Czy święci są po to, aby nas zawstydzać? Tak. Mogą być i po to ...    (Jan Paweł II, Tarnów, 1987r.)     - chronologiczny (według dnia wspomnienia) spis informacji o świętych i błogosławionych

Dziś jest:







Prognoza pogody ››

Index ››

Wybierz radio ››

1

Wyszukiwarka ››

Aplikacje z Duchem ››

OGŁOSZENIA DUSZPASTERSKIE

_ A A A

XXII Niedziela zwykła - 28 sierpnia 2016 roku

| Sprawy remontowe – wydatki ostatniego tygodnia:

Firmie usługowej p. Bogdana i Jacka Porębów za materiały użyte podczas prac stolarskich 900 zł., a za kolejne 40 przepracowanych roboczodniówek 10 000 zł.

Firmie Kamieniarskiej Janbud p. Jana Jasińskiego za wykonanie kolejnych 3 parapetów 2 200 zł.

Firmie Al-Plast z Rytra za lakierowanie proszkowe profili aluminiowych użytych do zamaskowania starych okuć okiennych 3 070 zł.

Stolarzowi pomagającemu w kościele przy montażu desek za 5 roboczodniówek 900 zł.

Firmie z Nowego Sącza za odnowienie, a także uzupełnienie nowymi ozdobnymi elementami 7 żyrandoli wiszących w nawie, na chórze i w zakrystiach 17 381 zł. Ponieważ stare klinkiety tak były zniszczone, że niemożliwe było ich odnowienie dlatego zamontowaliśmy 15 nowych klinkietów, za które mamy do zapłacenia 10 800 zł. Jeden nowy klinkiet kosztuje 720 zł. Może znajdą się w parafii osoby, które pragnęłyby stać ich darczyńcami. Jest już pewna rodzina, która postanowiła ufundować jeden kinkiet

| Serdecznie dziękujemy za ofiary złożone na remont od poszczególnych rodzin: Gawlak (79), Badowski (11), z nr 46, 165, Gaborek (351), Stelmach Władysław (10), Ząber (111), z nr 217 oraz 3 pewne rodziny. Bóg zapłać także za wpłatę na parafialny rachunek bankowy: Krzysztof i Małgorzata Bochenek (258)

Ponadto wyrażamy wdzięczność Markowi Kruczkowi (nr 109) za ufundowanie profili aluminiowych do okien, o wartości 10 000 zł.

Raduje także fakt, iż w piątek i w sobotę przyszły do sprzątania wszystkie osoby z poszczególnych rejonów, a także kilka pań z własnej inicjatywy. Dziękujemy również licznej grupie panów układającym ławki oraz lektorom, młodzieży z gimnazjum i z klasy VI szkoły podstawowej. Do wykonania pozostały jeszcze prace ślusarskie przy oknach

| W liturgii tygodnia:

w poniedziałek wspomnienie Męczeństwa św. Jana Chrzciciela. Msza św. o godz. 7:00

we wtorek Msza św. o godz. 7:00

w środę o godz. 16:30 spowiedź na rozpoczęcie roku szkolnego i katechetycznego, a także przed I piątkiem nowego miesiąca. O godz. 18:00 Msza św. i nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Z racji I środy nowego miesiąca modlitwą i ofiarą wspierać będziemy misje święte

w I czwartek wspomnienie bł. Bronisławy, a także dzień modlitw w intencji poległych za ojczyzną. O godz. 8:00 Msza św. na rozpoczęcie roku szkolnego i katechetycznego, na którą zapraszamy dzieci, rodziców, opiekunów, pracowników szkoły, wychowawców i nauczycieli. Po Mszy św. nabożeństwo do św. Franciszka z Asyżu

w I piątek wotywa o Najświętszym Sercu Pana Jezusa o 7:00 i 18:00. Po południu nabożeństwo do Najświętszego Serca Pana Jezusa i Miłosierdzia Bożego

w I sobotę wspominamy św. Grzegorza Wielkiego. O godz. 7:00 wotywa o Niepokalanym Sercu Najświętszej Maryi Panny

w przyszłą niedzielę po Prymarii zmiana tajemnic dla Ojców. Z racji I niedzieli nowego miesiąca składka przeznaczona na pokrycie kosztów związanych z prowadzonymi pracami remontowymi. Prosimy o ofiary na ten cel

| Zachęcamy do lektury prasy religijnej: Gość Niedzielny, Miłujcie się, L'Osservattore Romano

| Intencje mszalne bieżącego tygodnia ››

| Rekolekcje przed Odpustem odbędą się od soboty 24 września do środy 28 września

| Do 15-tego września młodzież szkół gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych może ubiegać się o stypendium Fundacji im. Arcybiskupa Jerzego Ablewicza. Regulamin przyznania stypendium oraz wniosek do wypełnienia znajduje się na stronie www.fundacja.diecezja.tarnow.pl

| Msza św. na rozpoczęcie roku szkolnego i katechetycznego dla uczniów Gimnazjum w Ptaszkowej będzie w czwartek o godz. 8:00. Rozkład jazdy autobusów podany jest na stronie internetowej szkoły

| Życzymy dobrego tygodnia. Niech Boże błogosławieństwo opromienia naszą codzienność ...

1

XXI Niedziela zwykła - 21 sierpnia 2016 ››

ARCHIWALNE OGŁOSZENIA DUSZPASTERSKIE

XXI Niedziela zwykła - 21 sierpnia 2016 roku

| Serdecznie dziękujemy za ofiary złożone na remont: z nr 276, 59, Żmuda (26) oraz pewna osoba. Bóg zapłać także za wpłatę na parafialny bankowy: Kinga i Łukasz Poręba (191)

| W liturgii tygodnia:

w poniedziałek – Najświętszej Maryi Panny, Królowej. Msza św. o godz. 7:00

we wtorek św. Limy. Msza św. o godz. 7:00

w środę święto św. Bartłomieja Apostoła. O godz. 18:00 Msza św. i nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Na wieczorne nabożeństwo przychodzą lektorzy i ministranci z gimnazjum i szkół ponadgimnazjalnych, a także dziewczęta z klasy II i III gimnazjum

w czwartek św. Ludwika i św. Józefa Kalasantego. Msza św. o godz. 7:00

w piątek Uroczystość Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej. O godz. 18:00 Msza św. i koronka do Miłosierdzia Bożego

w sobotę św. Moniki. Msza św. o godz. 7:00

| Od najbliżej niedzieli Msze św. odprawiane będą w górnym kościele

W związku z tym, jak już informowałem, w piątek i w sobotę odbędzie się sprzątanie kościoła według ogłoszonego już porządku. Dla przypomnienia lista znajduje się w gablocie oraz na stronie internetowej parafii

25.08. piątek - od godz. 14:00

Podlesie: Poręba (134), Janusz (67), Kruczek (243)
Wieś: Ogorzałek (225), Gaborek (327), Michalik (357)
Podpołudnie: Badowski (217), Jasińska (129), Mordarski (249)
Podgóra: Sekuła (379), Leksan (386), Kruczek (113)
Poddziółek: Pawlik (nr 384), Wysowski (nr 29), Wysowski (nr 382)

26.08. sobota - od godz. 8:00 do 12:00

Podlesie: Poręba (304), Poręba (80), Zelek (335), Fyda (99)
Podgóra: Kmak-Forczek (236), Kruczek (109), Kruczek (299), Jasiński (152)
Poddziółek: Poręba (nr 32), Wysowska (nr 41), Filipowicz (nr 31), Kogut (nr 95)
Wieś: Ogorzałek (159), Bochenek (168), Ogorzałek (317), Ogorzałek (175)
Podpołudnie: Jasińska (205), Poręba (150), Poręba (354), Jasiński (85)

Warto wziąć ze sobą mopy, miotły, wiaderka, ścierki. Nie trzeba przynosić środków czystości. Mile widziane są też inne panie

Ponadto w sobotę na godz. 12:00 zapraszam do pracy chętnych panów. Trzeba będzie wnieść duże ławki i je zamontować. Jak przyjdzie was więcej, szybciej to zrobimy

| Warto nabyć twórczą i mądrą prasę katolicką, aby ubogacić swą wiedzę z chrześcijańskiego punktu widzenia, czyli oczyma Jezusa Chrystusa. W Gościu Niedzielnym przeczytamy o Mary Wagner – kanadyjce, która ponad 6 lat spędziła w więzieniu za walkę o nienarodzone dzieci

| Intencje mszalne bieżącego tygodnia

| Odpust ku czci Matki Bożej Pocieszenia potrwa w Nowym Sączu - od środy do niedzieli, a w Pasierbcu koło Limanowej - od 21 do 28 sierpnia. Szczegóły w gablocie

| Życzymy dobrego tygodnia. Przyjmijcie błogosławieństwo ...

1

Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny - 15 sierpnia 2016 ››

ARCHIWALNE OGŁOSZENIA DUSZPASTERSKIE

Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny - 15 sierpnia 2016 roku

| Dziękujemy mieszkańcom przysiółka Ząbry i Poddziółek za przygotowanie dożynek. Za rok o ich przygotowanie prosimy mieszkańców przysiółka Podpołudnie Góra

| W liturgii tygodnia:

we wtorek św. Stefana Węgierskiego. Msz św. o godz. 7:00

w środę św. Jacka, kapłana. O godz. 18:00 Msza św. i nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy. W tym dniu wyrusza XXXIV Piesza Pielgrzymka Tarnowska na Jasną Górę. Pielgrzymującym parafianom, życząc wytrwałości, obiecujemy modlitewną pamięć i o nią też – w intencji mieszkańców wioski prosimy

w czwartek Msza św. o godz. 7:00

w piątek św. Jan Eudesa, kapłana. O godz. 18:00 Msza św. i nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego

w sobotę św. Bernarda. Msza św. o godz. 7:00

w niedzielę po Mszy św. o godz. 9:00 zmiana tajemnic dla róż rodzinnych

| Zachęcamy do lektury prasy religijnej: Gość Niedzielny, Miłujcie się, L'Osservattore Romano

| Intencje mszalne bieżącego tygodnia

| Sprawy remontowe:

W ostatnim czasie za wykonanie wentylacji mechanicznej zapłaciliśmy 9300 zł.

Bóg zapłać za ofiary złożone na remont od poszczególnych rodzin: Kazimierz i Maria Kogut (nr 277), z nr 137, 222, pewna rodzina, Zwolenik (nr 332). Kwarcińscy D.A. (nr 257), Małgorzata i Robert Oleksy (nr 209), rodzina Michalików (nr 61), Kiełbasa Józefa (nr 174), Józef Frączek (nr 285), Jerzy i Urszula Poręba (nr 256), z nr 130, 180, 154, 371, 280, 3, 233, 142, 35, 243

Dziękujemy także za wpłatę na parafialny rachunek bankowy: Ewa i Zbigniew Ziębiec (nr 274), Józef Gaborek (nr 271), M.K. Pałubiak (nr 273)

| Panie odpowiedzialne za sprzątanie kościoła ustaliły, iż sprzątać świątynię po remoncie będą wszystkie rejony parafii, według następującego porządku:

25.08. piątek - od godz. 14:00

Podlesie: Poręba (134), Janusz (67), Kruczek (243)
Wieś: Ogorzałek (225), Gaborek (327), Michalik (357)
Podpołudnie: Badowski (217), Jasińska (129), Mordarski (249)
Podgóra: Sekuła (379), Leksan (386), Kruczek (113)
Poddziółek: Pawlik (nr 384), Wysowski (nr 29), Wysowski (nr 382)

26.08. sobota - od godz. 8:00 do 12:00

Podlesie: Poręba (304), Poręba (80), Zelek (335), Fyda (99)
Podgóra: Kmak-Forczek (236), Kruczek (109), Kruczek (299), Jasiński (152)
Poddziółek: Poręba (nr 32), Wysowska (nr 41), Filipowicz (nr 31), Kogut (nr 95)
Wieś: Ogorzałek (159), Bochenek (168), Ogorzałek (317), Ogorzałek (175)
Podpołudnie: Jasińska (205), Poręba (150), Poręba (354), Jasiński (85)

Warto wziąć ze sobą mopy, miotły, wiaderka, ścierki. Nie trzeba przynosić środków czystości

| Życzymy dobrego tygodnia. Przyjmijmy błogosławieństwo ...

