tyle otrzyma i życie wieczne odziedziczy» (Mt 19, 29). Jeśli nie wybieramy drogi stawania się ubogimi wobec ulotnych bogactw, władzy światowej i próżnej chwały, to nigdy nie będziemy w stanie ofiarować życia z miłości; będziemy żyli egzystencją fragmentaryczną, pełną dobrych intencji, ale nieskuteczną w przemienianiu świata. Mówimy tu zatem o zdecydowanym otwarciu się na łaskę Chrystusa, który może uczynić nas świadkami swojej miłości bez granic i przywrócić wiarygodność naszej obecności w świecie.

5. Ewangelia Chrystusa przynagla nas do zwrócenia szczególnej uwagi na ubogich i domaga się rozpoznania wielorakich, ciągle zbyt wielu, form nieporządku moralnego i społecznego, które zawsze rodzą nowe formy ubóstwa. Wydaje się, że zyskuje coraz większy poklask koncepcja, według której ubodzy nie tylko są winni swojemu ubóstwu, ale też stanowią ciężar nie do zniesienia dla systemu ekonomicznego, który kładzie w centrum zainteresowań nieliczne kategorie osób uprzywilejowanych. Rynek, który ignoruje lub też traktuje wybiórczo zasady etyczne, stwarza nieludzkie warunki, które wpływają negatywnie na osoby już żyjące w ciężkich warunkach. W ten sposób stajemy się świadkami tworzenia się coraz to nowych pułapek biedy i wykluczenia, generowanych przez działaczy ekonomicznych oraz finansowych pozbawionych skrupułów, pozbawionych zmysłu humanitarnego i odpowiedzialności społecznej.

W ubiegłym roku dołączyła do tego wszystkiego nowa plaga, która jeszcze zwielokrotniła ilość ubogich: pandemia. Nadal puka ona do drzwi milionów osób, a nawet jeśli nie przynosi ze sobą cierpienia i śmierci, to niesie ze sobą ubóstwo. Zwiększyła się niezmiernie liczba ubogich i, niestety, będzie ich jeszcze więcej w najbliższych miesiącach. Niektóre kraje ponoszą z powodu pandemii bardzo ciężkie konsekwencje, do tego stopnia, że osoby najsłabsze zostają pozbawione podstawowych środków do życia. Długie kolejki przed jadłodajniami dla ubogich są namacalnym znakiem tego pogorszenia się sytuacji. Uważne wejrzenie domaga się tego, by znaleźć odpowiedniejsze rozwiązania do zwalczenia wirusa na poziomie światowym, bez dążenia do realizacji jakichś partykularnych interesów. W szczególności pilne jest, by dać konkretną odpowiedź tym, którzy cierpią z powodu bezrobocia, dotykającego w sposób dramatyczny wielu ojców rodzin, wiele kobiet oraz osoby młode. Solidarność społeczna i szczodrość, do której dzięki Bogu wielu jest zdolnych, w połączeniu z dalekowzrocznymi projektami nastawionymi na promocję człowieka, stanowią i będą stanowić bardzo ważny wkład na tej płaszczyźnie.

6. Pozostaje jednakowoż otwarte pytanie, które w żaden sposób nie jest oczywiste: jak jest możliwe dać namacalną odpowiedź milionom ubogich, którzy często spotykają się tylko z obojętnością, jeśli nie z niechęcią? Jaką drogę sprawiedliwości trzeba przemierzyć, ażeby nierówności społeczne mogły zostać przezwyciężone i aby można było przywrócić jakże często zdeptaną godność ludzką? Indywidualistyczny styl życia jest „wspólnikiem” w generowaniu ubóstwa i często zrzuca na biednych całą odpowiedzialność za ich sytuację. Ale ubóstwo nie jest owocem ślepego losu, lecz konsekwencją egoizmu. Dlatego też decydującym jest ożywienie procesów rozwoju, które dowartościowują zdolności wszystkich, aby komplementarność kompetencji oraz różnorodność ról prowadziły do odkrycia zasobów współuczestniczenia. Wiele jest ubóstwa „bogatych”, które mogłoby być uleczone przez bogactwo „biednych”, jeśli tylko mogliby się oni razem spotkać i poznać! Nikt nie jest tak biedny, żeby nie mógł dać czegoś od siebie drugiemu i otrzymać coś od niego z wzajemnością. Biedni nie mogą być tylko tymi, którzy otrzymują; muszą znaleźć się w sytuacji takiej, aby mogli coś dać, ponieważ oni doskonale wiedzą, jak się zrewanżować. Ile przykładów współuczestniczenia mamy tuż przed oczami! Ubodzy często uczą nas solidarności i dzielenia się. To prawda, są osobami którym czegoś brakuje, często brakuje im wiele, a nawet tego, co konieczne, ale nie brakuje im wszystkiego, ponieważ zachowują godność dzieci Bożych, której nikt i nic nie może im odebrać.

7. Z tego powodu przyjmuje się inne podejście do ubóstwa. To wyzwanie, które rządy oraz instytucje światowe powinny przyjąć, razem z dalekowzrocznym modelem socjalnym, zdolnym do wyjścia naprzeciw tym nowym formom ubóstwa, które pojawiają się w świecie, i które naznaczą w sposób zdecydowany najbliższe dekady. Jeśli ubodzy są zmarginalizowani tak, jakby sami byli winni sytuacji, w jakiej się znaleźli, to również sama koncepcja demokracji znajduje się w kryzysie i każda polityka socjalna skazana jest na upadek. Z wielką pokorą powinniśmy wyznać, że przed ubogimi jesteśmy często niekompetentni. Mówi się o nich w sposób abstrakcyjny, zatrzymując się na statystykach, i usiłuje wzruszać jakimś filmem dokumentalnym. Ubóstwo jednak powinno prowokować do kreatywnych projektów, które pozwolą na zwiększenie efektywnej wolności, aby ubodzy mogli realizować swoje życie za pośrednictwem własnych, osobowych zdolności. Iluzją, od której trzeba trzymać się z daleka, jest myślenie, że wolność jest dostępna i powiększa się dzięki posiadaniu pieniędzy. Skuteczna służba ubogim prowokuje do działania i pozwala znaleźć coraz bardziej odpowiednie formy podnoszenia i promocji tej części ludzkości, nazbyt często anonimowej i pozbawionej głosu, która jednak ma w sobie odciśnięte oblicze Zbawiciela proszącego o pomoc.

8. «Ubogich zawsze macie u siebie» (Mk 14, 7). Jest to zaproszenie, aby nigdy nie stracić z oczu darowanej okazji do czynienia dobra. W tle możemy dostrzec starodawne przykazanie biblijne: «Jeśli będzie u ciebie ubogi któryś z twych braci, w jednym z twoich miast, w kraju, który ci daje Pan, Bóg twój, nie okażesz twardego serca wobec niego ani nie zamkniesz swej ręki przed ubogim swym bratem, lecz otworzysz mu swą rękę i szczodrze mu udzielisz pożyczki, ile mu będzie potrzeba. […] Chętnie mu udziel, niech serce twe nie boleje, że dajesz. Za to będzie ci Pan, Bóg twój, błogosławił w każdej czynności i w każdej pracy twej ręki. Ubogiego bowiem nie zabraknie w tym kraju» (Pwt 15, 7-8.10-11). W te słowa wpisuje się również Apostoł Paweł, kiedy zachęca chrześcijan należących do wspólnot przez niego założonych, aby pomagali ubogim z pierwszej wspólnoty w Jerozolimie i by czynili to «nie żałując i nie czując się przymuszonym, albowiem radosnego dawcę miłuje Bóg» (2 Kor 9, 7). Nie chodzi o to, by uspokoić sumienie poprzez danie jakiejś jałmużny, ale raczej o przeciwstawienie się kulturze obojętności i niesprawiedliwości, którą często praktykuje się w stosunku do ubogich.

W tym kontekście dobrze jest pamiętać o słowach św. Jana Chryzostoma: «Ci, którzy są hojni, nie mogą domagać się od biedaka rozliczenia z jego postępowania, a jedynie powinni poprawić jego sytuację oraz zaspokoić potrzebę. Biedni mają tylko jedną obronę: swoje ubóstwo i stan potrzeby, w jakim się znajdują. Nie pytaj go o nic innego; ale nawet gdyby był najbardziej złym człowiekiem na świecie, jeśli brakuje mu niezbędnego pożywienia, uwolnijmy go od głodu. [...] Miłosierny człowiek jest portem dla potrzebujących: port przyjmuje i uwalnia od niebezpieczeństwa wszystkich rozbitków; bez względu na to, czy są to źli ludzie, czy dobrzy, czy jacykolwiek inni, którzy są w niebezpieczeństwie, port chroni ich w swojej zatoce. Dlatego też wy również, kiedy zobaczycie człowieka na ziemi, który znajduje się w ubóstwie jak rozbitek na morzu, nie osądzajcie, nie proście o rachunek z jego postępowania, ale uwolnijcie go od nieszczęścia» (Mowa o ubogim Łazarzu, II, 5).

9. Decydujące jest, aby wzrosła wrażliwość ludzi tak, by pojęli potrzeby ubogich, które ciągle się zmieniają, w zależności od zmian zachodzących w ich warunkach życiowych. Dziś bowiem w najbardziej rozwiniętych ekonomicznie regionach świata jest mniejsza gotowość, w porównaniu do przeszłości, na skonfrontowanie się z ubóstwem. Stan relatywnego dobrobytu, do którego się przyzwyczajono, czyni trudniejszym zaakceptowanie wyrzeczeń i ofiar. Jest się gotowym na wszystko, byle tylko nie być pozbawionym tego, co jest owocem łatwego zysku. W ten sposób wpada się w różne formy pretensji, spazmatycznej nerwowości, żądań które prowadzą do strachu i do niepokoju, a w niektórych przypadkach do przemocy. To nie jest kryterium, na którym można konstruować przyszłość; co więcej, są to również formy bóstwa, od których nie możemy odwracać wzroku. Musimy być otwarci na odczytywanie znaków czasu, które wskazują na nowe sposoby bycia ewangelizatorami w świecie współczesnym. Natychmiastowe towarzyszenie, które wychodzi naprzeciw bieżącym potrzebom ubogich, nie może przeszkadzać dalekowzroczności, aby wprowadziać w czyn nowe znaki miłości i chrześcijańskiej caritas, w odpowiedzi na nowe formy ubóstwa, których doświadcza dziś ludzkość.