1

XIX Niedziela zwykła - 7 sierpnia 2016 ››

ARCHIWALNE OGŁOSZENIA DUSZPASTERSKIE

XIX Niedziela zwykła - 7 sierpnia 2016 roku

| Bóg zapłać za składane dziś ofiary, które przeznaczone są na remont kościoła. Dziękujemy także za złożone w ostatnim tygodniu ofiary od poszczególnych rodzin: z nr 203, rodzina z nr 310, Chlipała (nr 125), rodzina Kachniarzów (nr 216), z nr 311, z nr 268, rodzina z nr 327, Janusz (nr 245), Partsch 82, z nr 39, 288. Wdzięczność wyrażamy też za ofiarę złożoną poprzez wpłatę na parafialny rachunek bankowy: z nr 194. Stokrotne Bóg zapłać wypowiadamy również wobec p. Mateusza i Anety Świgut za nieodpłatne solidne wykonanie (materiał + robocizna) ładnych, dużych mebli w zakrystii ministranckiej

| Powoli zbliżamy się do zakończenia prowadzonego remontu. Aktualnie trwają prace stolarskie przy belkach, ślusarskie przy oknach oraz malarskie. Prowadzą je firmy Stucco p. Witolda Gaborka, Termobud p. Tadeusza Jasińskiego oraz najęci dwaj ślusarze i stolarz

Nas jako wspólnotę parafialną czeka w niedługim czasie gruntowne sprzątanie kościoła. W związku z tym Panie odpowiedzialne w poszczególnych 5 rejonach parafii za tzw. „zeszyt”, gdzie wpisują się kolejne rodziny sprzątające kościół, proszę o przyjście na plebanię w piątek 12 sierpnia na godz. 19:30. Są to następujące osoby: Anna Dziedziak, Lucyna Jasińska, Bożena Sekułowicz, Renata Jasińska, Stanisława Jasińska, Małgorzata Ząber, Helena Sikorska

| W liturgii tygodnia:

w poniedziałek św. Dominika. Msza św. o godz. 7:00

we wtorek św. Teresy Benedykty od Krzyża, patronki Europy. Msza św. o godz. 7:00

w środę św. Wawrzyńca i nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Msza św. o godz. 18:00

w czwartek św. Klary. Msza św. o godz. 7:00

w piątek św. Joanny de Chantal O godz. 18:00 Msza św. i nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego

w sobotę św. Poncjana i Hipolita. Msza św. o godz. 7:00

w niedzielę, po Prymarii zmiana tajemnic dla Matek. Na Sumie chrzest dziecka. Z racji II niedzieli sierpnia tradycyjnie składka przeznaczona na potrzeby Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego oraz Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie i Tarnowie

| W poniedziałek, 15 sierpnia przeżywać będziemy Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – zwane w Polskiej tradycji świętem Matki Bożej Zielnej. Msze św. celebrowane będą o godz. 7:00, 9:00, 11:00 i 14:00. Na Sumie – parafialne dożynki. Poświęcenie wieńca i wianków z ziół, kłosów i kwiatów. Poświęcone bukiety zaniesiemy do naszych domów i umieścimy przy wizerunku Maryi – niech ciągle przypominają nam o opiece Boga nad nami

| Zachęcamy do lektury prasy religijnej. Gość Niedzielny niemalże w całości poświęcony jest relacji ze Światowych Dni Młodzieży. Jest także Miłujcie się i L'Osservattore Romano

| Intencje mszalne bieżącego tygodnia

| Życzymy dobrego tygodnia. Przyjmijcie błogosławieństwo ...

1

Diecezjalne dziękczynie za kanonizację o. Stanisława Papczyńskiego ››
Drodzy Diecezjanie!

W dniu 5 czerwca br. Ojciec Święty Franciszek zaliczył w poczet świętych pochodzącego z Podegrodzia ojca Stanisława Papczyńskiego. Ten żyjący w XVII wieku święty, założyciel Zgromadzenia Księży Marianów, był wielkim czcicielem Najświętszej Maryi Panny, gorącym patriotą, mądrym kierownikiem duchowym, kaznodzieją, pedagogiem i szczególnym orędownikiem dusz w czyśćcu cierpiących. Jego kanonizacja w Roku Miłosierdzia przypomina o obowiązku czynienia miłosierdzia względem żywych i modlitwy za zmarłych. Św. Stanisław Papczyński w sposób szczególny patronuje małżeństwom pragnącym potomstwa a także dzieciom nienarodzonym.

Serdecznie zapraszam Was, Siostry i Bracia, do udziału w diecezjalnym dziękczynieniu za dar kanonizacji naszego Rodaka, które będzie miało miejsce w dniu 8 września br. w Podegrodziu. Nabożeństwo dziękczynne rozpocznie się o godz. 17.00, a następnie o godz. 18.00 zostanie odprawiona uroczysta Msza święta dziękczynna.

W osobie nowego Świętego wywodzącego się z diecezji tarnowskiej otrzymaliśmy kolejnego orędownika przed Bogiem. Niech poznawanie jego życia i modlitwa przez jego wstawiennictwo umacnia nas na drodze osobistego uświęcenia, a także niech przyczynia się do szerzenia kultu św. Stanisława Papczyńskiego.

Z pasterskim błogosławieństwem

† Andrzej Jeż

BISKUP TARNOWSKI



* Źródło: www.diecezja.tarnow.pl

 

List Pasterski Episkopatu Polski z okazji VI Tygodnia Wychowania ››
Wychowanie naśladowaniem miłosiernej miłości Boga

List Pasterski Episkopatu Polski z okazji VI Tygodnia Wychowania 11-17 września 2016 r.

Umiłowani w Chrystusie Panu, Siostry i Bracia!

Za tydzień w naszej Ojczyźnie rozpocznie się szósty Tydzień Wychowania, któremu w tym roku towarzyszyć będzie hasło Nadzwyczajnego Jubileuszu Miłosierdzia – „Miłosierni jak Ojciec”. Zastanówmy się, w jaki sposób rodzice, dziadkowie, nauczyciele, katecheci i duszpasterze mogą naśladować w wychowaniu miłosierną miłość Boga.

Każdy z odczytanych przed chwilą fragmentów Pisma św. ukazuje prawdę o miłości łączącej wychowawcę z wychowankiem. W Ewangelii spotykamy Jezusa, za którym idą tłumy słuchających Go uczniów. Podążają one za Jezusem, mimo że zwraca się do nich z bardzo konkretnymi wymaganiami. Kochać swych wychowanków to znaczy także od nich wymagać.

Św. Paweł w Liście do Filemona, wstawia się za swoim podopiecznym – Onezymem. Prosi, by adresat listu nie tylko darował karę, jaka należała się Onezymowi jako zbiegłemu niewolnikowi, ale by przyjął go na nowo – tym razem już nie jako niewolnika, lecz jako brata. Sam Apostoł nazywa go „swoim dzieckiem”, co wspaniale pokazuje, jak serdeczna i głęboka może być więź łącząca wychowawcę z wychowankiem. Miłość wychowawcza jest bowiem z natury wrażliwa i czuła, daje wychowankowi wsparcie i poczucie bezpieczeństwa.

Usłyszeliśmy dziś także fragment Księgi Mądrości. Jej Autor zastanawia się, czy potrafi poznać i wypełnić postawione mu przez Boga wymagania: „Któż z ludzi rozezna zamysł Boży albo któż pojmie wolę Pana?” (Mdr 9,13). Dochodzi do wniosku, że jest to możliwe, ale tylko z Bożą pomocą: „Któż poznał Twój zamysł, gdybyś nie dał Mądrości, nie zesłał z wysoka Świętego Ducha swego?” (Mdr 9, 17).

Słowo Boże dzisiejszej niedzieli przekonuje nas, że o dar prawdziwej miłości wychowawczej, która z jednej strony byłaby wrażliwa i czuła, a z drugiej – wymagająca, trzeba prosić Ducha Świętego. To właśnie zamierzamy czynić przeżywając Tydzień Wychowania.

Miłość wychowawcy w uczynkach miłosierdzia obejmujących całego człowieka

Ogłaszając Jubileusz Miłosierdzia papież Franciszek zachęcał: „Odkryjmy na nowo uczynki miłosierdzia względem ciała: głodnych nakarmić, spragnionych napoić, nagich przyodziać, przybyszów w dom przyjąć, więźniów pocieszać, chorych nawiedzać, umarłych pogrzebać. I nie zapominajmy o uczynkach miłosierdzia względem ducha: wątpiącym dobrze radzić, nieumiejętnych pouczać, grzeszących upominać, strapionych pocieszać, krzywdy cierpliwie znosić, urazy chętnie darować, modlić się za żywych i umarłych” (Papież Franciszek, Bulla Misericordiae vultus).

Nie ulega wątpliwości, że w wychowaniu jest miejsce na realizację wszystkich wymienionych wyżej uczynków miłosierdzia – zarówno tych, co do ciała, jak i tych, które nazywamy „uczynkami względem ducha”. Te pierwsze związane są z funkcją opiekuńczą wychowawców – z podstawową troską o warunki życia podopiecznych. Nie tylko wychowawcy, ale każdy z nas musi mieć otwarte oczy i stanowczo reagować, gdy dziecku dzieje się krzywda związana z niedożywieniem czy innym niedostatkiem. Uczynki względem duszy związane są natomiast z samym wychowaniem, w którym jest miejsce na pouczenie, pociechę, dobrą radę, ale też na przebaczenie, a nade wszystko na modlitwę.

Miłosierdzie Boga obejmuje zawsze całego człowieka. Widać to wyraźnie w scenie uzdrowienia paralityka. Kiedy jego przyjaciele przychodzą z nim do Jezusa spodziewając się cudu uzdrowienia, z zaskoczeniem przyjmują fakt, że Jezus najpierw odpuszcza mu grzechy, a dopiero potem mówi: „wstań, weź swoje łoże i idź do domu!” (Łk 5, 17-26).

Sporo emocji w dyskusji publicznej wywołały wytyczne dotyczące promocji w szkołach zdrowego sposobu odżywiania się dzieci i młodzieży. Kształtowanie świadomości społecznej w tym zakresie jest potrzebne, gdyż wiele spośród tak zwanych chorób cywilizacyjnych ma swoje źródło w nieprawidłowym odżywianiu. Można zatem powiedzieć, że jest to współczesna forma realizacji uczynków miłosierdzia względem ciała. Trzeba jednak pamiętać, że konieczna jest również refleksja dotycząca wspierania wychowanków w rozwoju duchowym, psychicznym i intelektualnym. Tydzień Wychowania jest okazją do tego, by każdy wychowawca postawił sobie pytania: „Kogo chcę wychować?” i „Jak zamierzam to czynić?”. Odpowiadając na nie trzeba mieć zawsze przed oczyma pełny rozwój wychowanków.