Chciałbym, aby Światowy Dzień Ubogich, który celebrujemy już po raz piąty, mógł zakorzenić się jeszcze bardziej w naszych Kościoła lokalnych i otworzyć się na ruch ewangelizacyjny, który spotkałby w pierwszym rzędzie ubogich tam, gdzie oni się znajdują. Nie możemy czekać, aż zapukają do naszych drzwi. Pilnie potrzeba, abyśmy dotarli do nich w ich własnych domach, w szpitalach i w domach opieki, na ulicach i w ciemnych zaułkach, gdzie czasem się chowają, w schroniskach i w centrach przyjęć… Ważne jest, by zrozumieć, jak się czują, czego doświadczają, jakie pragnienia mają w sercu. Przyjmijmy za własne przejmujące słowa księdza Primo Matzzolariego: «Chciałbym was prosić, żebyście nie pytali mnie, czy są biedni ludzie, kim są i ilu ich jest, bo obawiam się, że takie pytania stanowią rozproszenie lub pretekst do unikania dokładnego wskazania sumienia i serca. […] Nigdy nie liczyłem ubogich, ponieważ nie można ich zliczyć: ubogich się przytula, a nie liczy» („Adesso” nr 7, 15 kwietnia 1949 r.). Biedni są wśród nas. Jakże byłoby to ewangeliczne, jeśli moglibyśmy powiedzieć z całą prawdą: również my jesteśmy biedni, ponieważ tylko w ten sposób będziemy mogli rozpoznać ich realnie i sprawić, że staną się częścią naszego życia oraz narzędziem zbawienia.

Rzym, u Św. Jana na Lateranie, 13 czerwca 2021, we wspomnienie św. Antoniego z Padwy

Franciscus



* Źródło: www.w2.vatican.va

1

Penitencjaria Apostolska: odpust dla wiernych zmarłych przez cały listopad ››
DEKRET

W bieżącym roku, w aktualnych okolicznościach spowodowanych pandemią COVID-19, odpusty zupełne dla wiernych zmarłych będzie można uzyskać przez cały listopad, przy zmienionych warunkach i dostosowanych do sytuacji dziełach pobożnych, aby zapewnić bezpieczeństwo wiernych.

Do niniejszej Penitencjarii Apostolskiej dotarło wiele próśb Świętych Pasterzy, aby w tym roku, z powodu epidemii COVID-19, zmieniono pobożne dzieła w celu uzyskania odpustów zupełnych dla dusz czyśćcowych, które można uzyskiwać zgodnie z normą „Wykazu odpustów” (nad. 29, § 1). Dlatego Penitencjaria Apostolska, na mocy specjalnego polecenia Jego Świątobliwości Papieża Franciszka, chętnie ustanawia i określa, że w tym roku, aby uniknąć zgromadzeń, tam, gdzie są one zakazane:

a. Odpust zupełny dla osób nawiedzających cmentarz i modlących się, choćby tylko w myśli, za zmarłych przez poszczególne osiem dni, zwykle ustanowiony jedynie na dni od 1 do 8 listopada, dla pożytku wiernych może być przeniesiony na inne osiem dni listopada. Dni te, dowolnie wybrane przez poszczególnych wiernych, mogą być od siebie oddzielone.

b. Odpust zupełny związany z dniem 2 listopada, ustanowiony na Wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych dla tych, którzy pobożnie nawiedzają kościół lub kaplicę i odmawiają tam „Ojcze nasz” i „Wierzę w Boga”, może być przeniesiony nie tylko na niedzielę poprzedzającą lub następującą, albo na sam dzień Uroczystości Wszystkich Świętych, ale także na inny dzień listopada, dowolnie wybrany przez poszczególnych wiernych.

Osoby starsze, chore i ci wszyscy, którzy z poważnych powodów nie mogą opuścić domu, na przykład ze względu na zakazy gromadzenia się licznych wiernych w miejscach świętych, będą mogli uzyskać odpust zupełny, jeśli tylko łącząc się duchowo z tymi wiernymi, którzy pobożnie nawiedzają miejsca święte, oraz wykluczając wszelkie przywiązanie do jakiegokolwiek grzechu i mając intencję kiedy to tylko będzie możliwe spełnić trzy zwyczajne warunki (spowiedź sakramentalna, Komunia eucharystyczna i modlitwa w intencjach Ojca Świętego), odmówią pobożnie modlitwy za zmarłych przed obrazem Pana Jezusa lub Najświętszej Maryi Panny (na przykład jutrznię i nieszpory z oficjum Liturgii godzin za zmarłych, Różaniec, Koronkę do Bożego Miłosierdzia i inne modlitwy za zmarłych bliskich ich sercu), albo jeśli podejmą medytacyjną lekturę jednego z fragmentów Ewangelii z liturgii za zmarłych, lub też jeśli wypełnią uczynki miłosierdzia poprzez ofiarowanie Bogu cierpień i niedogodności swego życia.

Aby ten dostęp do łaski Bożej, udzielanej władzą kluczy Kościoła, stawał się łatwiejszy ze względu na miłosierdzie duszpasterskie, niniejsza Penitencjaria gorąco prosi, aby wszyscy kapłani posiadający odpowiednie uprawnienia, oddali się z gorliwością i wielkodusznością celebracji Sakramentu Pokuty i udzielali Komunii Świętej chorym.

Niemniej, jeśli chodzi o warunki duchowe dla uzyskania odpustu zupełnego, nadal obowiązują wcześniej wydane wskazania zawarte w „Nocie odnośnie sakramentu pojednania w obecnej sytuacji pandemii”.

Wreszcie, ponieważ dusze czyścowe wspierane są wstawiennictwem wiernych, szczególnie zaś miłą Bogu ofiarą ołtarza (por. Sob. Tryd. Sesja XXV, Dekret o czyśćcu), gorąco zaleca się wszystkim kapłanom trzykrotne odprawianie Mszy św. w dniu Wspomnienia wszystkich wiernych zmarłych, zgodnie z Konstytucją Apostolską „Incruentum Altaris”, wydaną przez czcigodnej pamięci papieża Benedykta XV w dn. 10 sierpnia 1915 roku.

Niniejszy dekret jest ważny przez cały listopad. Bez względu na jakiekolwiek przeciwne zarządzenia.

W Rzymie, w siedzibie Penitencjarii Apostolskiej, 22 października 2020 roku, we wspomnienie św. Jana Pawła II.

Mauro Kard. Piacenza

Penitencjarz Większy



* Źródło: www.w2.vatican.va

1

Orędzie Papieża Franciszka na XXXVI Światowy Dzień Młodzieży ››
'Wstań. Ustanawiam cię świadkiem tego, co zobaczyłeś' (Dz 26, 16)
Orędzie Papieża Franciszka na XXXVI Światowy Dzień Młodzieży

Drodzy młodzi!

Chciałbym raz jeszcze wziąć was za rękę, by wspólnie podążać w duchowej pielgrzymce, która prowadzi nas ku Światowemu Dniowi Młodzieży w Lizbonie w 2023 r.

W ubiegłym roku, na krótko przed wybuchem pandemii, podpisałem orędzie, którego temat brzmiał: „Młodzieńcze, tobie mówię: wstań!” (por. Łk 7,14). W Swej opatrzności, Pan już wówczas chciał nas przygotować na bardzo trudne wyzwanie, które stawało się naszym udziałem.

Na całym świecie trzeba było mierzyć się z cierpieniem, spowodowanym utratą bliskich osób i społecznym odizolowaniem. Zagrożenie zdrowia sprawiło, że także wy, młodzi – z natury rzeczy nastawieni na to, co zewnętrzne – byliście pozbawieni możliwości wychodzenia, by udać się do szkoły, na uczelnię, do pracy, na spotkanie… Znaleźliście się w trudnych sytuacjach, do opanowywania których nie byliście przyzwyczajeni. Ci z was, którzy byli słabiej przygotowani i pozbawieni wsparcia, poczuli się zdezorientowani. W wielu przypadkach ujawniły się problemy rodzinne, jak również te związane z brakiem pracy, depresją, samotnością i uzależnieniami. Nie mówiąc o narastającym stresie, o napięciach i wybuchach złości, o wzroście przemocy.

Jednakże, dzięki Bogu, nie jest to jedyna strona medalu. O ile ta próba pokazała nasze słabości, o tyle pozwoliła też ujawnić się naszym zdolnościom, a wśród nich: predyspozycji do bycia solidarnym. We wszystkich częściach świata widzieliśmy wiele osób, a wśród nich licznych młodych ludzi, walczących o życie, siejących nadzieję, broniących wolności i sprawiedliwości, będących twórcami pokoju i budowniczymi mostów.

Kiedy młody człowiek upada, w pewnym sensie upada ludzkość. Ale jest też prawdą, że kiedy młody człowiek powstaje z upadku, to tak, jakby podnosił się cały świat. Drodzy młodzi, jakże wielki potencjał znajduje się w waszych rękach! Jaką siłę niesiecie w waszych sercach!

I tak dziś, raz jeszcze, Bóg mówi do każdego z was: „Powstań!” Całym sercem mam nadzieję, że to przesłanie pomoże nam przygotować się na nowe czasy, na nową kartę w historii ludzkości. Jednak ponowne rozpoczęcie nie jest możliwe bez was, drodzy młodzi. Aby powstać, świat potrzebuje waszej siły, waszego entuzjazmu, waszego zapału. I w tym kontekście, chciałbym wspólnie z wami podjąć medytację nad fragmentem Dziejów Apostolskich, w którym Jezus mówi do Pawła: „Wstań. Ustanawiam cię świadkiem tego, co zobaczyłeś” (por. Dz 26, 16).

Paweł świadkiem wobec króla

Werset, który stał się inspiracją dla tematu Światowego Dnia Młodzieży 2021, zaczerpnięty jest ze świadectwa Pawła wobec króla Agryppy, w czasie, gdy był przetrzymywany w więzieniu. On, niegdyś wróg i prześladowca chrześcijan, teraz był sądzony właśnie ze względu na swą wiarę w Chrystusa. Z perspektywy około dwudziestu pięciu lat, Apostoł opowiada swoją historię i fundamentalne wydarzenie, jakim było jego spotkanie z Chrystusem.

Paweł wyznaje, że w przeszłości prześladował chrześcijan, aż pewnego dnia, gdy udawał się doDamaszku, by aresztować niektórych spośród nich, światło „jaśniejsze od słońca” ogarnęło jego i jego towarzyszy podróży (por. Dz 26,13), ale tylko on usłyszał „głos”: Jezus zwraca się do niego i woła go po imieniu.

„Szawle, Szawle!”

Przyjrzyjmy się wspólnie głębiej temu wydarzeniu. Wołając go po imieniu, Pan pozwala Szawłowi zrozumieć,że zna go osobiście. To tak, jakby mu powiedział: wiem, kim jesteś, wiem, co zamierzasz, ale mimo wszystko zwracam się właśnie do ciebie”. Woła go dwukrotnie, na znak powołania wyjątkowego i bardzo ważnego, tak, jak uczynił to z Mojżeszem (por. Wj 3,4) i z Samuelem (por. 1 Sm 3,10). Upadając na ziemię, Szaweł przyznaje, że jest świadkiem boskiej manifestacji, potężnego objawienia, które nim wstrząsa, ale go nie unicestwia, a wręcz przeciwnie: wzywa go po imieniu.

W efekcie, jedynie osobiste, nie anonimowe spotkanie z Chrystusem zmienia życie. Jezus pokazuje, że zna dobrze Szawła, że „zna jego wnętrze”. Nawet jeśli Szaweł jest prześladowcą, nawet jeśli w jego sercu panuje nienawiść względem chrześcijan, Jezus wie, że jest to spowodowane niewiedzą i chce okazać w nim Swoje miłosierdzie. To właśnie jest ta łaska, ta niezasłużona i bezwarunkowa miłość, światło, które radykalnie zmieni życie Szawła.

„Kto jesteś, Panie?”

Wobec tej tajemniczej obecności, która wzywa go po imieniu, Szaweł pyta: „Kto jesteś, Panie?” (Dz 26, 15). To pytanie jest niezwykle ważne i wszyscy, wcześniej czy później, musimy je postawić w naszym życiu. Nie wystarczy usłyszeć o Chrystusie od innych, konieczna jest osobista rozmowa z Nim. Tym, w istocie, jest modlitwa. Jest bezpośrednią rozmową z Jezusem, nawet jeśli być może mamy jeszcze nieuporządkowane serce, umysł pełen wątpliwości albo wręcz pogardy wobec Chrystusa i chrześcijan. Chciałbym, aby każdy młody człowiek w głębi swego serca zdobył się na postawienie tego pytania: „kto jesteś, Panie?”

Nie możemy zakładać, że wszyscy znają Jezusa, nawet w epoce Internetu. Pytanie, które wiele osób kieruje do Jezusa i do Kościoła brzmi właśnie tak: „kim jesteś?” W całej opowieści o powołaniu św. Pawła jest to jedyny moment, w którym zabiera on głos. A na jego pytanie Pan odpowiada bezzwłocznie: „Ja jestem Jezus, którego ty prześladujesz” (tamże).

„Ja jestem Jezus, którego ty prześladujesz”

Poprzez tę odpowiedź Pan Jezus objawia Szawłowi wielką tajemnicę: że utożsamiasię On z Kościołem i chrześcijanami. Dotąd bowiem Szaweł nie widział nic z Jezusa w inny sposób, jak tylko poprzez wiernych, których zamykał w więzieniach (por. Dz 26,10), za których skazaniem na śmierć sam głosował (tamże). I widział, jak chrześcijanie odpowiadali dobrem na zło, na nienawiść – miłością, akceptując niesprawiedliwości, przemoc, obelgi i prześladowania znoszonedla imienia Chrystusa. Zatem, krótko mówiąc, Szaweł – nie wiedząc o tym – spotkał już Chrystusa: spotkał Go w chrześcijanach!

Ileż razy słyszeliśmy, jak mówi się: „Jezus tak, Kościół nie”, jakby jedno mogło być alternatywą dla drugiego. Nie można poznać Jezusa, nie znając Kościoła. Nie można poznać Jezusa inaczej, jak poprzez braci i siostry z Jego wspólnoty. Nie można mówić, że jest się w pełni chrześcijanami, jeśli nie żyje się eklezjalnym wymiarem wiary.

„Trudno ci wierzgać przeciwko ościeniowi”

To są słowa, które Pan kieruje do Szawła, kiedy ten upada na ziemię. Ale to tak, jakby już od jakiegoś czasu mówił do niego w tajemniczy sposób, próbując go przyciągnąć, a Szaweł stawiał opór. Ten sam słodki „wyrzut”, nasz Pan kieruje do każdego młodego człowieka, który się oddala: „Jak długo będziesz ode mnie uciekał? Dlaczego nie słyszysz, że cię wołam? Czekam na twój powrót.” Tak, jak prorok Jeremiasz, mówimy czasem: „nie będę Go już wspominał” (Jr 20,9). Ale w sercu każdego jest niczym płonący ogień: nawet jeśli będziemy próbowali go ograniczyć, nie uda nam się, bowiem jest od nas większy.

Pan wybiera tego, kto wręcz go prześladuje, całkowicie wrogiego Jemu i Jego uczniom. Ale dla Boga nie ma osoby, która byłaby stracona. Za sprawą osobistego spotkania z Nim, zawsze jest możliwe rozpoczęcie na nowo. Żaden młody człowiek nie jest poza zasięgiem łaski i miłosierdzia Bożego. O żadnym nie można powiedzieć: jest zbyt daleko… jest zbyt późno… Iluż młodych z zapałem przeciwstawia się i robi na opak, ale w sercu noszą ukrytą potrzebę zaangażowania się, kochania ze wszystkich sił, identyfikowania się z pewną misją! Jezus w młodym Szawle widzi właśnie to.

Uznać własną ślepotę

Możemy sobie wyobrazić, że przed spotkaniem z Chrystusem Szaweł był w pewnym sensie „napełniony sobą”, uważając się za „wielkiego” ze względu na swoją spójność moralną, na swój zapał, swoje pochodzenie, swoją kulturę. Oczywiście, był przekonany, że postępuje sprawiedliwie. Ale kiedy objawia mu się Pan, zostaje „uziemiony” i staje się ślepy. Niespodziewanie odkrywa, że nie jest w stanie widzieć, nie tylko fizycznie, ale też duchowo. To, czego był pewien, chwieje się. W głębi duszy przeczuwa, że to, co poruszało go z tak wielkim zapałem – zapał do likwidowania chrześcijan – było zupełnie błędne. Zdaje sobie sprawę, że nie jest absolutnym posiadaczem prawdy, przeciwnie: że jest od niej bardzo daleko. I, wraz z jego przekonaniami, upada także jego „wielkość”. Niespodziewanie odkrywa, że jest zagubiony, kruchy, „mały”.

Ta pokora – świadomość własnych ograniczeń – jest fundamentalna! Kto myśli, że wie wszystko o sobie samym, o innych a nawet o prawdzie religijnej, temu trudno będzie spotkać Chrystusa. Szaweł, stając się ślepy, stracił swoje punkty odniesienia. Został sam, w ciemności, a jedyne, co pozostało dla niego jasne, to światło, które zobaczył, i głos, który usłyszał. Cóż za paradoks: właśnie wówczas, gdy ktoś odkrywa, że jest ślepym, zaczyna widzieć!

Po olśnieniuw drodze do Damaszku, Szaweł będzie wolał być nazywany Pawłem, co znaczy „mały”. Nie chodzi o ksywkę czy też o „pseudonim artystyczny” – często używane także przez zwykłych ludzi: spotkanie z Chrystusem sprawiło, że naprawdę się tak poczuł, burząc mur, który nie pozwalał mu stanąć w prawdzie o sobie. W odniesieniu do samego siebie przyznaje on: „Jestem bowiem najmniejszy ze wszystkich apostołów i niegodzien zwać się apostołem, bo prześladowałem Kościół Boży” (1 Kor 15,9).

Św. Teresa z Lisieux, tak, jak inni święci, lubiła powtarzać, że pokora jest prawdą. W dzisiejszych dniach tyle „historii” warunkuje nasze dni, zwłaszcza w sieciach społecznościowych, często kunsztownie przygotowanych, z wieloma ustawieniami, kamerami, zróżnicowanymi tłami. Często ludzie szukają świateł reflektorów, zmyślnie ustawionych, aby móc pokazać „przyjaciołom” i followersom obraz siebie samych, który czasem nie odzwierciedla prawdy. Chrystus, światło Południa, przychodzi, by oświecić nas i by przywrócić nam naszą autentyczność, uwalniając nas ze wszystkich masek. Pokazuje nam wyraźnie kim jesteśmy, bowiem kocha nas takich, jakimi jesteśmy.

Zmienić perspektywę

Nawrócenie Pawła to nie cofnięcie się, ale otwarcie na zupełnie nową perspektywę. Rzeczywiście, kontynuuje on wędrówkę do Damaszku, ale nie jest już tym, kim był wcześniej, jest inną osobą (por. Dz 22,10). Można nawrócić się i odnowić w codziennym życiu, wykonując czynności, które zazwyczaj wykonujemy, ale z sercem przemienionym i nowymi motywacjami. W tym przypadku Jezus wprost prosi Pawła, by udał się aż do Damaszku, dokąd wcześniej się kierował. Paweł jest posłuszny, ale teraz cel i perspektywa jego podróży zmieniły się radykalnie. Odtąd będzie widział rzeczywistość nowymi oczami. Przedtem były to oczy prześladowcy-mściciela, odtąd będą to oczy ucznia-świadka. W Damaszku Ananiasz go ochrzci i wprowadzi do wspólnoty chrześcijańskiej. W milczeniui modlitwie Paweł pogłębi osobiste doświadczenie i nową tożsamość, daną mu przez Pana Jezusa.

Nie rozpraszać siły i zapału młodych ludzi

Sposób bycia Pawła, zanim spotkał on Jezusa zmartwychwstałego, nie jest nam zupełnie obcy. Ileż sił i ileż zapału zamieszkuje również w waszych sercach, drodzy młodzi! Ale jeśli ciemność wokół was i w was samych przeszkadza wam we właściwym widzeniu, grozi wam, że zatracicie się w bitwach pozbawionych sensu, a wręcz, że staniecie się agresywni. I, niestety, pierwszymi ofiarami staniecie się wy i ci, którzy są wam bliscy. Istnieje też groźba walki o sprawy, które początkowo bronią słusznych wartości, ale które, doprowadzone do rozdrażnienia, stają się destrukcyjnymi ideologiami. Iluż młodych dzisiaj, być może motywowanych przez własne przekonania polityczne lub religijne, staje się ostatecznie narzędziami przemocy i zniszczenia w życiu wielu! Niektórzy, czujący się w świecie cyfrowym jak w domu, odnajdują w przestrzeni wirtualnej i w sieciach społecznościowych nowe pola bitew, bez skrupułów posługując się bronią fake newsów, aby rozsiewać truciznę i niszczyć przeciwników.

Kiedy Pan wkracza w życie Pawła, nie przekreśla jego osobowości, nie likwiduje jego zapału i jego pasji, ale sprawia, że te jego zdolności stają się owocne, aby uczynić z niego wielkiego ewangelizatora aż po krańce ziemi.

Apostoł narodów

Paweł będzie odtąd znany jako „apostoł narodów”: on, który był faryzeuszem, drobiazgowo przestrzegającym Prawa! Oto kolejny paradoks: Pan pokłada Swą ufność właśnie w tym, kto go prześladował. Niczym Paweł, każdy z nas może usłyszeć w głębi serca ten głos, który mówi: „ufam ci. Znam twoją historię i biorę ją w swoje ręce, wraz z tobą. Nawet jeśli często byłeś przeciwko mnie, wybieram ciebie i czynię cię moim świadkiem”. Boska logika może z najgorszego prześladowcy uczynić wielkiego świadka.

Uczeń Chrystusa jest wezwany do bycia „światłem świata” (Mt 5,14). Paweł musi świadczyć o tym, co widział, ale teraz pozostaje ślepy. Znów mamy do czynienia z paradoksem! Ale właśnie poprzez to osobiste doświadczenie, Paweł będzie w stanie utożsamić się z tymi, do których Pan go posyła. Bowiem w rzeczywistości został on uczyniony świadkiem, „aby otworzył im oczy i odwrócił od ciemności do światła” (Dz 26,18).