Miłość wychowawcza potrzebuje wsparcia

Święty arcybiskup Lwowa, Józef Bilczewski, w liście pasterskim o wychowaniu przytacza obraz ze starożytnej Grecji. Pisze o mędrcach ateńskich, którzy zebrali się, by radzić, jak ratować chylącą się ku upadkowi Ojczyznę. Jeden z nich w milczeniu rzucił na ziemię zepsute jabłko. Owoc rozpadł się na kawałki, ale oczom zebranych ukazały się zdrowe ziarna. Wszyscy zrozumieli wymowę tego przykładu: nadzieję społeczeństwa stanowią dzieci i młodzież – „…wychowajmy ją zdrową fizycznie i moralnie, a Grecja wyzdrowieje” (św. abp J. Bilczewski, Młodości! Ty nad poziomy wylatuj! List pasterski do uczniów szkół średnich i seminariów nauczycielskich, 20 stycznia 1905 r.).

O wychowaniu warto rozmawiać zawsze, jednak aktualność problematyki wychowawczej jako przedmiotu refleksji osobistej i społecznej w obecnym czasie wydaje się szczególnie ważna. Rozwój cywilizacyjny jest tak szybki i pociąga za sobą tyle nowych problemów, że bez pomocy pedagogów, psychologów czy lekarzy wychowawcy są często bezradni. Przykładem może tu być chociażby zjawisko uzależniania się nawet bardzo małych dzieci od tabletów czy smartfonów, powodujące między innymi ich zamykanie się na budowanie prawdziwych relacji z bliskimi. Znamienny jest widok dziecka, które przyzwyczajone do dotykowych ekranów usiłuje rączką przesuwać ilustracje w oglądanej książce.

Program uczynków miłosierdzia, które wzywają do tego, by „nieumiejętnych pouczać” czy „wątpiącym dobrze radzić”, zachęca do korzystania w praktyce wychowawczej ze wsparcia kompetentnych osób i wzajemnej współpracy. Również Kościół, którego dorobek w dziedzinie wychowania zaowocował powstaniem wielu kierunków i systemów pedagogicznych, pragnie służyć rodzicom i nauczycielom. Czyni to poprzez refleksję naukową z zakresu pedagogiki i dydaktyki kontynuowaną na katolickich uczelniach, przez prowadzenie przedszkoli i szkół katolickich, a także przez posługę duszpasterzy i katechetów w parafiach oraz w każdym polskim przedszkolu i szkole. Mądrość wychowawców podpowie im, by nie marnowali okazji do korzystania z tej pomocy.

Miłość wychowawcza prowadzi do świadectwa

Wielu rodziców, dziadków, nauczycieli zadaje sobie pytanie, co robić, by podejmowane przez nich wysiłki wychowawcze były owocne. Wypełniając program wyznaczony przez Chrystusowe przykazanie miłości, przełożone na konkretny język uczynków miłosierdzia, trzeba pamiętać, że „radzić”, „pouczać”, „upominać”, „pocieszać” należy nie tylko słowem, ale przede wszystkim czynem, a zwłaszcza przykładem własnego życia. Najskuteczniejsze jest wychowanie poprzez osobiste świadectwo wychowawcy. Dziecko potrafi bowiem czytać „pomiędzy wierszami” wypowiadanych przez rodziców słów. Nie sposób oddać koloru lub smaku za pomocą samych, nawet bardzo obrazowych, słownych opisów, ale trzeba się w końcu odwołać do konkretnego przedmiotu w tym właśnie kolorze czy potrawy, która tak właśnie smakuje. Nie można też wychowywać dziecka bez umożliwienia mu doświadczenia, jak wygląda życie oparte na wartościach, które są mu przekazywane. Dotyczy to zwłaszcza wychowania w wierze. Słysząc pytanie uczniów: „Nauczycielu – gdzie mieszkasz?”, Jezus niczego nie tłumaczy, ale kieruje do nich zaproszenie: „Chodźcie, a zobaczycie” (J 1, 38-39). W ten sposób chce im powiedzieć, że jeśli pragną cokolwiek zrozumieć z Jego nauczania, muszą przebywać z Nim i doświadczyć, na czym polega życie u Jego boku. Tak ważne jest, by dom rodzinny był prawdziwym domem, w którym darowane są urazy, przebaczane krzywdy, by każdy z domowników mógł odnaleźć w nim pociechę i otrzymać pomoc.

Święty Jan Paweł II w encyklice o Bożym Miłosierdziu przypomina, że wychowanie jest jedną z najważniejszych form naśladowania miłosiernej miłości Boga: „…miłość miłosierna jest szczególnie nieodzowna w stosunkach pomiędzy najbliższymi, pomiędzy małżonkami, pomiędzy rodzicami i dziećmi, pomiędzy przyjaciółmi, jest nieodzowna w wychowaniu i duszpasterstwie” (Dives in misericordia, 14).

W takim kontekście spoglądamy na trudną pracę katechetów – księży, sióstr i braci zakonnych, katechetek oraz katechetów świeckich. Papież Franciszek wzywa ich wszystkich, by wyruszyli na peryferie współczesnego świata: „…jedną z peryferii, która sprawia mi zawsze wielki ból, (…) są dzieci, które nie potrafią zrobić znaku krzyża. (…) To jest właśnie peryferia! Tam trzeba iść! A Jezus tam jest, czeka na ciebie, byś pomógł temu dziecku zrobić znak krzyża” (Papież Franciszek, Przemówienie do uczestników Międzynarodowego Kongresu Katechetycznego w Rzymie, 27 września 2013 r.). Podejmijmy ten apel, który wydaje się coraz bardziej aktualny także w naszej polskiej rzeczywistości.

Wszystkich, którym droga jest sprawa wychowania dzieci i młodzieży – rodziców, nauczycieli, osoby odpowiedzialne za polską szkołę na różnych szczeblach administracji rządowej i samorządowej – zapraszamy do włączenia się w przeżywanie VI Tygodnia Wychowania. Zachęcamy, by wziąć udział w organizowanych w parafiach i szkołach spotkaniach poświęconych tematyce wychowawczej. Niech każdy z nas podejmie w tym czasie modlitwę w intencji nauczycieli i wychowawców. Dziękujmy dziś Bogu, najlepszemu Wychowawcy, za tych, którzy są przedłużeniem Jego miłosiernej miłości, realizując dzieło wychowania – jedno z najtrudniejszych, ale zarazem najpiękniejszych zadań człowieka.

Na tę drogę wychowywania innych poprzez naśladowanie miłosiernej miłości Boga wszystkim Wam z serca błogosławimy.

Podpisali:

Kardynałowie, Arcybiskupi i Biskupi obecni na 373. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie w dniu 8 czerwca 2016 r.



* Źródło: www.episkopat.pl


Miłosierni jak Ojciec ...

Jak co roku, zwracamy się do Was z prośbą o skorzystanie z materiałów, które mogą okazać się pomocne w dobrym przeżyciu Tygodnia Wychowania, po raz szósty już organizowanego w naszej Ojczyźnie. Tym razem nasza refleksja nad wychowaniem w związku z trwającym Nadzwyczajnym Jubileuszem Miłosierdzia skupiona będzie wokół tajemnicy Miłosierdzia Boga i odpowiedzi człowieka, który go doświadcza.

W czasie spotkań z młodymi w ramach Światowych Dni Młodzieży w Krakowie papież Franciszek, używając wymownych obrazów, zachęcał do czynnej miłości i wzywał swych słuchaczy do zejścia z wygodnej kanapy by nie stać się młodym emerytem rzucającym ręcznik przed rozpoczęciem walki. Przeżywając tegoroczny Tydzień Wychowania chcemy inspirować się papieskim przesłaniem. Zapraszamy do czynnego włączenia się w VI Tydzień Wychowania w Polsce

* Źródło: www.tydzienwychowania.pl

 

Młodzi, nie dajcie się zniewolić! - Apel KEP ds. Apostolstwa Trzeźwości ››

Przeżywamy wyjątkowy rok. Dziękujemy Bogu za 1050. rocznicę chrztu Polski oraz 25. rocznicę IV pielgrzymki św. Jana Pawła II do ojczyzny, podczas której prosił Polaków o ochronę życia, zdrowia i godności człowieka oraz budowanie życia osobistego i społecznego na fundamencie Bożego prawa. Ostatnie tygodnie lipca wypełniła radość Światowych Dni Młodzieży w Krakowie. Wszystkie te niezwykłe wydarzenia spaja Jubileuszowy Rok Miłosierdzia.

W tym szczególnym czasie Kościół w Polsce ponawia sierpniowy apel o abstynencję. Zrezygnujmy z napojów alkoholowych! Niech będzie to dar naszej miłości do Boga i bliźnich. Pokażmy innym, że jesteśmy wolni i miłosierni, że potrafimy żyć szczęśliwie bez alkoholu. Wesprzyjmy tych, którzy walczą o swoją trzeźwość i potrzebują naszej pomocy.

Abstynencja nie jest czymś dziwnym i wyjątkowym, jest konieczna w wielu sytuacjach ludzkiego życia. Zachowanie całkowitej abstynencji jest niezbędne w pracy, podczas kierowania pojazdami, w czasie opieki nad dziećmi, w oczekiwaniu na narodziny. Na 7 miliardów ludzi żyjących na ziemi, zdecydowana większość w minionym roku nie spożyła żadnego napoju alkoholowego. Abstynenci stanowią aktualnie większość ludzkości.

1050. Rocznica Chrztu Polski

Wspominając Chrzest Polski i jej dzieje, myślimy z wdzięcznością o wielkiej pracy Kościoła, który zawsze stał na straży wolności i godności człowieka, będąc promotorem pracy na rzecz trzeźwości. W historii Polski, zwłaszcza w czasach zaborów, kapłani i osoby zakonne bronili Polaków przed systematycznym rozpijaniem. Spotykały ich za to represje ze strony wrogów narodu, którym zależało, aby sprawować nad nim całkowitą kontrolę. Kościół zawsze rozumiał, że byt fizyczny i zdrowie moralne narodu są możliwe tylko wtedy, gdy chroniona jest trzeźwość.

Dziś z wdzięcznością i dumą, ale równocześnie z poczuciem wielkiej odpowiedzialności, patrzymy na rozważną i dalekowzroczną pracę Kościoła. Z szacunkiem wspominamy wielkich apostołów trzeźwości: założyciela Marianów św. Stanisława Papczyńskiego, jezuitę – O. Karola Antoniewicza, założyciela Michalitów bł. ks. Bronisława Markiewicza, synów Ziemi Śląskiej: ks. Jana Alojzego Ficka, ks. Jana Kapicę i założyciela Krucjaty Wyzwolenia Człowieka – sługę Bożego ks. Franciszka Blachnickiego. O trzeźwość wszystkich rodaków wielokrotnie upominali się: św. O. Maksymilian Maria Kolbe, Prymas Tysiąclecia – sługa Boży kardynał Stefan Wyszyński, św. Jan Paweł II i wielu innych ofiarnych apostołów trzeźwości, którym okazujemy wdzięczność i szacunek.

Sytuacja zagrożenia

Współczesnym apostołom trzeźwości towarzyszy niepokój, by nie utracić dorobku poprzedników. Pomimo wysiłku wielu duchownych i świeckich, coraz trudniej bronić trzeźwości w naszym narodzie. Wiele statystyk pokazuje, że powinniśmy być zawstydzeni zbyt wysokim spożyciem alkoholu w Polsce. Prawie milion Polaków jest uzależnionych, a 3 miliony pije ryzykownie i szkodliwie.