„Powstań i świadcz!”

Przyjmując nowe życie, otrzymane na Chrzcie świętym, otrzymujemy także misję od Pana: „będziesz mi świadkiem!”. To misja, której poświęcenie się odmienia życia.

Dziś zaproszenie Chrystusa do Pawła, jest skierowane do każdego i każdej z was młodych: powstań! Nie możesz pozostać na ziemi „użalając się nad sobą”, czeka na ciebie misja! Także ty możesz być świadkiem dzieł, które Jezus zaczął w tobie wypełniać. Dlatego w imię Chrystusa, mówię ci:

- Powstań i świadcz o swoim doświadczeniu ślepca, który napotkał światło, zobaczył dobro i piękno Boga w sobie samym, w innych i we wspólnocie Kościoła, która przezwycięża każdą samotność.

- Powstań i świadcz o miłości i szacunku, które można wprowadzać w relacje międzyludzkie, w życie rodzinne, w dialog pomiędzy rodzicami i dziećmi, młodymi i starszymi.

- Powstań i broń sprawiedliwości społecznej, prawdy i prawości, praw człowieka, prześladowanych, ubogich i kruchych, tych, którzy nie mają głosu w społeczeństwie, migrantów.

- Powstań i świadcz o nowym spojrzeniu, które pozwala ci patrzeć na stworzenie oczami pełnymi zachwytu, pozwala ci rozpoznawać w planecie Ziemi nasz wspólny dom i daje ci odwagę bronienia ekologii integralnej.

- Powstań i świadcz o tym, że przegrane życie może być odbudowane, że osoby, które już obumarły w duchu, mogą powrócić do życia, że osoby zniewolone mogą na powrót stać się wolnymi, że serca pogrążone w smutku mogą odzyskać radość.

- Wstań i świadcz z radością, że Chrystus żyje! Nieś jego przesłanie miłości i zbawienia wśród twoich rówieśników, w szkole, na uczelni, w pracy, w świecie cyfrowym, wszędzie.

Pan Bóg, Kościół, papież ufają wam i ustanawiają was świadkami wobec tylu innych młodych ludzi, których spotykacie na „drogach do Damaszku” naszych czasów. Nie zapominajcie: „jeśli ktoś rzeczywiście doświadczył miłości Boga, który go zbawia, nie potrzebuje wiele czasu, by zacząć Go głosić, nie może oczekiwać, aby udzielono mu wielu lekcji lub długich instrukcji. Każdy chrześcijanin jest misjonarzem w takiej mierze, w jakiej spotkał się z miłością Boga w Chrystusie Jezusie.” (Adhortacja apostolska Evangelii gaudium, 120)

Powstańcie i świętujcie ŚDM w Kościołach lokalnych!

Wobec wszystkich was, młodych całego świata, ponawiam zaproszenie do wzięcia udziału w tej duchowej pielgrzymce, która poprowadzi nas ku obchodom Światowego Dnia Młodzieży w Lizbonie w 2023 r. Jednakże najbliższe spotkanie odbędzie się w waszych Kościołach lokalnych, w różnych diecezjach i eparchiach świata, gdzie w uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata będzie obchodzony – na poziomie lokalnym – Światowy Dzień Młodzieży 2021.

Mam nadzieję, że wszyscy będziemy mogli przeżywać te poszczególne etapy jako prawdziwi pielgrzymi, a nie „turyści wiary”! Otwórzmy się na niespodzianki Pana Boga, który chce rozświetlić Swoim światłem naszą drogę. Otwórzmy się na słuchanie Jego głosu, także poprzez naszych braci i nasze siostry. W ten sposób będziemy pomagali sobie nawzajem wspólnie powstawać, a w tym trudnym momencie historii staniemy się prorokami nowych czasów, pełnych nadziei! Najświętsza Maryja Panna wstawia się za nami.

Rzym, uśw. Jana na Lateranie, 14 września 2021 r., w Święto Podwyższenia Krzyża Świętego.

Franciscus



* Źródło: www.w2.vatican.va

1

Rok świętego Józefa - Propozycje duszpasterskie ››
Rok świętego Józefa
Propozycje duszpasterskie do wykorzystania w diecezjach i parafiach

Ogłoszony przez ojca świętego Franciszka 8 grudnia br. Rok świętego Józefa stwarza okazję do podjęcia inicjatyw duszpasterskich, które mogą wzbogacić i wzmocnić codzienne życie wiarą każdego ochrzczonego. Wydany z tej okazji przez Papieża list pasterski Patris corde[1] przybliża w nowy sposób sylwetkę świętego Józefa, wydobywając z niej te przymioty męża i ojca, które w obecnych czasach stały się czymś bardzo deficytowym. Współczesność potrzebuje – jak zauważa Franciszek – odnowy rozumienia zadań mężów i ojców w rodzinach, zwłaszcza zaś ich roli w procesie wychowania dzieci.

Święty Józef jest również patronem Kościoła świętego. Dlatego warto w Roku Jubileuszowym polecać mu z pokorą sprawy związane z nadużyciami przedstawicieli eklezjalnej wspólnoty (szczególnie osób duchownych) wobec nieletnich, a także sytuacje kryzysowe wywołane trwającą pandemią. Papież, nawiązując do nauczania Soboru Watykańskiego II, stwierdza, że Święci pomagają wszystkim wiernym w osiągnięciu świętości i doskonałości własnego stanu[2]. Ich życie jest konkretnym dowodem na to, że można żyć Ewangelią. W tym rozumieniu przykład świętego Józefa staje się konkretnym drogowskazem na drodze do pokonania obecnego kryzysu, z którym zmaga się Kościół.

Ponowne odkrycie bogactwa duchowych i osobowych cech Opiekuna Zbawiciela może sprzyjać kształtowaniu konkretnych postaw, będących zarazem praktyczną odpowiedzią na bolączki naszych czasów. Jedną z nich jest postawa odpowiedzialności za wypowiadane słowa. W tym kontekście czymś bardzo aktualnym jest nie tylko samo milczenie świętego Józefa na kartach Ewangelii, ale również Jego gotowość do podejmowania decyzji wyłącznie po wysłuchaniu i w świetle słowa Bożego.

Innym, równie aktualnym wyzwaniem jest troska o dar małżeńskiej miłości. Święty Józef daje się poznać jako mężczyzna ceniący sobie bliskość i miłość oblubieńczą oraz jej źródło, którym jest Duch Święty[3]. Nawiązując do tej postawy, warto sięgnąć w Roku świętego Józefa do katechez papieża Jana Pawła II na temat teologii ciała[4].

Rok Jubileuszowy – będąc szczególnym czasem łaski – staje się zatem dla wiernych Kościoła darem i zadaniem. Dlatego czymś naturalnym wydaje się przygotowanie go od strony pastoralnej, z jednoczesnym wskazaniem na możliwości duszpasterskiego zaangażowania osób duchownych i wiernych świeckich. Warto więc przedstawić szeroki zakres odpustów związanych z Rokiem świętego Józefa, o których mówi specjalny dokument Penitencjarii Apostolskiej[5].

Aby rok poświęcony świętemu Józefowi stał się czytelnym znakiem łaski, zachęcam Biskupów diecezjalnych do ustanowienia specjalnym dekretem w poszczególnych diecezjach kościołów jubileuszowych. Obok diecezjalnych sanktuariów i kościołów poświęconych świętemu Józefowi, warto wskazać również na kościoły oddane pod opiekę świętej Rodziny z Nazaretu oraz te, które noszą tytuł maryjny. Warto zadbać o to, aby były one otwarte dla wiernych w ciągu dnia, aby trwali na adoracji Najświętszego Sakramentu i mieli możliwość skorzystania z sakramentu pokuty i pojednania.

Również media diecezjalne mogą się włączyć w obchody Roku świętego Józefa, m.in. poprzez zorganizowanie dobrej kampanii informacyjnej na temat możliwości i warunków uzyskania odpustu zupełnego w tym czasie. Inną formą ich aktywności mogą być konferencje poświęcone osobie i kultowi świętego Józefa, przeznaczone zarówno do różnych stanów i środowisk duszpasterskiego oddziaływania: narzeczonych, mężów i ojców, rodzin, osób chorych i umierających, ludzi pracy (w tym rzemieślników, przedsiębiorców), jak i wspólnot chrześcijańskiej formacji (np. Domowego Kościoła, Equipes Notre-Dame i in.). Inspiracją do działania może służyć także regularne czytanie i rozważanie nauczania papieskiego na temat świętego Józefa, zawartego m.in. w adhortacji Jana Pawła II Redemptoris Custos oraz liście pasterskim papieża Franciszka Patris corde. Realizacja tej propozycji może sprzyjać przybliżaniu postaci Opiekuna świętej Rodziny szerszym kręgom słuchaczy. Warto w realizacji tych celów wykorzystać także te możliwości, które stwarza niemal powszechny już dostęp wiernych do Internetu.

Na forum diecezjalnym, przy współpracy z naukowym środowiskiem wydziałów teologicznych i innych odpowiednich instytucji, zasadna wydaje się organizacja sympozjów poświęconych świętemu Józefowi. Rok Jubileuszowy powinien się tym samym zaznaczyć w życiu parafialnym, szczególnie na poziomie przepowiadania, przygotowania liturgii kolejnych niedziel, uroczystości, świąt i dni powszednich oraz zadań wynikających z troski o osoby najbardziej potrzebujące (caritas). W tych sprawach należy wysłuchać głosu parafialnej rady duszpasterskiej, uwzględniając w duszpasterskim planowaniu lokalne tradycje i sprawdzone od lat inicjatywy.

a) przepowiadanie

• homilie nawiązujące do papieskiego nauczania w dni poświęcone świętemu Józefowi;

• okolicznościowe katechezy dla dzieci, młodzieży i dorosłych, ukazujące rolę ojca i męża w rodzinie;

• przygotowanie katechez dla różnych grup duszpasterskich, którym patronuje święty Józef (np. o Kościele, rodzinie, pracy, ojcostwie, o umieraniu – przemijaniu);

• propagowanie na parafialnych stronach www. i innych kanałach internetowych konferencji, artykułów i świadectw poświęconych świętemu Józefowi.

b) liturgia

• wyznaczenie jednego dnia w miesiącu (np. 19. dnia każdego miesiąca), w którym będzie sprawowana Msza św. wotywna o świętym Józefie;

• odprawianie comiesięcznego nabożeństwa ku czci świętego Józefa w kościołach (np. 19. dnia każdego miesiąca) w intencji osób chorych, umierających, prześladowanych i ludzi pracy;

• uczynienie miesiąca marca 2021 r. czasem codziennej modlitwy do św. Józefa (poprzez odmówienie przykładowo przed lub po każdej Mszy św. modlitwy Do Ciebie Święty Józefie lub Litanii do Świętego Józefa);

• mając na uwadze możliwość uzyskania odpustu zupełnego w Roku Jubileuszowym (por. dekret Penitencjarii Apostolskiej), duszpasterze powinni zachęcać wiernych do rozważania Modlitwy Pańskiej Ojcze nasz (odkrywanie i rozeznawanie woli Boga w życiu na wzór świętego Józefa), do rodzinnego odmawiania modlitwy różańcowej, a także do osobistego zawierzenia Opiekunowi świętej Rodziny wykonywanej pracy;

• podjęcie modlitwy w intencji dzieł, którym patronuje św. Józef lub w intencji ludzi pracy (np. w każdą środę – dzień poświęcony Oblubieńcowi NMP);

• wprowadzenie cotygodniowego nabożeństwa w intencji rodzin;

• wyakcentowanie postaci świętego Józefa w uroczystości z Nim związane (19 marca i 1 maja);

• przygotowanie i przekazanie wiernym parafii następujących modlitw: do świętego Józefa, o błogosławieństwo w pracy i w intencji pracujących – za wstawiennictwem świętego Józefa;

• przygotowanie i przekazanie wiernym rozważań o świętym Józefie i do modlitwy Ojcze nasz (w kontekście możliwości uzyskania odpustu zupełnego);

• nowe odczytanie wyzwań wynikających z treści adhortacji Jana Pawła II Redemptoris Custos;

• w związku z pandemią oraz mając na uwadze możliwość ożywienia Kościoła Domowego, można zaproponować peregrynację obrazu świętego Józefa w rodzinach naszych parafii. Pielgrzymowanie wizerunku św. Józefa mogłoby przyjąć postać rodzinnego dnia skupienia (przy tej propozycji należy jednak zwrócić szczególną uwagę na wymogi sanitarne).

• odnowienie i wyeksponowanie wizerunków św. Józefa i św. Rodziny.

c) caritas – uczynki miłosierdzia (jako dopełnienie możliwości uzyskania odpustu zupełnego)

• ożywienie działalności parafialnego zespołu charytatywnego – rozeznanie potrzeb najbardziej potrzebujących;

• aktywizacja parafialnych grup, wspólnot i dzieł, którym patronuje święty Józef (podjęcie tematyki józefologicznej i wskazanie na konkretne działania);

• przekazanie chorym parafianom tekstu listu pasterskiego Patris corde papieża Franciszka;

• organizacja i promocja w parafii poradni życia rodzinnego;

• rozwijanie w diecezji duszpasterstwa mężczyzn na bazie ruchów, stowarzyszeń i wspólnot działających promujących chrześcijańską formację tego stanu.


Modlitwa do św. Józefa

Witaj, opiekunie Odkupiciela,

i oblubieńcze Maryi Dziewicy.

Tobie Bóg powierzył swojego Syna;

Tobie zaufała Maryja;

z Tobą Chrystus stał się człowiekiem.

O święty Józefie, okaż się ojcem także i nam,

i prowadź nas na drodze życia.

Wyjednaj nam łaskę, miłosierdzie i odwagę,

i broń nas od wszelkiego zła.

Amen


Według papieża Franciszka, głównym celem ustanowienia Roku świętego Józefa jest wzmocnienie życia wiary na co dzień na wzór Opiekuna naszego Zbawiciela poprzez odkrywanie i rozeznawanie woli Pana Boga. Ojciec święty wskazuje również na potrzebę utrwalenia ufności całego Kościoła w szczególny patronat Opiekuna Jezusa poprzez podjęcie dzieł modlitewnych i uczynków miłosierdzia, które prowadzą do ulgi i pociechy w ludzkich utrapieniach, dręczących współczesny świat.

Realizacja papieskich postulatów domaga się wypracowania w każdej wspólnocie parafialnych konkretnych propozycji. Przedstawiono je w ogólnym zarysie z nadzieją, że znajdą dopełnienie i doprecyzowanie w inicjatywach podejmowanych w kolejnych miesiącach zarówno w diecezjach, jak i we wspólnotach formacyjnych czy parafialnych.

Katowice, 6 stycznia 2021 roku, w Uroczystość Objawienia Pańskiego

† Wiktor Skworc

Arcybiskup Metropolita Katowicki, Przewodniczący Komisji Duszpasterstwa KEP




[1] Franciszek, Patris corde, List apostolski z okazji 150. rocznicy ogłoszenia świętego Józefa Patronem Kościoła powszechnego.

[2] Por. Sobór Watykański II, Konstytucja dogmatyczna Lumen gentium, 42.

[3] Por. Jan Paweł II, Adhortacja apostolska Redemtoris custos, 19n.

[4] Por. Jan Paweł II, Dzieła zebrane, tom VI, Katechezy, Teologia małżeństwa, Kraków 2007, (Katechezy wygłoszone w Rzymie podczas środowych audiencji od 5 września 1979 do 28 listopada 1984 r.).

[5] Penitencjaria Apostolska, Dekret związany z Rokiem świętego Józefa, z dnia 8 grudnia 2020 r.

* Źródło: www.episkopat.pl




'Idźcie do Józefa' - to pierwszy temat z serii spotkań w Roku św. Józefa pod wspólną nazwą 'Ojcowskim Sercem', które odbywają się zawsze 19. dnia danego miesiąca w Tarnowie. Są one wspólnym, systematycznym odczytywaniem Listu papieża Franciszka Patris Corde

Zaczynamy od Eucharystii z homilią sprawowanej o godz. 19.00, po niej konferencja tematyczna i świadectwo. Całość zawsze jest transmitowana (link: https://rtsp.me/embed/HGQGtHas/)

W diecezji tarnowskiej Rok św. Józefa obchodzony jest w łączności z tym cyklem spotkań. Zachęcamy, aby danego miesiąca rozważyć temat miesiąca korzystając z przygotowanych materiałów. Zapraszamy grupy, ruchy i stowarzyszenia kościelne, aby włączyły przesyłane konferencje w cykl swojej formacji

Poniżej linki do pierwszego tematu 'Idźcie do Józefa'. Konferencja - KLIKNIJ TUTAJ

Zapraszamy do wysłuchania świadectwa

Rok św. Józefa to niezwykły czas, który otrzymujemy. Razem z Duszpasterstwem Rodzin i Małżeństw Diecezji Tarnowskiej oraz Duszpasterstwem Akademickim 'Tratwa', przygotowujemy serię świadectw, które mają ten czas ubogacić, a nam pozwolić na głębszą refleksję nad tożsamością mężczyzny i kobiety, rolą ojca i matki oraz ich wzajemną komplementarnością. Świadectwo na grudzień przygotował Jerzy Talar z Nowego Sącza

Serdecznie zapraszamy 19 stycznia na drugie już spotkanie w Roku św. Józefa, podczas którego wspólnie pochylimy się nad fragmentem Listu 'Patris Corde'

Rozpoczniemy od Mszy św. z homilią o godz. 19:00 w kościele św. Józefa w Tarnowie. Po Eucharystii konferencja ks. Krzysztofa Ciebienia „Ojciec umiłowany” oraz świadectwo obecności postaci św. Józefa w życiu osobistym, które wypowie Pan Łukasz Kozioł

Serdecznie zapraszamy do udziału w tym wydarzeniu

Ze względu na obecną sytuację zachęcamy do uczestnictwa w transmisji online: https://rtsp.me/embed/HGQGtHas/

* Źródło: www.diecezja.tarnow.pl

1

Radiowo-Internetowe Studium Biblijne - audycje nowego semestru ››
W ubiegłym roku wykłady i audycje były poświęcone Matce Bożej. W ramach wykładów zostały podjęte tematy dotyczące osoby Matki Bożej, prezentujące Jej figury-zapowiedzi w Starym Testamencie, historię Maryi w Nowym Testamencie oraz dziejach pierwotnego Kościoła, a także Jej obraz nakreślony przez teologię, muzykę i sztukę. Za nami również cykl wykładów wprowadzających w lekturę Pisma Świętego, prezentacja najważniejszych postaci bliblijnych, próba odczytania z Biblii chrześcijańskiego Credo, pochylenie się nad tajemnicą Boga Ojca, Jezusa Chrystusa i Ducha Świętego. Tematem Studium była także rzeczywistość Kościoła zapowiadanego w Starym Testamencie i urzeczywistniona w Nowym, a także sakramenty Kościoła ...

1

Od pierwszej niedzieli października na antenie diecezjalnego radia RDN zostanie wyemitowana pierwsza audycja nowego semestru Radiowo-Internetowego Studium Biblijnego. W ramach prowadzonych wykładów zostanie podjęta tematyka eschatologii, a więc dotycząca rzeczy ostatecznych. Będą również prezentowane zagadnienia łączące się z eschatologią, np. kwestie moralne dotyczące eutanazji, aborcji; kwestie prawne i pastoralne związane z pogrzebem katolickim czy też sakramentem namaszczenia chorych.

Audycje Studium Biblijnego będą emitowane na falach diecezjalnego Radia RDN w każdą niedzielę o godz. 18.10 oraz powtarzane w poniedziałki o godz. 21.30. Teksty oraz pliki dźwiękowe z wykładami będą zamieszczane na stronach internetowych Tarnowskiego Gościa Niedzielnego oraz Radia RDN

* Źródło: www.diecezja.tarnow.pl

1

Eucharystia daje życie - Program duszpasterski na lata 2019-2022 ››
Eucharystia daje życie – to temat trzyletniego programu duszpasterskiego Kościoła w Polsce na lata 2019-2022. Rozpocznie się on 1 grudnia wraz z pierwszą Niedzielę Adwentu. Jest to kontynuacja teologiczno praktycznej refleksji nad sakramentami wtajemniczenia chrześcijańskiego

Dwie ostatnie edycje programów duszpasterskich były poświęcone sakramentom chrześcijańskiego wtajemniczenia: chrztu świętemu i bierzmowaniu. Teraz przychodzi czas na refleksję o Eucharystii i mocne postawienie akcentu w ukierunkowanych tematycznie działaniach pastoralnych na Tego, który przychodzi do nas w sakramencie miłosierdzia, znaku jedności, węźle miłości i paschalnej uczcie, dzięki której ludzkie dusze napełnione są łaską i otrzymują już na ziemi zadatek życia wiecznego

Temat nowego programu duszpasterskiego 'Eucharystia daje życie' jest w pewnym stopniu parafrazą tytułu encykliki Jana Pawła II 'Ecclesia de Euchristia'. Podejmując próbę wyjaśnienia tezy ujętej słowami: 'Kościół żyje dzięki Eucharystii'

Eucharystia daje życie - Tematyka, założenia i cele programu duszpasterskiego dla Kościoła w Polsce na lata 2019–2022


Na pierwszy rok pracy duszpasterskiej Komisja Duszpasterstwa KEP przygotowała na ten rok 5 zeszytów tematycznych:

Pierwszy, zeszyt teologiczno – pastoralny – ma charakter teoretyczny.