Polak średnio spożywa prawie 10 litrów czystego alkoholu, a dodatkowo co najmniej 3 litry alkoholu nierejestrowanego. Rocznie ponad 10 tysięcy Polaków umiera przez legalnie sprzedawany alkohol. Obecnie alkohol można kupić niemal wszędzie i o każdej porze. Na jeden punkt sprzedaży przypada dzisiaj 270 mieszkańców, a ich liczba czterokrotnie przekracza standardy Światowej Organizacji Zdrowia. Gdy patrzymy na tę sytuację, skojarzenie może być tylko jedno – te punkty są niczym komórki nowotworowe, które za aprobatą wielu samorządów, mnożą się i niszczą zdrowy organizm. Prawie 1,5 miliona dzieci żyje w rodzinach z problemem alkoholowym, w których bardzo często dochodzi do przemocy. Ze spożywaniem alkoholu wiąże się ponad 60 różnego typu chorób i urazów. Według Światowej Organizacji Zdrowia alkohol znajduje się na trzecim miejscu wśród czynników ryzyka dla zdrowia populacji. Polacy co roku tracą miliardy złotych opłacając ze swoich podatków ekonomiczne koszty nadmiernego spożycia alkoholu.

Chociaż większość Polaków zachowuje umiar lub abstynencję, to fakt ten nie może usypiać naszej czujności. Nie można zapomnieć, że uzależnienie czy nadużywanie alkoholu niszczy nie tylko osobę nim dotkniętą, ale także najbliższych, czyli małżonków, dzieci, rodziców. Nie jest to zatem problem jednostek, ale problem wielu milionów Polaków. Dzisiaj część polskiego społeczeństwa przypomina śmiertelnie chorego, który udaje, że nie widzi objawów. Nie reaguje na coraz gorsze wyniki badań, nie podejmuje leczenia. Powtarza sobie, że jakoś to będzie. Niestety, to droga do tragedii. Statystyki nie pokazują całej prawdy o cierpieniu, łzach, poniżeniu i przegranym życiu. Dar sierpniowej abstynencji niech będzie odpowiedzią na cierpienie tak wielu naszych sióstr i braci.

Jubileuszowy Rok Miłosierdzia

Jesteśmy Kościołem, wspólnotą wiary, a nadużywanie alkoholu prowadzi do jej osłabienia, a nawet utraty. Zawsze wiąże się z grzechem, zanikiem więzi z Bogiem i ludźmi. Jest więc poważnym zagrożeniem dla życia wiecznego. Dlatego tak bardzo potrzebujemy apostolstwa trzeźwości, będącego formą nowej ewangelizacji. Podejmując dar sierpniowej abstynencji bronimy Bożego życia w duszach naszych sióstr i braci.

Rok Miłosierdzia przypomina nam także o ludzkim wymiarze miłosierdzia. Wzywa nas do „wyobraźni trzeźwości”, czyli do troski o ludzi uzależnionych, nadużywających alkoholu, a także do troski o ich rodziny. Zastanówmy się, czy nie przyczyniamy się do tragedii innych przez brak rozwagi, wrażliwości i odpowiedzialności? Czy wolno nam podczas przyjęć, spotkań oraz innych okazji stosować przymus picia, zwłaszcza wtedy, gdy w gronie gości są osoby często dramatycznie walczące o powrót do trzeźwości? Zbyt łatwo zapominamy, że trzeźwość innych zależy także od naszych decyzji i czynów.

Młodzi, nie dajcie się zniewolić!

W tym roku, przy okazji Światowych Dni Młodzieży, przypominaliśmy, jak wiele pracy wymaga ochrona trzeźwości młodych.

Badania pokazują, że młodzi, którzy zaczęli sięgać po alkohol przed 15 rokiem życia, uzależniali się zdecydowanie częściej, niż osoby, które zaczęły używać alkoholu po 20 roku życia. Tymczasem z niepokojem obserwujemy, że wiek inicjacji alkoholowej w Polsce jest bardzo wczesny, co powoduje u młodzieży liczne problemy osobiste i niesie ryzyko utraty zdrowia, a nawet życia. Alkoholem, po który najczęściej sięgają młodzi, jest piwo. Do jego spożywania przyczynia się przede wszystkim agresywna reklama i jego wysoka dostępność. Pomimo tego, że polskie prawo zabrania sprzedawania alkoholu nieletnim, to zaledwie 15-20 % z nich spotyka się z odmową w przypadku próby jego zakupu.

Dlatego za św. Janem Pawłem II prosimy: „Młodzi, nie dajcie się zniewolić!” Nie dajcie się skusić pseudowartościami, półprawdami, urokiem miraży, od których później będziecie się odwracać rozczarowani, poranieni, a może nawet ze złamanym życiem” (Poznań, 3 czerwca 1997).

Drodzy Młodzi!

Żyjecie w świecie, w którym wielu mówi o wolności, o prawach, o dobrej zabawie, o nieograniczonych możliwościach. Jeżeli jednak spojrzycie poza kolorowe reklamy, jeżeli na chwilę wyłączycie nowoczesne teledyski, wylogujecie się z sieci społecznościowych, to zobaczycie inny obraz. Życie młodych nigdy nie było tak atrakcyjne, a jednocześnie tak trudne, jak obecnie. We współczesnym świecie uczyniono wiele, aby okraść was z młodości. Wiele uczyniono, aby pod hasłem wyzwolenia, ograniczyć i zmanipulować wasze myślenie, zagrać na uczuciach, pogwałcić naturalne potrzeby. Rozwiązaniem problemów nigdy nie było i nie będzie uciekanie w świat alkoholu, narkotyków, dopalaczy, hazardu, sieci społecznościowych czy gier. Prosimy, abyście nie niszczyli swojego życia na samym starcie. Wszystko to, a zwłaszcza alkohol, oszukuje, uzależnia i zabija. Niszczy ciało, psychikę, ducha, wrażliwość moralną, więzi z bliźnimi i z Bogiem. Prowadzi do osamotnienia, ogromnego cierpienia, utraty radości oraz sensu życia.

Drodzy Młodzi, kochajcie Chrystusa i ufajcie Mu! Włączajcie się do katolickich grup formacyjnych. Pamiętajcie, że w wieku rozwojowym jedyną formą trzeźwości jest całkowita abstynencja. Uczcie się od tych, którzy są prawdziwie wolni, którzy potrafią żyć szczęśliwie, którzy osiągają sukces i cieszą się życiem bez alkoholu. Jest ich wielu pośród Was!

Drodzy Rodzice i Wychowawcy!

Młodzi bardziej zwracają uwagę na to, co czynią dorośli, niż na to, co mówią. Wychowywać to znaczy dawać dobry przykład! To rodzice są pierwszymi wzorcami pozytywnych lub szkodliwych postaw dla dzieci i nastolatków. Oprócz zachowania cnoty trzeźwości lub daru osobistej abstynencji, zadaniem rodziców jest solidne, katolickie wychowanie dzieci i młodzieży. Dobrze wychowuje ten, kto kocha, rozmawia, stara się zrozumieć, poświęca czas i uwagę, a jednocześnie stawia granice i wymagania. Młodzi, którzy otrzymują takie wychowanie, potrafią radzić sobie z życiem na trzeźwo. Nie boją się życia i nie uciekają od trudności w alkohol lub narkotyki, lecz potrafią mądrze poradzić sobie z każdym problemem.

Odpowiedzialność władz

Jeśli pyta się Polaków o to, jakie problemy społeczne budzą ich niepokój, to wymieniają na pierwszym miejscu zagrożenie utratą pracy i biedą, a na drugim problemy alkoholowe. Nie będzie trzeźwego narodu bez zdecydowanej i konsekwentnej polityki ograniczania fizycznej i ekonomicznej dostępności alkoholu, a także zakazu jego reklamy. Bariery dostępności są uznawane przez światowych ekspertów za najskuteczniejszy sposób ograniczania problemów alkoholowych. Trzeba tworzyć prawo przyjazne wychowywaniu w trzeźwości. Trzeba przeciwstawić się potężnym alkoholowym lobby. Z taką prośbą i nadzieją zwracamy się do władz naszej ojczyzny, które obiecały dobrą zmianę. Taka dobra zmiana musi się dokonać także w odniesieniu do ochrony trzeźwości narodu. Skoro alkohol jest uznawany za czwarty pod względem siły działania narkotyk, to konieczność obrony interesu społecznego, zwłaszcza zdrowia publicznego, wymaga ścisłej regulacji obrotu taką substancją. Troska o trzeźwość narodu jest patriotycznym obowiązkiem wszystkich Polaków, a zwłaszcza władz państwowych i samorządowych.

Ogólnopolski Kongres Apostolstwa Trzeźwości

Serdecznie prosimy o modlitwę w intencji przygotowań do przyszłorocznego ogólnopolskiego kongresu apostolstwa trzeźwości, którego hasło brzmi: „Ku trzeźwości Narodu – odpowiedzialność rodziny, Kościoła, samorządu i państwa”.

Mamy nadzieję, że będzie to wydarzenie integrujące wiele środowisk, stwarzające okazję do wymiany poglądów i opinii, a przede wszystkim kreślące kierunki działań apostolstwa trzeźwości na kolejne lata posługi w naszej ojczyźnie. Liczymy na zaangażowanie się w prace kongresowe: parlamentu, władz centralnych i samorządowych, bractw, stowarzyszeń, apostołów trzeźwości oraz wszystkich ludzi dobrej woli.

Dziękujemy za odwagę, miłość i mądrość tym, którzy w sierpniu ofiarują Bogu i bliźnim dobrowolny dar abstynencji. Niech to świadectwo mobilizuje nas wszystkich do całorocznej troski o trzeźwość Polaków w kraju i poza jego granicami.

Za św. Janem Pawłem II prosimy: Maryjo, Królowo Polski, czuwaj nad naszą niewzruszoną wiernością Bogu, Krzyżowi, Ewangelii i Kościołowi Świętemu. Broń tego narodu, który od tysiąca lat idzie drogami Ewangelii. Bądź natchnieniem dla tych, którzy walczą o trzeźwość narodu.

Łomża, dnia 28 maja 2016 r.

Bp Tadeusz Bronakowski

Przewodniczący Zespołu KEP ds. Apostolstwa Trzeźwości



* Źródło: www.duszpasterstwotrzezwosci.pl

 

Rekolekcje Filmowe ››
| Projekt MCK Sokół pn. Rekolekcje Filmowe to cykl filmowy odbywający się co dwa tygodnie, w ramach którego poruszane są istotne problemy etyczne i egzystencjalne włączając w to perspektywę religijną. Wybór filmu należy do zaproszonego gościa ( są nimi: producenci, reżyserzy, księża, zakonnicy, muzycy, psycholodzy, nauczyciele, redaktorzy, autorzy projektów, animatorzy ... ) będącego jednocześnie moderatorem dyskusji poprojekcyjnej

Najbliższa projekcja: 23.09.2016 piątek, Kino MCK Sokół Nowy Sącz, godz. 18:00, bilet: 7 zł. Prowadzenie - moderator dyskusji: Jacek Szpulak - prawnik

Apostoł - produkcja: Francja 2014, dramat, 117 min , reżyser: Cheyenne Carron

Występują: Norah Krief, Fayçal Safi, Salah Sassi, Brahim Tekfa, Sarah Zaher, Yannick Guérin, Touffik Kerwaz ...