Drugi – zeszyt homiletyczny – to zbiór myśli wpisany w pewien klucz, który może pomóc w konstruowaniu dobrych homilii na przestrzeni całego roku liturgicznego. Materiały zawarte w zeszycie mogą być również inspiracją rozważań podejmowanych w ramach parafialnych Kręgów Biblijnych.

Trzeci zeszyt – liturgiczny – to 12 scenariuszy wprowadzających do nabożeństw i Mszy św. sprawowanych w pierwsze czwartki miesiąca, skoncentrowanych wokół adoracji Jezusa Eucharystycznego i modlitwy za kapłanów.

Czwarty zeszyt, katechetyczny, nie dotyczy, jak się może wydawać, katechezy w szkole, ale katechezy przyparafialnej, której ożywienie jest bardzo ważnym zadaniem duszpasterskim. Ks. Roman Chromy zaznaczył, że materiały zawarte w zeszycie przygotowane są z myślą o formacji członków parafialnych rad duszpasterskich, o pracy z rodzicami dzieci pierwszokomunijnych, podejmowanej w wielu parafiach w rytmie miesięcznym oraz o katechezie dla wiernych dorosłych, prowadzonej w ramach formacji różnych wspólnot.

Piąty zeszyt, maryjny, zawiera inspiracje homiletyczne na święta i nabożeństwa maryjne a także materiały, które można wykorzystać jako konferencje podczas pielgrzymek, czy rozważania podczas adoracji eucharystycznych

* Źródło: www.episkopat.pl

1

Open Doors - Światowy Indeks Prześladowań 2020 ››
Światowy Indeks Prześladowań jest rankingiem 50 krajów, gdzie chrześcijanie doświadczają największych prześladowań. Indeks jest publikowany co roku przez Open Doors. Dziesięć lat od ostatnich estymacji musimy zdecydowanie zaznaczyć, że od tego czasu prześladowania przybrały na sile. W 50 krajach ujętych w Światowym Indeksie Prześladowań (ŚIP) żyje około 5 mld osób, w tym ok. 650 mln chrześcijan (13% populacji), z których ponad 260 mln jest narażonych na szczególnie silne prześladowania. Ta liczba jest wynikiem nowego oszacowania opartego na bardziej dokładnych metodach badań. Głównym powodem, dla którego od wielu lat rośnie ucisk chrześcijan jest rozprzestrzenianie się grup islamskich, takich jak IS oraz znaczny wzrost nacjonalizmu religijnego, zwłaszcza w Azji

Chrześcijanie obecnie stanowią największą grupę religijną na świecie, która jest prześladowana. O prześladowaniu nie mówimy tylko wtedy, gdy chrześcijanie są ranieni, torturowani czy zabijani z powodu swojej wiary, tak jak dzieje się to w wielu krajach. Prześladowanie ma miejsce także wtedy, gdy chrześcijanie z powodu swojej wiary tracą miejsca pracy lub środki na utrzymanie; kiedy dzieci z powodu swojej wiary lub wiary rodziców nie mogą dostać się do szkół lub mają ograniczone szanse zdobycia wykształcenia; kiedy chrześcijanie z powodu presji otoczenia lub w obawie o swoje życie muszą opuścić swoje rodzinne strony. Powyższe przykłady można określić mianem dyskryminacji, ale nie zmienia faktu, że są one zakazane przez międzynarodowe konwencje oraz deklaracje i powinno się im przeciwdziałać. Tak samo jak w przypadku, kiedy zabrania się chrześcijanom budowania kościołów, czy spotykania się w prywatnych domach; jak również gdy przez uciążliwe procedury utrudnia się lub wręcz uniemożliwia rejestrację chrześcijańskiego kościoła bądź organizacji. To, czy takie przypadki prowadzą do prześladowania czy tylko dyskryminacji, nie ma znaczenia. Nie chodzi o to, jak to nazwiemy - chodzi o to, że coś takiego ma miejsce i nie możemy przejść obok tego obojętnie.

Chrześcijanie cierpią w wielu krajach nie tylko z powodu braku wolności religijnej. Są oni pozbawiani wielu innych praw, takich jak: prawo do ochrony przed arbitralnym zatrzymaniem, prawo do sprawiedliwego procesu, prawo dostępu do wymiaru sprawiedliwości, równości przed sądem, prawo do niestosowania tortur, prawo do posiadania rodziny. Krótko mówiąc, pozbawia się ich podstawowych praw przysługującym im nie tylko jako mniejszościom religijnym, ale i jako obywatelom i zwyczajnym ludziom

Kraje o najwyższym wzroście prześladowań

W tym roku w pierwszej piętce znalazły się takie kraje jak: Chiny, Bangladesz, Sri Lanka, Kolumbia i Algieria

Nowe kraje - Światowy Indeks Prześladowań 2020

W tym roku w indeksie znalazły się nowe kraje jak: Niger, Burkina Faso, Kamerun

We współpracy z bezpośrednio dotkniętymi chrześcijanami z tamtych miejsc, jak i przy pomocy zewnętrznych ekspertów oraz analizy dokonane przez międzynarodowy zespół Open Doors powstała sprawdzona przez lata metodologia, która stara się ocenić zakres prześladowań zobrazowany w aktualnym Indeksie

Celem opracowania jest, aby kościoły, media, politycy i społeczeństwo byli świadomi sytuacji ciemiężonych chrześcijan oraz by chcieli stać się dla nich ambasadorami zachęty i pomocy. Zarejestrowana i udokumentowana jest także siła prześladowania i ucisku chrześcijan z całego świata. Dowiedz się więcej na temat prześladowanych chrześcijan!

1

Światowy Indeks Prześladowań ma jeszcze jedno ważne przesłanie: nawet w bardzo wrogich chrześcijanom państwach istnieje żywy i rozrastający się Kościół. Chrześcijanie w ukryciu trwają w swojej wierze. Potrzebują jednak naszej pomocy. Za każdym miejscem w Indeksie kryją się dzieci, kobiety i mężczyźni, którzy każdego dnia są szpiegowani, maltretowani, aresztowani lub nawet zabijani za przyznanie się do Jezusa Chrystusa. Wzmocnijmy prześladowanych chrześcijan naszą modlitwą i dajmy im do zrozumienia: Nie jesteście sami - jesteśmy po Waszej stronie!

* Źródło: www.opendoors.pl



 Stowarzyszenie Pomoc Kościołowi w Potrzebie: Prześladowani i Zapomniani - Raport o Chrześcijanach prześladowanych za wiarę w latach 2017-2019

* Źródło: www.pkwp.org

1

Internetowy poradnik katolika na portalu diecezji tarnowskiej ››
Orędzie chrześcijańskie, zwracając się do człowieka jako istoty rozumnej, ma to do siebie, że wywołuje pytania. Jest to naturalny element doświadczenia chrześcijańskiego. Z tej racji wiara chrześcijańska w swoim dialogu z człowiekiem, do którego się zwraca, od samego początku korzysta z tego narzędzia rozumowego, którym jest filozofia. W ciągu wieków wniosła ona niezwykle ważny wkład w dialog Kościoła ze światem, ukazując między innymi, że wiara jest rozumna i może dojrzewać na gruncie akceptowania tego, co rozum odkrywa i co go kształtuje. Z akceptowania rozumu narodziła się w okresie średniowiecza teologia naukowa, która jest dziedziną nauki służącą człowiekowi w dążeniu do zbawienia. Tradycyjne ujęcie nazywa teologię „wiedza zbawienia” (scientia salutis). Słusznie więc postępuje Kościół, gdy kultywuje w ramach swojej misji wielką troskę o rozwój filozofii i teologii oraz broni statusu naukowego tych dziedzin wiedzy. Kultywując zaś te dziedziny wiedzy, Kościół zachęca do korzystania z jej wyników w życiu chrześcijańskim.

W czasach, w których żyjemy, mnożą się pytania pod adresem wiary katolickiej. Stawiają je zarówno ludzie wierzący, jak i ci, którzy szukają drogi do wiary i Kościoła. Te pytania są czymś naturalnym i domagają się odpowiedzi. Zmieniające się czasy nie powodują zmian w wierze, ale stawiają, i to nawet bardzo zasadnicze, pytania odnośnie do tego, jak powinna się ona wyrazić w nowych czasach i na co powinno się zwrócić uwagę w nowych okolicznościach.

Chcemy wyjść naprzeciw pojawiającym się dzisiaj pytaniom dotyczącym wiary katolickiej, dlatego wykładowcy Wydziału Teologicznego Sekcja w Tarnowie (UPJPII) inicjują funkcjonowanie internetowego poradnika katolika na portalu diecezji tarnowskiej (www.poradnik.diecezja.tarnow.pl). Będzie to forum, na którym można stawiać pytania, uzyskując na nie kompetentną odpowiedź, którą potem można wprowadzać w życie. Zachęcam do korzystania z tego narzędzia pogłębiania wiary i wiedzy teologicznej, a także do propagowania wiedzy służącej zbawieniu człowieka.

Niech wszystkim pracującym przy tworzeniu poradnika katolika i korzystającym z niego, towarzyszy radość z „postępowania według prawdy, zgodnie z przykazaniem, jakie otrzymaliśmy od Ojca” (2 J 4).

Tarnów, 2 marca 2015 r.

† Andrzej Jeż

BISKUP TARNOWSKI



* Źródło: www.diecezja.tarnow.pl

1

| Kościół bez kościoła ...

Dzielenie się Ewangelią ››
Dzielenie się Ewangelią (metoda grupowej pracy z Pismem Świętym)

1. Dzielenie się ewangelią (DE) przebiega w małych (3-8 osobowych) grupach.

2. Przedmiotem dzielenia się jest jeden, kilkunastowersowy fragment Pisma Świętego. Najczęściej jest to Ewangelia lub inna księga Nowego Testamentu. Ze Starego Testamentu (rzadziej używany) przydatne będą do tej metody zwłaszcza psalmy i księgi mądrościowe.

3. W miejscu spotkania ustawia się krąg krzeseł (wszyscy uczestnicy winni mieć dobry kontakt wzrokowy). Na stoliku bądź ławie można ustawić świecę, ozdobną księgę Pisma Świętego, figurkę Matki Bożej. Dekoracja winna być estetyczna i czysta. Gdy z jakiś racji jest to niemożliwe to lepiej, gdy jej nie ma wcale.

4. Schemat DE wygląda następująco:

a) modlitwa przygotowująca

b) głośne odczytanie fragmentu

c) słuchanie w ciszy głosu Boga

d) dzielenie się

e) modlitwa podsumowująca

5. Modlitwa przygotowująca, trwająca kilka minut, ma za swój cel wprowadzenie w charakter spotkania. Dobra modlitwa winna:

a) Wzbudzać wiarę w rzeczywistą, duchową obecność Jezusa Chrystusa pośród zebranej grupy (bo gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich – Mt 18, 20).

b) Tworzyć atmosferę słuchania Jezusa, tego co ma w danej chwili przez tekst Słowa Bożego do powiedzenia poszczególnym członkom grupy.

c) Otwierać na działanie Ducha Świętego, który uzdalnia do słuchania, przyjmowania i realizacji Bożego Słowa (…nikt /…/ nie może powiedzieć bez pomocy Ducha Świętego: “Panem jest Jezus” – 1Kor 12,3b).

6. Modlitwa przygotowująca może mieć rozmaitą formę. Może być to modlitwa wg gotowego, przygotowanego wcześniej tekstu, śpiew odpowiednio dobranej pieśni, modlitwa spontaniczna całej grupy (uczestnicy spotkania po kolei, swobodnie wypowiadają swoje aktualne, osobiście sformułowane modlitwy), modlitwa równoczesna (uczestnicy modlą się spontanicznie, wszyscy głośno i razem); gdy grupa wprowadzona jest w modlitwę charyzmatyczną można w tym miejscu korzystać z daru języków.

7. Po modlitwie przygotowującej jeden z uczestników (rzadziej sam animator) odczytuje tekst. Nawet jeśli jest to ewangelia nie musi wstawać. Ważne by tekst był odczytany powoli, głośno, wyraźnie i ze zrozumieniem. Jeśli to konieczne czytający musi wcześniej zapoznać się z tekstem i przećwiczyć go. W czasie czytania uczestnicy słuchają a nie śledzą tekst w swoich egzemplarzach Pisma Świętego.

8. Po odczytaniu tekstu następuje kilka minut ciszy (dobrze jest to wyraźnie określić). W tym czasie każdy z uczestników w modlitewnej atmosferze wraca do usłyszanego tekstu. Czyta raz jeszcze (niekoniecznie całość) szukając miejsca, fragmentu (najczęściej jest to jeden – dwa wersety), które go szczególnie poruszają. To poruszenie może być bardzo różne – pozytywne jak i negatywne. Każde poruszenie jest ważne. Gdy uczestnik znajdzie odpowiedni fragment może zapytać co Bóg chce mu osobiście, konkretnie przez ten fragment powiedzieć, o czym Bóg chce pouczyć uczestnika, przed czym przestrzec, do czego zachęcić, co nakazać. Wsłuchuje się w głos sumienia, które może traktować jako głos Boga (sobór); mogą mu się przypomnieć rozmaite cenne myśli, słowa, pouczające wydarzenia. Jest to także łaska Boża, jej poruszenie.

9. Etap dzielenia:

a) Animator wyraźnie sygnalizuje koniec osobistego słuchania Bożego Słowa i przejście do etapu dzielenia się. Uczestnicy odkładają bądź zamykają Pismo Święte (zaznaczając fragment zakładką) i dzielą się swoimi odkryciami. Osoba, która aktualnie dzieli się swoimi odkryciami (tylko ona) może posługiwać się swoim Pismem Świętym (przeczytanie fragmentu, pomoc w zapamiętaniu myśli).

b) Bardzo ważna jest forma dzielenia się. Nie jest to kazanie (niech każdy z nas zapyta siebie…), nie jest to pouczanie (fragment ten znany jest jako tzw. credo korynckie i jest, zdaniem czołowych egzegetów, tekstem przedpawłowym…), nie jest to uogólnianie (my…, wszyscy ludzie…, cały świat…, każdy z nas…). Uczestnicy winni dzielić się tym co każdy z nich osobiście usłyszał w Bożym Słowie w stosunku do siebie, Wypowiadają się w pierwszej osobie liczby pojedynczej (ja…, osobiście…, dla mnie…, poznałem…, doświadczyłem…, odkryłem…, postanawiam…, chcę…).

c) Dzielić się należy w miarę krótko i konkretnie. Bardzo zniechęcają tasiemcowe, chaotyczne, “filozoficzne” wywody, które nic konkretnego nie wnoszą a blokują innych uczestników. Pamiętajmy jednak, że zawsze obowiązuje takt, cierpliwość i zrozumienie dla innych, także dla ich słabości. Większy nacisk należy kłaść na wcześniejsze uczenie metody niż późniejsze poprawianie.

d) Są trzy formy dzielenia się:

– odczytanie zdania, fragmentu. który odebrałem jako skierowany do mnie

– wypowiedzenie myśli, refleksji

– modlitwa osobista w oparciu o dany fragment

Te trzy formy mogą występować obok siebie na jednym spotkaniu.

e) W jednym i drugim przypadku ważne by uczestnik wyraźnie zasygnalizował koniec (kiwnięcie głowy, zamknięcie Pisma Świętego lub słowa – “amen”, “chwała Panu”, “skończyłem”, “to wszystko”).

f) dzielenie się wyklucza dyskusję, polemikę, krytykę. Każdy ma prawo do swojego własnego odkrywania Bożego Słowa. Odkrycia mogą być różne a każde z nich może być dobre i cenne. Unikajmy jakichkolwiek komentarzy i dopowiedzeń. Oczywiście w przypadku ewidentnych “herezji” i błędów (zazwyczaj niezawinionych) konieczna jest delikatna i pełna taktu interwencja animatora.

g) Warunkiem dzielenia się jest słuchanie. Animator winien więc pilnować, by w czasie dzielenia, ktoś nie przeglądał Pisma Świętego, nie bawił się świecą, nie rozmawiał. Pomaga w dzieleniu się, zachęca do niego, atmosfera skupienia, pełen zachęty “słuchający” wzrok spoczywający na mówiącym (bez “gapienia się”). Animator winien przypominać uczestnikom by mówili głośno i wyraźnie.

h) W grupach o większym doświadczeniu, dzielenie przebiega bez ustalonej kolejności (tak jest najlepiej). W grupach początkujących może być dobre ustalenie kolejności dzielenia się i rozpoczęcie od animatora. Można się dzielić zgodnie z ruchem wskazówek zegara, bądź w przeciwnym kierunku, zaczynać od najstarszego, albo od siedzącego naprzeciw animatora. Animator nie uprzedza, przed spotkaniem, o swoim systemie wyznaczania kolejności dzielenia. i/ Każdy uczestnik zachowuje pełną wolność. Nie musi zabrać głosu. Nie musi też tłumaczyć się dlaczego postanowił milczeć. Dobrze jednak, gdy powie grupie (przed spotkaniem, czy w czasie samego dzielenia), że nie będzie zabierał głosu. Pozwoli to uniknąć niepotrzebnego, niepewnego oczekiwania.

j) W czasie spotkania można zabierać głos więcej niż jeden raz, ale niech liczebnością wystąpień rządzi rozsądek.

10. Formy modlitwy podsumowującej spotkanie mogą być bardzo różne (patrz punkt 5). Treść modlitwy nawiązuje do dzielenia, podejmuje je w modlitwie przeproszenia, dziękczynienia, prośby lub uwielbienia. Modlitwa może skupiać się na jednym z tych rodzajów modlitwy, bądź obejmować wszystkie.

11. W zależności od zaangażowania grupy i jej liczebności, spotkanie winno trwać od 40 do 50 minut.

12. Powodzenie tej metody pracy z Pismem Świętym zależy bardzo od atmosfery szczerości i zaufania, która w grupie powinna panować.


Dzielenie się Ewangelią

1

Jak czytać i rozumieć Pismo Święte ››
Jak czytać i rozumieć Pismo Święte

Wstęp i instrukcja obsługi

Wędrując po górach trzymaj się szlaku i przewodnika. Masz wtedy bezpieczeństwo, najładniejsze widoki i pewność dotarcia do celu. Gdy wędrujesz przez Biblię też powinieneś mieć wytyczony szlak i przewodnika. Ta mała książeczka będzie wytyczać ci tropy i prowadzić za rękę w czasie lektury. Nie czytaj Biblii od początku do końca, od deski do deski. Przynajmniej nie od razu. Musisz mieć pewną strategię, którą daje ta książeczka.

Ta strategia zawiera się w czterech punktach:

1. Nić przewodnia

Zapraszamy Cię na początku do szybkiego „rajdu” przez całe Pismo Święte, przez najważniejsze osoby, epoki i wydarzenia. Nie będziesz ich poznawał dokładnie, tylko najistotniejsze rzeczy. W ten sposób zdobędziesz nić przewodnią – zarys całości. Poznasz scenografię i głównych aktorów. Z każdego rozdziału znajduj i czytaj tylko fragmenty dotyczące nici przewodniej.

2. Kręgosłup

Potem zamień nitkę na kręgosłup. Przejdź raz jeszcze przez całość Biblii, przez poznane już osoby, epoki i wydarzenia, powtarzając i rozwijając ich wątki. W ten sposób pierwotny szkic zostanie przypomniany i uzupełniony kolejnymi szczegółami. Wróć do każdego rozdziału – tym razem znajduj i czytaj tylko fragmenty dotyczące kręgosłupa.

3. Cegły

Dopiero teraz, mając już wyraźną perspektywę zacznij czytać księgę po księdze - jakby biorąc kolejne cegły i budując całość. Jednak nie od razu wszystkie cegły i nie w takiej kolejności w jakiej występują w Biblii. Rozdział „W jakim porządku czytać Pismo Święte?” podpowie ci kolejność.

4. Młyn

Na koniec zbuduj młyn. Wejdź w rytm codziennego czytania, które będzie ciągłym powtarzaniem (w rytmie roku lub dłuższego czasu) poszczególnych ksiąg w podanym układzie. Młyn się kręci i dostarcza mocy.

Czy Pismo Święte trzeba koniecznie rozumieć?

Na koniec istotna uwaga. Nie nastawiaj się, w sposób kategoryczny, na zrozumienie Pisma Świętego. Owszem, po to mamy rozum, by go używać. I zrozumienie Pisma Świętego jest ważne i pożyteczne, ale stokroć ważniejsze jest po prostu bycie ze Słowem. Gdy czytamy Biblię to doświadczamy mocy Słowa, nawet jeśli go do końca nie rozumiemy. Dlatego bądźmy wierni codziennemu czytaniu Biblii i nie zniechęcajmy się, nawet jeśli czegoś nie pojmujemy.


Sigla biblijne

Fragmenty Biblii oznaczane są tzw. siglami. Jest to pewien kod (np. Mt 5,1) wskazujący na księgę, rozdział i werset. Poznanie kilku zasad pozwoli ci bezbłędnie je odczytywać. Na początku zawsze znajdziesz skrót księgi. Na przykład Rdz oznacza Księgę Rodzaju, 1J oznacza Pierwszy List Jana W każdym zapewne wydaniu Biblii znajdziesz wykaz skrótów. Tu jednak podajemy je w kolejności alfabetycznej: ... otwórz plik PDF poniżej


Jak czytać i rozumieć Pismo Święte Sigla biblijne

1

Praktyczny kurs modlitwy ››
Praktyczny kurs modlitwy

Wstęp

Poniższy tekst „nauczy cię” metody modlitwy zwanej "lectio divina" (wymawiamy "lekcjo diwina"). To co poznasz jest bardzo uproszczoną wersją tej metody, choć zachowującą wszystkie jej istotne elementy. Metoda jest bardzo prosta, ale niezwykle owocna. Przekonasz się o tym jeśli nie tylko przeczytasz to rozważanie, ale zaczniesz stosować się do jej propozycji. Nie czytaj tego tekstu od razu całej. Raczej koncentruj się na zadaniach a do kolejnych rozdziałów wracaj co kilka dni.