Skąd się bierze nawrócenie? Jak rodzi się wiara w Jezusa Chrystusa? Może pamiętamy własne nawrócenie, a może byliśmy świadkami czyjegoś? Z pewnością można powiedzieć, że wielka to tajemnica. To indywidualny i intymny proces

Z nawróceniem, z uwierzeniem jest trochę jak z zakochiwaniem się. „Uwiodłeś mnie, Panie, a ja pozwoliłem się uwieść” (Jr 20,7). Uwiedzeni przez Boga szukamy prawdziwej wiary, bo od zakochania do miłości długa droga. Długa, a czasami bardzo trudna, bo okupiona wyrzeczeniem. Doświadcza tego Akim – główny bohater filmu Cheyenne Carron pt. Apostoł (L'Apotre)

1

Akcja 'Apostoła' dzieje się we współczesnej Francji, gdzie Chrześcijaństwo i Islam współistnieją ze sobą często wśród wielu napięć i niepokojów. Przedstawiona w filmie historia nie powinna budzić kontrowersji, a jednak budzi! W multikulturowej i wielowyznaniowej Francji projekcje tego filmu zostały oficjalnie zakazane. Francuskie ministerstwo spraw wewnętrznych uzasadniało swoją decyzję zagrożeniem wywołania zamieszek ze strony islamskich radykałów. Tymczasem sama reżyserka Cheyenne Carron podkreśla, że 'Apostoł' jest o potrzebie tolerancji

Sytuacja zaskakuje tym bardziej, że to właśnie we Francji odbywały się demonstracje w obronie wolności słowa i mocno kontrowersyjnego tygodnika Charlie Hebdo. Teraz zaś zostaje zakazany film, który z wielkim wyczuciem, wrażliwością i bez kontrowersji ukazuje jak rodzi i rozwija się wiara w Jezusa – nawet tam, gdzie właściwie nie ma dla niej miejsca

Akim, młody Francuz, syn, brat, dobry, wrażliwy mężczyzna, wybrany do przejęcia roli imama we wspólnocie muzułmańskiej wiedzie spokojne życie, w które jednak powoli wkrada się zaciekawienie chrześcijaństwem. Co sprawiło, że jego życie zaczyna się zmieniać? Czy jego serce poruszą słowa, które odczyta na plakacie, zawieszonym na katolickim kościele: „Będziecie Mnie szukać i znajdziecie Mnie, albowiem będziecie Mnie szukać z całego serca” (Jr 29,13) - Czego Akim poszukuje i czy odnajdzie to, co najważniejsze? Czy przezwycięży trudności, jakie napotka? Komu ostatecznie uwierzy?

Film Cheyenne Carron ukazuje współczesne oblicze konfliktu dwóch wielkich religii świata. Czy istnieje szansa na pełne szacunku współistnienie i porozumienie wyznawców Islamu i Chrześcijan? Obraz nie daje gotowych odpowiedzi, ale pokazuje drogę, którą idą oraz cenę, jaką płacą ludzie szukający całym sercem Miłującego Boga. I zmusza do refleksji nad naszym życiem – A Ty w co wierzysz? Czy znasz wartość swojej wiary? Jaką cenę jesteś gotów za nią zapłacić? Kim jest dla Ciebie Jezus?

Film ten został wyróżniony na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Katolickich Mirabile Dictu w Watykanie. Film zdobył też wiele innych nagród i wyróżnień na różnych festiwalach. Piękne, naturalne ujęcia, przekonująca gra aktorska oraz inspirująca historia o odwadze, rodzinie, miłości i Bogu to najważniejsze atuty tego filmu

www.mcksokol.pl



 

Rekomendacje Filmowe ››
1

Bóg w Krakowie - produkcja: Polska 2016 , gatunek: obyczajowy, czas: 95 min, reżyser: Dariusz Regucki

Występują: Dorota Pomykała, Jerzy Trela, Kamila Baar, Radosław Pazura, Piotr Cyrwus, Edward Linde-Lubaszenko, Karolina Chapko, Maciej Słota ...

Bóg w Krakowie to film o wierze, nadziei, przebaczeniu, poświęceniu, miłości i wolności, ale przede wszystkim o tęsknocie człowieka za Bogiem i Jego miłosierdziem. Jego akcja rozgrywa się współcześnie na tle urokliwego, tajemniczego i mistycznego miasta. Pełen ciepła i dobrych emocji obraz zostaje dopełniony mistrzowskim aktorstwem. Siedem epizodów spaja postać św. Alberta Chmielowskiego, który jest przewodnikiem widza po Krakowie

1

Film opowiada o ludzkich historiach, o tym, co składa się na nasze życie, o naszych pragnieniach. Jest w nim grzech, zdrada i pokusa, i parę jeszcze innych rzeczy... Napewno jest też pragnienie nadziei i miłości. My w filmie mówimy jeszcze głębiej o tej miłości, którą nazywamy wprost – Boże miłosierdzie. Pokazujemy siedem historii, które dzieją się w Krakowie, ale nie tym magicznym, który znamy z folderów turystycznych. Mówimy o Krakowie mistycznym, czyli mieście, w którym żyli błogosławieni, święci, w którym jest wiele miejsc omodlonych – mówi Dariusz Regucki, reżyser i scenarzysta filmu

Mam nadzieję, że młodzież i wszyscy, którzy będą wychodzić z tego filmu, będą stawać się lepsi, a przynajmniej będą mieć tę intencję: Nie jestem taki, ale będę się starał być lepszy – podkreśla Regucki

W filmie występuje wielu znanych aktorów, m.in. Jerzy Trela, Dorota Pomykała, Barbara Kurzaj, Radosław Pazura, Kamilla Baar, Rafał Zawierucha, Edward Lubaszenko, Piotr Cyrwus, Maciej Słota a także Jadwiga i Dariusz Basińscy z kabaretu Mumio

Warto zobaczyć ten film, warto zobaczyć te wielkie postacie i być dumnymi, że żyjemy w takim kraju, który jest krajem ludzi świętych. Warto żyć w takim kraju, z którego wychodzą wielkie postacie, które mogą zachwycić, ukazać piękno dobro, pociągnąć - do obejrzenia filmu zachęca kardynał Stanisław Dziwisz

 

Jubileuszowy Akt Przyjęcia Jezusa Chrystusa za Króla i Pana ››
Podczas 372. Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski biskupi zatwierdzili treść i tytuł Jubileuszowego Aktu Przyjęcia Jezusa Chrystusa za Króla i Pana. Ma on być odczytany w Krakowie-Łagiewnikach, w sobotę przed uroczystością Chrystusa Króla Wszechświata. Decyzją biskupów już teraz można go wykorzystywać w pracy duszpasterskiej w diecezji i parafii. – Ważne jest, by nie był to tylko gest zewnętrzny, ale żeby rzeczywiście wypływał z wnętrza i był odmawiany ze świadomością wagi aktu i treści w nim zawartych – podkreśla przewodniczący Zespołu Episkopatu ds. Ruchów Intronizacyjnych bp Andrzej Czaja.

Cała koncepcja Aktu Jubileuszowego – jak wyjaśnia przewodniczący Zespołu ds. Ruchów Intronizacyjnych bp Andrzej Czaja – jest zawarta już w pierwszym akapicie tekstu. „Stajemy przed Tobą, by uznać Twoje panowanie, poddać się Twemu prawu, zawierzyć i poświęcić Tobie naszą Ojczyznę i cały naród” – czytamy w nim.

Zgodnie ze wcześniejszą zapowiedzią, Jubileuszowy Akt przyjęcia Jezusa Chrystusa za Króla i Pana będzie uroczyście odmówiony w Krakowie-Łagiewnikach 19 listopada – w sobotę przed uroczystością Chrystusa Króla Wszechświata, w wigilię zakończenia Nadzwyczajnego Jubileuszu Miłosierdzia. Tekst może być również wykorzystany duszpastersko w pracy parafialnej i w diecezji. – Chodzi o to, żeby przyjmowanie Jezusa za Pana i Króla, uznawanie Go Panem i Królem, dokonywało się również w mniejszych grupach czy wspólnotach – wyjaśnia bp Czaja.

Przewodniczący Zespołu ds. Ruchów Intronizacyjnych wskazuje na to, by nabożne odmówienie Aktu było poprzedzone przygotowaniem duchowym, na przykład dniem skupienia lub rekolekcjami. Jak podkreśla, formuła Aktu jest otwarta „zarówno na środowiska intronizacyjne, jak i różne inne, którym zależy na tym, by bardzo osobiście powierzyć swoje życie Chrystusowi”.


Jubileuszowy Akt Przyjęcia Jezusa Chrystusa za Króla i Pana

Nieśmiertelny Królu Wieków, Panie Jezu Chryste, nasz Boże i Zbawicielu! W Roku Jubileuszowym 1050-lecia Chrztu Polski, w roku Nadzwyczajnego Jubileuszu Miłosierdzia, oto my, Polacy, stajemy przed Tobą [wraz ze swymi władzami duchownymi i świeckimi], by uznać Twoje Panowanie, poddać się Twemu Prawu, zawierzyć i poświęcić Tobie naszą Ojczyznę i cały Naród.

Wyznajemy wobec nieba i ziemi, że Twego królowania nam potrzeba. Wyznajemy, że Ty jeden masz do nas święte i nigdy nie wygasłe prawa. Dlatego z pokorą chyląc swe czoła przed Tobą, Królem Wszechświata, uznajemy Twe Panowanie nad Polską i całym naszym Narodem, żyjącym w Ojczyźnie i w świecie.

Pragnąc uwielbić majestat Twej potęgi i chwały, z wielką wiarą i miłością wołamy: Króluj nam Chryste!

- W naszych sercach – Króluj nam Chryste!

- W naszych rodzinach – Króluj nam Chryste!

- W naszych parafiach – Króluj nam Chryste!

- W naszych szkołach i uczelniach – Króluj nam Chryste!

- W środkach społecznej komunikacji – Króluj nam Chryste!

- W naszych urzędach, miejscach pracy, służby i odpoczynku – Króluj nam Chryste!

- W naszych miastach i wioskach – Króluj nam Chryste!

- W całym Narodzie i Państwie Polskim – Króluj nam Chryste!

Błogosławimy Cię i dziękujemy Ci Panie Jezu Chryste:

- Za niezgłębioną Miłość Twojego Najświętszego Serca – Chryste nasz Królu, dziękujemy!

- Za łaskę chrztu świętego i przymierze z naszym Narodem zawarte przed wiekami – Chryste nasz Królu, dziękujemy!

- Za macierzyńską i królewską obecność Maryi w naszych dziejach – Chryste nasz Królu, dziękujemy!

- Za Twoje wielkie Miłosierdzie okazywane nam stale – Chryste nasz Królu, dziękujemy!

- Za Twą wierność mimo naszych zdrad i słabości – Chryste nasz Królu, dziękujemy!

Świadomi naszych win i zniewag zadanych Twemu Sercu przepraszamy za wszelkie nasze grzechy, a zwłaszcza za odwracanie się od wiary świętej, za brak miłości względem Ciebie i bliźnich. Przepraszamy Cię za narodowe grzechy społeczne, za wszelkie wady, nałogi i zniewolenia. Wyrzekamy się złego ducha i wszystkich jego spraw.

Pokornie poddajemy się Twemu Panowaniu i Twemu Prawu. Zobowiązujemy się porządkować całe nasze życie osobiste, rodzinne i narodowe według Twego prawa:

- Przyrzekamy bronić Twej świętej czci, głosić Twą królewską chwałę – Chryste nasz Królu, przyrzekamy!

- Przyrzekamy pełnić Twoją wolę i strzec prawości naszych sumień – Chryste nasz Królu, przyrzekamy!

- Przyrzekamy troszczyć się o świętość naszych rodzin i chrześcijańskie wychowanie dzieci – Chryste nasz Królu, przyrzekamy!

- Przyrzekamy budować Twoje królestwo i bronić go w naszym narodzie – Chryste nasz Królu, przyrzekamy!

- Przyrzekamy czynnie angażować się w życie Kościoła i strzec jego praw – Chryste nasz Królu, przyrzekamy!

Jedyny Władco państw, narodów i całego stworzenia, Królu królów i Panie panujących! Zawierzamy Ci Państwo Polskie i rządzących Polską. Spraw, aby wszystkie podmioty władzy sprawowały rządy sprawiedliwie i stanowiły prawa zgodne z Prawami Twoimi.

Chryste Królu, z ufnością zawierzamy Twemu Miłosierdziu wszystko, co Polskę stanowi, a zwłaszcza tych członków Narodu, którzy nie podążają Twymi drogami. Obdarz ich swą łaską, oświeć mocą Ducha Świętego i wszystkich nas doprowadź do wiecznej jedności z Ojcem.

W imię miłości bratniej zawierzamy Tobie wszystkie narody świata, a zwłaszcza te, które stały się sprawcami naszego polskiego krzyża. Spraw, by rozpoznały w Tobie swego prawowitego Pana i Króla i wykorzystały czas dany im przez Ojca na dobrowolne poddanie się Twojemu panowaniu.

Panie Jezu Chryste, Królu naszych serc, racz uczynić serca nasze na wzór Najświętszego Serca Twego.

Niech Twój Święty Duch zstąpi i odnowi oblicze ziemi, tej ziemi. Niech wspiera nas w realizacji zobowiązań płynących z tego narodowego aktu, chroni od zła i dokonuje naszego uświęcenia.

W Niepokalanym Sercu Maryi składamy nasze postanowienia i zobowiązania. Matczynej opiece Królowej Polski i wstawiennictwu świętych Patronów naszej Ojczyzny wszyscy się powierzamy.

Króluj nam Chryste! Króluj w naszej Ojczyźnie, króluj w każdym narodzie – na większą chwałę Przenajświętszej Trójcy i dla zbawienia ludzi. Spraw, aby naszą Ojczyznę i świat cały objęło Twe Królestwo: królestwo prawdy i życia, królestwo świętości i łaski, królestwo sprawiedliwości, miłości i pokoju.

Oto Polska w 1050. rocznicę swego Chrztu uroczyście uznała królowanie Jezusa Chrystusa.

Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu, jak była na początku, teraz i zawsze, i na wieki wieków. Amen.

* Źródło: www.episkopat.pl




Komentarz do Jubileuszowego Aktu Przyjęcia Jezusa za Króla i Pana

Wprowadzenie

Myśl o potrzebie aktu intronizacyjnego została zapoczątkowana w związku z wszczęciem w archidiecezji krakowskiej w 1996 roku procesu beatyfikacyjnego Sługi Bożej Rozalii Celakówny, krakowskiej pielęgniarki i mistyczki, zmarłej w czasie II wojny światowej. Wówczas światło dzienne ujrzały jej zapiski i można było poznać treść udzielonych jej objawień prywatnych, w których Jezus domaga się m.in. aktu intronizacyjnego od narodu polskiego. Świadczy o tym choćby ten zapis: „Jest ratunek dla Polski: jeżeli mnie uzna za swego Króla i Pana w zupełności przez intronizację, nie tylko w poszczególnych częściach kraju, ale w całym państwie z rządem na czele. To uznanie ma być potwierdzone porzuceniem grzechów i całkowitym zwrotem do Boga”.

Wieść o tego typu żądaniach Jezusa w objawieniach danych Celakównie szybko się rozniosła. Pojawiło się wiele inicjatyw oddolnych, których celem było doprowadzenie do aktu intronizacyjnego. Konferencja Episkopatu Polski powołała w 2004 roku Zespół ds. Społecznych Aspektów Intronizacji Chrystusa Króla. Od początku było wielu ludzi dobrej woli, autentycznie zaangażowanych w dzieło intronizacji Jezusa, zawierzających realizację swoich dążeń i oczekiwań Boskiej Opatrzności i wspierających pasterzy Kościoła w Polsce wytrwałą i cierpliwą modlitwą na rzecz należytego rozeznania sprawy. Okazało się również, że analogiczna myśl o konieczności uznania Chrystusa swoim Panem i Zbawicielem stanowi centralny rys duchowości i formacji wielu wspólnot i stowarzyszeń w Polsce, zwłaszcza środowiska oazowego i charyzmatycznego; jest też u podstaw spotkań młodzieży w Lednicy.

Ta niezwykła zbieżność myśli rzeszy wiernych, inspirowana nie tylko prywatnymi objawieniami, ale mająca wyraźne podstawy biblijne i szerokie rozwinięcie w nauczaniu Kościoła, szczególnie w encyklice „Quas Primas” Piusa XI, nie mogła być lekceważona, ani odkładana na bok. Pasterze Kościoła dostrzegli w niej bardzo konkretny oddźwięk zmysłu wiary ludu Bożego. W 2013 roku biskupi powołali do istnienia Zespół ds. Ruchów Intronizacyjnych. Owocem dialogu i współpracy Zespołu z przedstawicielami różnych ruchów intronizacyjnych jest zatwierdzony przez Konferencję Episkopatu Polski Jubileuszowy Akt Przyjęcia Jezusa Chrystusa za Króla i Pana.

Teologiczne uzasadnienie Aktu

Przyjęcie panowania Jezusa, uznanie Go swym Panem, ma znaczenie zbawcze. Jest pragnieniem serc Polaków rozumiejących, że od największych zagrożeń doczesnych nieskończenie groźniejsza jest utrata zbawienia. Współcześnie zagraża ona coraz większej liczbie ludzi na skutek odrzucenia prawdy – na skutek odrzucenia Chrystusa, który jest Prawdą i na skutek odrzucenia Jego prawa miłości. Stąd pragnienie, aby powszechnej w świecie detronizacji Chrystusa Polska przeciwstawiła Jego intronizację.

Przyjęcie panowania Jezusa Chrystusa ma być z założenia aktem wiary narodu. Celem tego aktu nie jest zapewnienie doczesnej władzy czy dostatku, ale poddanie osobistego, rodzinnego i narodowego życia Chrystusowi i życie według praw Bożych. Akt ten powinien wpłynąć na rzeczywistość doczesną, ale nie może stanowić nadużycia Najświętszego Imienia Jezusa do osiągania celów doczesnych. Jest wyrazem posłuszeństwa Bogu, czyli odpowiedzią człowieczej miłości na Miłość Bożą, jest też aktem sprawiedliwości, czyli oddaniem Bogu tego, co Jemu należne.

Pierwsze w Dziejach Apostolskich wezwanie do uznania w Jezusie Pana i Mesjasza zostało wypowiedziane przez św. Piotra w dniu Zesłania Ducha Świętego: „Tego Jezusa, którego wyście ukrzyżowali, uczynił Bóg i Panem, i Mesjaszem [czyli Królem]” (Dz 2, 36). To znaczy, że od Ojca ma Jezus wszelką władzę na niebie i na ziemi, i wskutek tego jest „Królem narodów godnym czci” (Hymn Eucharystyczny św. Tomasza z Akwinu). Stało się tak, jak zapowiadał prorok Daniel: „Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie” (Dn 7, 13-14).

Dlatego publiczne i uroczyste przyjęcie panowania Jezusa, nie może Mu dodać władzy, którą posiada sam z siebie jako Bóg i Zbawiciel. Jego władza jest niezależna od jakiegokolwiek stworzenia. Naszym zadaniem jest uznać w wierze, że Jezus jest zapowiadanym przez proroków Namaszczonym potomkiem Dawida (Królem-Mesjaszem), a równocześnie Panem (w greckim tłumaczeniu Ksiąg Starego Testamentu tytułem Kyrios oddawano imię Jahwe). W Dziejach Apostolskich głosiciele Ewangelii, idąc do pogan nie znających zapowiedzi dotyczących Mesjasza, wzywają do uznania w wierze, że Jezus jest Panem, zapewniając, że w ten sposób będą zbawieni. Tak właśnie czyni Paweł i Sylas w Filippi, gdy zwracają się do strażnika więzienia: „Uwierz w Pana Jezusa a zbawisz siebie i swój dom” (Dz 16, 31).

Ten akt wiary i uznania Jezusa za Zbawiciela i Pana (Grecy) lub Króla, czy Władcy (Żydzi) jest sprawczy, gdyż umożliwia zbawienie człowieka. Tak pisze o tym Apostoł Paweł w Liście do Rzymian (10, 9-10): „Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem, i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych – osiągniesz zbawienie. Bo sercem przyjęta wiara prowadzi do usprawiedliwienia, a wyznawanie jej ustami – do zbawienia.

Z tekstu wynika, że najbardziej proste wyznanie panowania Jezusa wystarcza do osiągnięcia zbawienia, bo wyraża ono wiarę, że Jezus z Nazaretu jest zapowiadanym przez proroków Mesjaszem. Stąd do istoty aktu przyjęcia Jezusa za Króla i Pana należy wyznanie z wiarą Jego panowania.

Oznacza to zadanie, które tak określa papież Pius XI w zakończeniu encykliki „Quas primas” z 1925 roku: „Trzeba więc, aby Chrystus panował w umyśle człowieka, którego obowiązkiem jest z zupełnym poddaniem się woli Bożej przyjąć objawione prawdy i wierzyć silnie i stale w naukę Chrystusa; niech Chrystus króluje w woli, która powinna słuchać praw i przykazań Bożych; niech panuje w sercu, które, wzgardziwszy pożądliwościami, ma Boga nade wszystko miłować i do Niego jedynie należeć; niech króluje w ciele i członkach jego, które jako narzędzia, lub - że słów św. Pawła Apostoła użyjemy (Rz 6, 13): jako ‘zbroja sprawiedliwości Boga’, mają przyczynić się do wewnętrznego uświęcenia dusz”.

Tak określone zadanie: „trzeba, by Chrystus panował”, domaga się najpierw uznania Chrystusa za swego i naszego Króla, uznania Jego panowania nad nami, czyli dobrowolnego poddania się Prawu Bożemu, Jego władzy, okazania Mu posłuszeństwa, celem uporządkowania, ułożenia życia osobistego i społecznego po Bożemu.

Dlatego ciągle jakże aktualne są słowa św. Jana Pawła II z homilii inaugurującej jego pontyfikat: „Nie lękajcie się. Otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi! Dla Jego zbawczej władzy otwórzcie granice państw, systemów ekonomicznych, systemów politycznych oraz kierunków cywilizacyjnych. Nie lękajcie się!”.

Prezentacja treści Jubileuszowego Aktu

Jubileuszowy Akt Przyjęcia Jezusa za Króla i Pana podejmuje biblijną formułę przymierza Boga z narodem i wpisuje się w tradycję podobnych aktów, które miały miejsce w dziejach Polski i Kościoła. Można też powiedzieć, że niejako podejmuje zobowiązanie zawarte w Jasnogórskich Ślubach Narodu Polskiego: „Zobowiązujemy się uczynić wszystko, ażeby Polska była rzeczywistym królestwem Maryi i jej Syna”.

Tytuł Aktu ma formułę otwartą i powszechnie zrozumiałą. Nie zawiera słowa „intronizacja”, które nie dla wszystkich jest zrozumiałe, choćby dlatego, że w odniesieniu do Jezusa możemy mówić jedynie o uznaniu, a nie o ustanowieniu go królem. Stąd przyjęto formułę szeroką i scalającą pragnienia i postulaty wielu środowisk – akt przyjęcia Jezusa za Króla i Pana.

Słowo „Jubileuszowy” dodane na początku wskazuje na szczególny moment dziejowy, w jakim dokonujmy tego narodowego Aktu. Jest nim Nadzwyczajny Jubileusz Miłosierdzia ogłoszony przez papieża Franciszka oraz Jubileusz 1050. rocznicy Chrztu Polski.