Kilka uwag wstępnych

Na początek parę słów o "czasie i miejscu akcji" w formie odpowiedzi na kilka pytań.

Gdzie mam się modlić? Może to być każde miejsce, w którym znajdziesz choć odrobinę wyciszenia. Najczęściej będzie to twoje mieszkanie. Ile czasu mi to zabierze? Dlaczego zaraz zabierze? Traktuj to, proszę, raczej jako inwestycję, dzięki której resztę czynności w ciągu dnia wykonasz szybciej i lepiej (nie ma to jak duchowy fundament). Sama metoda, musi potrwać kilka chwil - przynajmniej kwadrans. Dobrze, jeśli potrwa to dłużej. Nie jest istotna pora dnia, ważne jest tylko, byśmy byli przytomni i w czasie modlitwy nie zasnęli. Dla jednych ten czas to wczesny ranek, dla innych środek nocy - tu nie ma reguły. Czy muszę klęczeć? Nie musisz. "Złota reguła" określająca jaka to ma być pozycja mówi: godna i wygodna. Można zatem w czasie tej modlitwy klęczeć, można siedzieć na małej ławeczce, można też zwyczajnie usiąść na wygodnym krześle.

Czy będzie mi potrzebny modlitewnik? I tak, i nie. Nie będzie potrzeby używania klasycznej książeczki do nabożeństwa, ale potrzebny będzie tekst Pisma Świętego - on będzie naszym "modlitewnikiem".


+ ZADANIE +

Weź swoją Biblię.

Znajdź fragment Mt 7,24-27 i przeczytaj go. Jest to fragment Ewangelii Mateusza (pierwsza księga w Nowym Testamencie), siódmy rozdział (przed przecinkiem to zawsze rozdział), wersety od 24 do 27 (po przecinku to zawsze wersety).

Istota metody

Mam nadzieję, że nie przeszedł ci jeszcze apetyt na modlitwę metodą "lectio divina"?

Przejdźmy od razu do tego co chciałbym Ci powiedzieć. Istotą tej metody jest jej podział na:

1. czytanie (lectio),

2. medytację (meditatio),

3. modlitwę (oratio).

Całość poprzedź chwilą wyciszenia, skupienia, prośbą skierowaną do Ducha Świętego o dobre owoce. Na zakończenie podziękuj Bogu oraz dokonaj refleksji nad swoją modlitwą - jak się czułeś, co było dobre w tej modlitwie, a co należałoby w niej poprawić w przyszłości.

Teraz kilka słów na temat każdego z istotnych punktów modlitwy. Czytaj - Lectio (wym. lekcjo) Na czytanie (lectio) wybierz dłuższy fragment tekstu – przynajmniej jeden rozdział. Nie zakładaj, że przeczytasz go w całości. Może się zdarzyć, że już pierwszy werset będzie tym fragmentem, nad którym powinieneś zatrzymać się dłużej. Może też być tak, że czytać będziesz dobrych kilka minut. W czytaniu chodzi bowiem o znalezienie takiego fragmentu (zwykle będzie to jeden werset), który cię poruszy. To poruszenie może mieć bardzo różny charakter. Może to być ciekawość, niezrozumienie, pociecha, piękno, niepokój. Poruszenie potraktuj jako sygnał od Boga, że ten werset jest dla ciebie ważny. Znalezienie takiego tekstu jest też znakiem, że kończy się etap "lectio". Powtarzaj - Meditatio (wym. meditacjo) Pierwotne, łacińskie znaczenie tego słowa to "powtarzanie". W tej części skoncentruj się tylko na znalezionym urywku. Czytaj go wielokrotnie - raz, drugi, trzeci, czwarty, piąty... - powoli, jakby smakując - całość wersetu lub jego fragmenty. Czytając możesz akcentować różne części i wyrazy wersetu. Wielokrotne czytanie sprawi zapewne, że nauczysz się wersetu na pamięć. I bardzo dobrze. Możesz wtedy powtarzać go z pamięci raz, drugi, trzeci, czwarty, piąty...

Przy tej medytacji angażuj nie tylko swój rozum (intelektualne zrozumienie), ale także i twoje serce.

Mów, módl się - Oratio (wym. oracjo) Na pewnym etapie medytacji zamienia się ona w modlitwę. Będzie miała spontaniczny charakter. Czasami będzie to bardziej twoja aktywność, ale możesz też być "porwany" przez Boże natchnienie. Wtedy modlitwa stanie się bardziej działaniem Boga w tobie niż twoim działaniem. Trudno przewidzieć, co przyniesie modlitwa, jaki dokładnie charakter i kierunek przybierze. Może to być zarówno przebłaganie, prośba jak też dziękczynienie i uwielbienie. Najprostsza definicja modlitwy to "rozmowa z Bogiem". Zatem, na tym etapie, po prostu z Nim rozmawiaj.


+ ZADANIE +

Przeczytaj opis metody raz jeszcze i... po prostu pomódl się w ten sposób. Rób to przez kilka dni.

Pamiętaj:

1. czytaj tak długo (LECTIO) aż cię coś poruszy,

2. nad tym, co cię porusza zatrzymaj się i powtarzaj (MEDITATIO) tak długo aż ci zapadnie w myśl i serce,

3. zacznij się modlić (ORATIO), rozmawiać o tym wszystkim z Bogiem.

Proponuję byś na początek wziął piętnasty (i następne) rozdział Ewangelii Jana (to czwarta księga w Nowym Testamencie). Traktuje on o Twoim zjednoczeniu z Chrystusem - tak jak winna latorośl wszczepiona jest w winny krzew.

Kilka dopowiedzeń

Jestem ogromnie ciekaw, jak ci wyszło Masz za sobą pierwszą próbę modlitwy metodą "lectio divina"? Dzisiaj kilka dopowiedzeń, których nie podałem wcześniej, by nie zaciemniać sprawy. Nie ma żadnych reguł ile czasu ma trwać każdy z punktów metody. Nie ma też reguły ile czasu ma trwać całość. Oznacza to, że po zakończeniu cyklu, jeśli starcza ci czasu, możesz go powtórzyć. Kontynuujesz wtedy czytanie do momentu znalezienia kolejnego wersetu, następuje kolejna medytacja i kolejna modlitwa. Jeszcze raz powtórzę: długość trwania jednego cyklu jest sprawą bardzo indywidualną. Jeden człowiek może być cholerykiem, inny natomiast flegmatykiem, każdy będzie potrzebować innego czasu – to jasne. W czasie kwadransa można zmieścić zarówno jeden jak i trzy cykle. Ważne tylko, by na każdym etapie podchodzić do sprawy z należytą uwagą i rzetelnością.


+ ZADANIE +

Czytaj dalej Ewangelię Jana lub rozpocznij lekturę Pierwszego Listu Jana. Korzystaj oczywiście z poznanej metody. Czytając, pamiętaj o wierności metodzie. Nie chodzi o jak najszybsze przeczytanie tej księgi - przeciwnie - czytaj wolno i "delektuj się" tym słowem. Staraj się być wierny codziennej modlitwie. Módl się tak każdego dnia. Poprzez metodę, którą poznałeś możesz przygotować się do niedzielnej Eucharystii. Na stronie Mateusza http://mateusz.pl/czytania/ znajdziesz zawsze bieżące czytania liturgiczne.

Dla zniechęconych

Tę lekcję dedykuję szczególnie tym, którzy cierpią na rozproszenia, którzy załamują się, że nic im nie wychodzi, nic nie zapamiętują, nic nie wynoszą z medytacji... Dawno temu, w Egipcie, żył mądry pustelnik. Miał wielu uczniów, jeden z nich przyszedł kiedyś do swojego mistrza i skarżył się: "Chcę czytać Biblię, i czytam ją, ale nic z tego nie rozumiem, nic nie zapamiętuję, nic nie wynoszę. Przestanę medytować, jestem zniechęcony, odchodzę." Mistrz nie odpowiedział od razu. Kazał uczniowi wziąć stary wiklinowy koszyk, pójść z nim do Nilu i przynieść w nim trochę wody. Uczeń zdziwił się mocno, ale wypełnił polecenie. Poszedł nad Nil, zanurzył w nim koszyk i przyniósł go do mistrza. Oczywiście koszyk był pusty. Mistrz jednak kazał powtórzyć czynność drugi raz i trzeci, i czwarty, i piąty. Dopiero po piątym razie powiedział: "Wysyłałem cię po wodę, czerpałeś dziurawym koszykiem wody Nilu i nic nie przynosiłeś - to prawda. Popatrz jednak na koszyk. Był brudny! Teraz jest czysty i lśniący. Sprawiła to ta woda, którą czerpałeś. Nie zatrzymałeś jej, ale ona dała koszykowi oczyszczenie." Tak samo jest z naszą medytacją. Najważniejsza jest w niej wierność. Nie wszystko będziesz w stanie pojąć. Nie wszystko zapamiętasz. ZAWSZE jednak medytacja da ci OCZYSZCZENIE. TRWAJ w niej. Wiesz już co robić, gdy nic nie pamiętasz? ROBIĆ TO DALEJ!!!


+ ZADANIE +

A jakie może być? Czytaj i medytuj dalej! Przekaż innym Jeśli skorzystałeś z tej metody i doceniasz jej wartość to pomóż w dotarciu z nią do innych. Zaproponuj im tę książeczkę (albo podaruj) lub wskaż im miejsce w Internecie, gdzie z tych treści mogą skorzystać w wirtualny sposób.


+ ZADANIE +

Czytaj i medytuj dalej! I zdobywaj innych dla tej formy modlitwy.


Praktyczny kurs modlitwy

1



powrót do góry


Msze święte: niedziela i święta nakazane: 7:00 , 9:00 , 11:00   pozostałe święta: 7:00 , 9:00 , 18:00   ogólnie w dni powszednie: 7:00 - poniedziałek, wtorek, czwartek i sobota   |   18:00 - środa i piątek    - Porządek nabożeństw w ciągu roku, w razie potrzeby, może ulec zmianie - ewentualne bieżące zmiany w dziale: Ogłoszenia Duszpasterskie ››     Spowiedź: codziennie 30 min. przed nabożeństwem     Kancelaria Parafialna: dni powszednie po nabożeństwie     Sakrament Chrztu: II niedziela miesiąca - Msza św. o godz. 11:00     Sakrament Namaszczenia Chorych: w nagłych przypadkach o każdej porze dnia lub nocy     Odpust Parafialny: I niedziela Października

  strona główna   ››     Parafia św. Franciszka z Asyżu     33-333 Cieniawa 198     tel. + 48 18 445 17 13     ‹‹   kontakt e-mail