W akcie można dostrzec formę odnowienia przymierza chrzcielnego narodu. Niewątpliwie jest też formą zawierzenia całego narodu Bożemu Miłosierdziu. Zostanie dokonany w tym miejscu, w którym podczas Światowych Dni Młodzieży papież Franciszek spotka się z młodym Kościołem całego świata, aby przypomnieć mu przesłanie Ewangelii o Bożym Miłosierdziu.

Akapit pierwszy jest wprowadzeniem do całego Aktu. Otwiera go uroczyste wezwanie skierowane do Jezusa Króla: Nieśmiertelny Królu Wieków... Następnie przewiduje się wskazanie reprezentantów władzy kościelnej i świeckiej, którzy wezmą udział w dokonaniu Aktu.

W ostatniej części akapitu zawarte są istotne elementy składowe Aktu: uznanie panowania Chrystusa, poddanie się Jego prawu, zawierzenie i poświęcenie Chrystusowi Królowi Ojczyzny i całego Narodu.

Akapity drugi i trzeci stanowią zasadniczą część uznania i przyjęcia królewskiej władzy Jezusa nad Polską. Wszyscy uczestnicy mają możliwość włączenia się w nią aklamacją Króluj nam, Chryste i wyrażenia publicznie swej woli, by Jezus panował w naszej Ojczyźnie.

Kolejny akapit wyraża hołd wdzięczności Chrystusowi za Jego niezgłębioną miłość i wszystkie łaski. Wszyscy uczestnicy mają możliwość wyrażenia wdzięczności za nie w formie aklamacji Chryste nasz Królu, dziękujemy!

Dalej Akt przechodzi w formę przebłagalnej modlitwy, której treścią jest wyrażenie skruchy z powodu grzechów osobistych i społecznych. Jako taki zakłada osobisty i narodowy rachunek sumienia, który jest niezbędnym początkiem każdego nawrócenia. Do aktu skruchy dołączone zostało wyrzeczenie się złego ducha i jego spraw, nawiązujące do rytuału chrztu świętego – szczególnie aktualne w 1050. rocznicę Chrztu Polski. Znaczenie tego wyrzeczenia nie jest tylko symboliczne: odrzucenie uzurpatora jest koniecznym warunkiem przyjęcia prawowitego Króla.

W następnym akapicie w pięciu symbolicznych przyrzeczeniach Akt zawiera zobowiązanie podporządkowania prawu Bożemu całego życia osobistego, rodzinnego i narodowego. Uczestnicy mogą się włączyć w deklarowane treści poprzez uroczystą aklamację Chryste nasz Królu, przyrzekamy!

W kolejnych trzech akapitach akt przechodzi w formę zawierzenia Chrystusowi: Państwa Polskiego i jego władz, całego narodu, a szczególnie tych, którzy nie podążają drogami Bożymi oraz wszystkich narodów świata w imię miłości bratniej. Kończy się prośbą o łaskę rozpoznania w Chrystusie prawowitego Pana i Króla dla wszystkich, którzy jeszcze tego nie dokonali.

Dwa kolejne zapisy mają charakter inwokacji – do Najświętszego Serca Jezusowego i do Ducha Świętego. W pierwszej inwokacji zawarta jest prośba o upodobnienie serc ludzkich do Serca Jezusowego; druga jest prośbą skierowaną do Ducha Świętego o wsparcie w realizacji zobowiązań płynących z Aktu i nawiązuje do modlitwy św. Jana Pawła II z Placu Zwycięstwa w Warszawie.

Postanowienia i zobowiązania zawarte w Akcie składane są w Niepokalanym Sercu Maryi Królowej Polski i powierzane wstawiennictwu świętych Patronów Ojczyzny.

Ostatni akapit jest inwokacją do Chrystusa Króla i stanowi podsumowanie treści całego Aktu. Zamykają go słowa prefacji z uroczystości Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata.

Akt kończy się stwierdzeniem faktu uznania przez Polskę królowania Jezusa Chrystusa oraz uwielbieniem Trójcy Świętej.

Epilog

Jubileuszowy Akt Przyjęcia Jezusa Chrystusa za Króla i Pana nie jest zwieńczeniem, lecz początkiem dzieła intronizacji Jezusa Chrystusa w Polsce i w narodzie polskim. Przed nami wielkie i ważne zadanie.

Jego realizacja zakłada szerokie otwarcie drzwi Jezusowi, oddanie Mu swego życia, przyjęcie tego, co nam oferuje i dzielenie się Nim z innymi. Chodzi o umiłowanie Jezusa do końca, zawierzenie Mu naszych rodzin, podejmowanie posługi miłości miłosiernej oraz realizację Ewangelii we wszelkich wymiarach życia, nie wykluczając jego aspektu ekonomicznego, społecznego i politycznego.

Aby tak ważne dzieło intronizacji Jezusa w narodzie Polskim mogło zostać zrealizowane, trzeba z pewnością zadbać o większe otwarcie na nie społeczności Kościoła w Polsce, a to wymaga solidnej prezentacji dzieła. Byłoby dobrze opracować program mający na celu włączenie w realizację dzieła istniejące wspólnoty intronizacyjne, Wspólnoty dla Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa, ruch oazowy i charyzmatyczny oraz inne, które stawiają sobie za cel uznać Jezusa Panem i Zbawicielem. W programie tym z pewnością trzeba określić zasadnicze treści formacyjne i zasady współpracy podmiotów realizujących dzieło, zawsze w duchu posłuszeństwa tym, których Jezus ustanowił pasterzami. Przedmiotem szczególnej troski powinno być otwarcie wiernych świeckich na zaangażowanie społeczno-polityczne, stąd należałoby zadbać o ich solidną formację z zakresu katolickiej nauki społecznej.

Od Maryi, naszej Pani i Królowej, trzeba się uczyć spoglądania na wszystkie wymiary życia oczyma wiary, szukając światła w prawdzie objawionej. Nie wolno przy tym zagubić świadomości, że w realizacji tego wszystkiego potrzeba Bożego wsparcia. Dlatego ważne jest powierzanie Duchowi Świętemu całego dzieła i poszczególnych przedsięwzięć. Potrzeba wiele modlitwy i ofiary w dziele odnowy oblicza Kościoła i naszej Ojczyzny

* Źródło: www.episkopat.pl

 

List pasterski KEP o posłudze charytatywnej w Roku Miłosierdzia ››
Nie będą już łaknąć ani nie będą już pragnąć, […] bo paść ich będzie Baranek (Ap 7,16-17) [Drugie czytanie z IV Niedzieli Wielkanocy]

Umiłowani w Chrystusie Siostry i Bracia,

Przeżywamy Rok Miłosierdzia, którego jednym z celów jest ożywienie posługi charytatywnej w Kościele. Papież Franciszek w bulli Misericordiae Vultus skierował do wiernych Kościoła gorący apel: „O jakże pragnę, aby nadchodzące lata były naznaczone miłosierdziem tak, byśmy wyszli na spotkanie każdej osoby, niosąc dobroć i czułość Boga! Do wszystkich, tak wierzących jak i tych, którzy są daleko, niech dotrze balsam miłosierdzia jako znak Królestwa Bożego, które jest już obecne pośród nas” (MV 5)

1

Obowiązkiem Kościoła nie jest wyręczenie państwa z opieki socjalnej nad ludźmi potrzebującymi pomocy. Jednak ludziom znajdującym się w trudnej sytuacji Kościół stara się nieść balsam miłosierdzia. Czyni to poprzez głoszenie Ewangelii miłosierdzia, wprowadzanie w doświadczenie Bożej miłości na drodze posługi sakramentalnej, ale także poprzez adekwatne do potrzeb uczynki miłosierdzia chrześcijańskiego.

W Polsce wciąż są ludzie ubodzy

Trwająca już ćwierć wieku transformacja społeczno-ustrojowa i gospodarcza w Polsce nie wszystkim obywatelom przyniosła poprawę bytu. Owszem, niektórym z nich udało się osiągnąć awans cywilizacyjny i podnieść niekiedy nawet znacznie swoją stopę życiową. Należy jednak pamiętać, iż w porównaniu z państwami Europy Zachodniej wciąż jesteśmy społeczeństwem ludzi ubogich.

Miarą wartości systemu społeczno-politycznego państwa jest troska o najsłabsze ogniwo w społeczeństwie. Dojrzałe społeczeństwo dba o wszystkich swoich członków, wspiera słabych i stwarza dla nich szanse rozwojowe. Pomoc ludziom potrzebującym jest zadaniem nie tylko władz państwowych i samorządowych, lecz także organizacji „non-profit”, które są wiarygodnym miernikiem rozwoju społeczeństwa obywatelskiego w poszczególnych krajach. Zakres ubóstwa w Polsce jest również dużym wyzwaniem dla Kościoła, który poprzez swoje instytucje, zwłaszcza parafie, zakony, Caritas, Dzieło Nowego Tysiąclecia oraz inne stowarzyszenia i fundacje, ale także przez bezpośrednie działanie swoich wyznawców spieszy z pomocą ludziom potrzebującym. Skala ubóstwa w społeczeństwie polskim pokazuje, jak wciąż bardzo potrzebne jest zaangażowanie charytatywne Kościoła.

Głównym celem misji Kościoła jest wprowadzenie wiernych do wspólnoty Bosko-ludzkiej miłości oraz stałe ich wspieranie, by w tej wspólnocie wytrwali aż do śmierci i przejścia do krainy wiecznej miłości, gdzie „nie będą już łaknąć ani nie będą już pragnąć, […] bo paść ich będzie Baranek” (Ap 7,16-17). Przechodząc więc w tym roku Jubileuszu Miłosierdzia przez drzwi kościołów stacyjnych, modlimy się nie tylko o zyskanie odpustu zupełnego dla zgładzenia zaciągniętych przez nas win i kar, ale także o to, by brama roku jubileuszowego okazała się dla nas bramą miłosierdzia. Żeby tak się stało, należy pełnić miłosierdzie nie tylko słowem i modlitwą, lecz przede wszystkim czynem, bo jak zapewnia nas sam Zbawiciel: „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią” (Mt 5,7).

Chrześcijańska caritas

Papież Benedykt XVI w Encyklice Caritas in veritate oddał istotę caritas chrześcijańskiej w następujących słowach: „Caritas to miłość przyjęta i darowana. Jest ona «łaską». Jej źródłem jest krynicznie czysta miłość Ojca do Syna, w Duchu Świętym. To miłość, którą Syn wylewa na nas. To miłość stwórcza, dzięki której istniejemy; to miłość odkupieńcza, dzięki której jesteśmy nowym stworzeniem. Miłość objawiona i urzeczywistniona przez Chrystusa (por. J 13, 1) oraz «rozlana w sercach naszych przez Ducha Świętego» (Rz 5, 5). Powołanie do miłości każdego chrześcijanina ma zatem swą podstawę we wszystko ogarniającej miłości Boga do ludzi, którzy są zobowiązani na tę miłość odpowiedzieć i rozszerzać ją w świecie. Najlepszym świadectwem o miłości Bożej w życiu doczesnym jest miłość bliźniego (por. 1 J 4, 20), a jej szczególnym przejawem jest posługa charytatywna, którą Kościół od początku uważał za swoje prawo i niezbywalny obowiązek (por. DA 8)”.

Kościół w Polsce, wierny miłości, jaką Bóg rozlał w naszych sercach przed tysiącem lat w momencie Chrztu, podejmuje wyzwanie wynikające z wielorakich przejawów biedy materialnej, społecznej i duchowej. Dzieli się miłością, która ma swoje źródło w Bogu i przyjmuje różne formy miłości bliźniego, pomocy charytatywnej, obejmującej nie tylko swoich wiernych, ale także potrzebujących braci i siostry w innych krajach, nie pomijając także wyznawców innych wyznań i religii. Kościół w Polsce stara się rozwijać spontaniczne i zorganizowane formy pomocy potrzebującym, pamiętając przy tym, że największą biedą człowieka jest brak wiary w Boga, który „jest miłością” (1 J 4, 8).

W posłudze charytatywnej Kościół stara się być dla świata znakiem tej miłości, którą jest żywy Chrystus. Dlatego postrzega cel tej działalności nie tylko we wspomaganiu człowieka w biedzie doczesnej, lecz we wskazywaniu mu nadprzyrodzonego źródła miłości. Posługa miłości w Kościele ma na uwadze obronę wolności i godności człowieka. Polega na przywracaniu wolności utraconej na skutek zgubnych nałogów lub złych decyzji człowieka. Kościół przez posługę miłości stara się także chronić zagrożoną godność człowieka w podeszłym wieku, chorego, niepełnosprawnego, samotnego, uzależnionego lub wykluczonego społecznie, a także tego jeszcze nienarodzonego.

Wiara wyraża się w czynach

W ponad tysiącletniej historii naszego narodu Kościół zapoczątkował bezinteresowną pomoc bliźniemu i mimo zmieniających się warunków kontynuuje dzieła miłosierdzia. W Polsce Kościół prowadzi obecnie ponad 800 charytatywnych instytucji, które realizują ponad 5 tysięcy różnego rodzaju dzieł charytatywnych. Dzieła te prowadzą diecezje, żeńskie i męskie zakony, parafie jak również katolicy świeccy w formie różnego rodzaju fundacji i stowarzyszeń. Te dzieła powstają dzięki zaangażowaniu i pracy konkretnych ludzi Kościoła, którzy nieraz całe swoje życie poświęcają posłudze charytatywnej. W dzieła miłosierdzia jest zaangażowanych ponad 30 tys. pracowników instytucji charytatywnych. Wśród nich są księża, osoby konsekrowane i świeccy, którzy razem z ponad 80 tysiącami wolontariuszy pracują w kościelnych hospicjach, noclegowniach, wydają posiłki, opiekują się dziećmi, osobami starszymi, uzależnionymi oraz niepełnosprawnymi. Poprzez wsparcie finansowe w ich miłosiernej posłudze uczestniczy cały Kościół i obejmuje pomocą 3 miliony potrzebujących.

Na szczególną uwagę zasługuje miłosierdzie świadczone tym, których mamy wokół siebie. Dlatego tak cenne są wszelkie inicjatywy pomocowe podejmowane w naszych parafiach, takie jak roznoszenie Komunii św. chorym, odwiedzanie i pomoc pielęgnacyjna chorym, przygotowywanie paczek dla ubogich rodzin, wydawanie posiłków, odzieży, butów, itp. Dzięki ponad 60 tysiącom organizacji działającym w parafiach pomoc charytatywna dociera do ponad pół miliona osób. W tych wspólnotach ludzie potrzebujący znajdują duchowe i moralne wsparcie.

Budowanie Kościoła jako wspólnoty miłości braterskiej i wzajemnej solidarności to wielkie zadanie uczniów Chrystusa. Realizacja tego zadania wymaga od wszystkich ludzi Kościoła – jak uczył przed laty św. Jan Paweł II – otwartości na dar Bożej miłości oraz poszerzenia swojej „wyobraźni miłosierdzia, której przejawem będzie nie tyle i nie tylko skuteczność pomocy, ale zdolność bycia bliźnim dla cierpiącego człowieka, solidaryzowania się z nim tak, aby gest pomocy nie był odczuwany jako poniżająca jałmużna, ale jako świadectwo braterskiej wspólnoty dóbr” (Novo Millennio Ineunte, 50). Papież Franciszek dopowiada dziś, iż miłosierdzie stanowi istotę Ewangelii, a przez to także naszej wiary, ponieważ miłosierdzie jest „siłą, która zwycięża wszystko, która wypełnia serce miłością i pociesza przebaczeniem” (Misericordia Vultus 6).

Instytucjom i wszystkim zaangażowanym w dzieła charytatywne, pracownikom i wolontariuszom oraz wszystkim ludziom dobrej woli udzielamy pasterskiego błogosławieństwa.

Podpisali:

Pasterze Kościoła katolickiego w Polsce obecni na 372. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski w Poznaniu w dniu 15 kwietnia 2016 r.



* Źródło: www.episkopat.pl

 

Adhortacja Apostolska 'Amoris laetitia' (Radość miłości) 2016 ››
| Posynodalna Adhortacja Apostolska 'Amoris laetitia' Ojca Świętego Franciszka do biskupów, do kapłanów i diakonów, do osób konsekrowanych, do małżeństw chrześcijańskich i do wszystkich wiernych świeckich o miłości i rodzinie

Adhortacja ta nabiera szczególnego sensu w kontekście Jubileuszowego Roku Miłosierdzia. Po pierwsze, ponieważ uważam ją za propozycję dla chrześcijańskich rodzin, która pobudzi je do docenienia darów małżeństwa i rodziny oraz do podtrzymania miłości silnej i pełnej takich wartości jak wielkoduszność, zaangażowanie, wierność i cierpliwość. Po drugie, ponieważ pragnie ona zachęcić wszystkich, by byli znakiem miłosierdzia i bliskości tam, gdzie życie rodzinne nie jest realizowane w sposób doskonały lub nie przebiega w pokoju i radości ...



Światowy Indeks Prześladowań 2016 ››
Około 100 milionów chrześcijan na całym świecie jest prześladowanych z powodu swojej wiary. Chrześcijanie należą zatem do najbardziej prześladowanej grupy religijnej ...

Open Doors co roku publikuje Światowy Indeks Prześladowań, który jest listą 50 krajów, która wskazuje, gdzie chrześcijanie są najbardziej prześladowani i dyskryminowani z powodu swojej wiary

Zarejestrowana i udokumentowana jest także siła prześladowania i ucisku chrześcijan z całego świata. Indeks jest opracowywany przez międzynarodową niezależną grupę ekspertów przy współpracy z chrześcijanami z dotkniętych krajów. Przy pomocy tej listy Open Doors uświadamia kościoły, społeczeństwo, media i polityków o sytuacji prześladowanych, aby móc skutecznie pomagać im w wielu dziedzinach.

1

Światowy Indeks Prześladowań ma jeszcze jedno ważne przesłanie: nawet w bardzo wrogich chrześcijanom państwach istnieje żywy i rozrastający się Kościół. Chrześcijanie w ukryciu trwają w swojej wierze. Potrzebują jednak naszej pomocy. Za każdym miejscem w Indeksie kryją się dzieci, kobiety i mężczyźni, którzy każdego dnia są szpiegowani, maltretowani, aresztowani lub nawet zabijani za przyznanie się do Jezusa Chrystusa. Wzmocnijmy prześladowanych chrześcijan naszą modlitwą i dajmy im do zrozumienia: Nie jesteście sami - jesteśmy po Waszej stronie!

eKAI: Wzrosło prześladowanie chrześcijan z powodu radykalnego islamu

* Źródło: www.www.opendoors.pl

 

Internetowy poradnik katolika na portalu diecezji tarnowskiej ››
Orędzie chrześcijańskie, zwracając się do człowieka jako istoty rozumnej, ma to do siebie, że wywołuje pytania. Jest to naturalny element doświadczenia chrześcijańskiego. Z tej racji wiara chrześcijańska w swoim dialogu z człowiekiem, do którego się zwraca, od samego początku korzysta z tego narzędzia rozumowego, którym jest filozofia. W ciągu wieków wniosła ona niezwykle ważny wkład w dialog Kościoła ze światem, ukazując między innymi, że wiara jest rozumna i może dojrzewać na gruncie akceptowania tego, co rozum odkrywa i co go kształtuje. Z akceptowania rozumu narodziła się w okresie średniowiecza teologia naukowa, która jest dziedziną nauki służącą człowiekowi w dążeniu do zbawienia. Tradycyjne ujęcie nazywa teologię „wiedza zbawienia” (scientia salutis). Słusznie więc postępuje Kościół, gdy kultywuje w ramach swojej misji wielką troskę o rozwój filozofii i teologii oraz broni statusu naukowego tych dziedzin wiedzy. Kultywując zaś te dziedziny wiedzy, Kościół zachęca do korzystania z jej wyników w życiu chrześcijańskim.

W czasach, w których żyjemy, mnożą się pytania pod adresem wiary katolickiej. Stawiają je zarówno ludzie wierzący, jak i ci, którzy szukają drogi do wiary i Kościoła. Te pytania są czymś naturalnym i domagają się odpowiedzi. Zmieniające się czasy nie powodują zmian w wierze, ale stawiają, i to nawet bardzo zasadnicze, pytania odnośnie do tego, jak powinna się ona wyrazić w nowych czasach i na co powinno się zwrócić uwagę w nowych okolicznościach.

Chcemy wyjść naprzeciw pojawiającym się dzisiaj pytaniom dotyczącym wiary katolickiej, dlatego wykładowcy Wydziału Teologicznego Sekcja w Tarnowie (UPJPII) inicjują funkcjonowanie internetowego poradnika katolika na portalu diecezji tarnowskiej (www.poradnik.diecezja.tarnow.pl). Będzie to forum, na którym można stawiać pytania, uzyskując na nie kompetentną odpowiedź, którą potem można wprowadzać w życie. Zachęcam do korzystania z tego narzędzia pogłębiania wiary i wiedzy teologicznej, a także do propagowania wiedzy służącej zbawieniu człowieka.

Niech wszystkim pracującym przy tworzeniu poradnika katolika i korzystającym z niego, towarzyszy radość z „postępowania według prawdy, zgodnie z przykazaniem, jakie otrzymaliśmy od Ojca” (2 J 4).

Tarnów, 2 marca 2015 r.

† Andrzej Jeż

BISKUP TARNOWSKI



* Źródło: www.diecezja.tarnow.pl

 

Encyklika papieża Franciszka Laudato si’ (Pochwalony bądź) 2015 ››
| Encyklika Laudato si’ papieża Franciszka poświęcona trosce o wspólny dom

Mam nadzieję, że ta encyklika, dołączając do nauki społecznej Kościoła, pomoże nam rozpoznać wielkość, pilność i piękno stojącego przed nami wyzwania. Najpierw dokonam krótkiego przeglądu różnych aspektów obecnego kryzysu ekologicznego, korzystając z najlepszych owoców badań naukowych, jakie są nam dziś dostępne, aby dotknęły nas one do głębi i stworzyły podstawę do rozważań natury etycznej i duchowej. Wychodząc z tej panoramy, podejmę pewne zagadnienia wypływające z tradycji judeochrześcijańskiej, aby nadać większą konsekwencję naszemu zaangażowaniu na rzecz środowiska. Następnie spróbuję dotrzeć do głębszych przyczyn obecnej sytuacji, nie poprzestając na jej objawach ...





powrót do góry


Msze święte: niedziela i święta nakazane: 7:00 , 9:00 , 11:00 , 14:00   pozostełe święta: 7:00 , 9:00 , 18:00   dni powszednie: 7:00 - poniedziałek, wtorek, czwartek i sobota   |   18:00 - środa i piątek - ew. zmiany w dziale: Ogłoszenia Duszpasterskie ››     Spowiedź: codziennie 30 min. przed nabożeństwem     Kancelaria Parafialna: dni powszednie po nabożeństwie     Sakrament Chrztu: II niedziela miesiąca - Msza św. o godz. 11:00     Sakrament Namaszczenia Chorych: w nagłych przypadkach o każdej porze dnia lub nocy     Odpust Parafialny: I niedziela Października

  strona główna   ››     Parafia św. Franciszka z Asyżu     33-333 Cieniawa 198     tel. + 48 18 445 17 13     ‹‹   kontakt e-mail