Dziś jest:







Czy święci są po to, aby nas zawstydzać? Tak. Mogą być i po to ...    (Jan Paweł II, Tarnów, 1987r.)     - chronologiczny (wg dnia wspomnienia) spis informacji o świętych i błogosławionych

Wybierz radio ››

Aplikacje z Duchem ››

OGŁOSZENIA DUSZPASTERSKIE

_ A A A

Administrator danych osobowych informuje, że wszystkie dane osobowe na stronie internetowej parafii św. Franciszka z Asyżu w Cieniawie umieszczone zostały za zgodą osób, których dane dotyczą lub umieszczone są na podstawie prawa

II Niedziela zwykła - 16 stycznia 2022 roku

| Bóg zapłać za składane dziś ofiary, które przeznaczone są na zapłacenie rachunków za gaz i energię elektryczną

| Msze św. w środę i piątek o 17:00, w pozostałe dni o 7:00

| W tygodniu:

we wtorek rozpocznie się Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan

w środę św. Józefa Sebastiana Pelczara

w czwartek świętych Fabiana i Sebastiana

w piątek św. Agnieszki – Dzień Babci

w sobotę św. Wincentego – Dzień Dziadka

| W najbliższą niedzielę składać będziemy ofiary na rzecz budującego się kościoła w Gołkowicach. Jest to składka zaległa z ubiegłego roku wynikająca z faktu, iż jesteśmy dla Gołkowic parafią patronacką

| Dziękujemy pewnej osobie za ufundowanie trzech dzwonków ministranckich

| Zachęcamy do lektury prasy religijnej

W Gościu Niedzielnym kolejna płyta z kolekcji Biblia Audio, a w niej księgi Rodzaju i Wyjścia. W Promyczku Dobra naklejka błogosławieństwa domu. W Małym Promyczku dodatek: promyczkowe klocki

| Intencje mszalne bieżącego tygodnia ››

| Uczestnicy pogrzebu śp. † Kazimiery Kogut zamówili 13 intencji mszalnych, a śp. † Barbary Lebda 12 intencji. Bóg zapłać

| Od 23 stycznia we Lwowie Księża Jezuici celebrować będą intencje mszalne: za śp. † Annę Michalik (2), † Franciszka Partsha (35), † Adama Marchacza (135)

| Życzymy błogosławionej niedzieli i dobrego tygodnia. Przyjmijcie błogosławieństwo ...

| Małżonkom proponujemy rekolekcje on-line zatytułowane RODZINA33. Wsparcie małżeństw i rodzin jest dziś zadaniem priorytetowym. Każdy z nas urodził się w jakiejś konkretnej rodzinie i to właśnie to miejsce ma ogromny wpływ na całe nasze życie. 33-dniowe rekolekcje RODZINA33 to propozycja związana z Rokiem Rodziny oraz Rokiem Świętego Józefa. Powstały one we współpracy z Krajowym Ośrodkiem Duszpasterstwa Rodzin

Ich uzupełnieniem są rekolekcje dla dzieci 'Wchodzimy do Arki całą rodziną'. Rekolekcje są skierowane do dzieci w wieku 5 – 12 lat. Szczególnie w przypadku młodszych dzieci, z pewnością będzie wymagane wsparcie rodziców. Zarazem jednak, będzie to wspaniała okazja do zgłębiania razem z dzieckiem prawd wiary, wspólnej modlitwy i zabawy. Motywem przewodnim rekolekcji będzie biblijna Arka Noego. Dzieci każdego dnia czeka przygoda ze Słowem Bożym, które będzie stanowiło inspirację do podejmowania proponowanych w trakcie rekolekcji aktywności, wykonywania zadań i pogłębienia życia duchowego

Rozpoczęcie 21 listopada. Szczegóły na stronie www.rodzina33.pl ››

1

Niedziela Chrztu Pańskiego - 9 stycznia 2022 ››

ARCHIWALNE OGŁOSZENIA DUSZPASTERSKIE

Niedziela Chrztu Pańskiego - 9 stycznia 2022 roku

| Bóg zapłać za składane dziś ofiary do puszek, w ramach kolędy dla ministrantów i lektorów

| Dziś o godz. 16:00 zapraszam do wspólnego kolędowania, które poprowadzi młodzież z Mszalnicy i ich przyjaciele

| W tygodniu Msze św. w środę i piątek o 17:00, w pozostałe dni o 7:00

| Przyszły rachunki za gaz i energię elektryczną za okres od września do listopada i wyniosły 5434,80 zł. W związku z tym w najbliższą niedzielę 16 stycznia zbierana będzie składka na ich zapłacenie

| W Gościu Niedzielnym – przeczytamy między innymi o tym. Czy Jezus jako dziecko wiedział, że jest Bogiem, i dlaczego po latach przyjął chrzest od Jana Chrzciciela

| Intencje mszalne bieżącego tygodnia

| Na stronie internetowej podany jest link do znakomitego filmu, który nie dawno wszedł do kin, zatytułowanego Fatima ››

| Komunikat Księdza Biskupa o XI Forum Formacyjnym (szczegóły w gablocie oraz na parafialnej stronie internetowej)

| Przyjmijmy błogosławieństwo ...

1

II Niedziela po Narodzeniu Pańskim - 2 stycznia 2022 ››

ARCHIWALNE OGŁOSZENIA DUSZPASTERSKIE

II Niedziela po Narodzeniu Pańskim - 2 stycznia 2022 roku

| Bóg zapłać za składane dziś ofiary, które przeznaczone są na spłatę długu, jaki mamy za wykonane prace inwestycyjne

| W poniedziałek, wtorek i w sobotę Msza św. o godz. 7:00

| W środę o 17:00 Msza św. i nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy

| W I czwartek 6 stycznia Uroczystość Objawienia Pańskiego – Trzech Króli

Jest to święto obowiązkowe. Msze św. o godz. 7:00, 9:00 i 11:00. Składka przeznaczona na misyjną działalność Kościoła. Po każdej Mszy św. poświęcenie złota, kadzidła, mirry i kredy. Wraz z Mędrcami oddamy cześć Chrystusowi, jako naszemu Panu i Królowi. Zaprosimy Go do naszych domów, błagając, by nam przez cały Nowy Rok błogosławił. W tym celu zabierzemy z kościoła kredę i oznaczymy drzwi naszych domów literami C † M † B dopisując obecny rok 2022

| W I piątek rano Msza św. o godz. 7:00. Po południu o 16:45 koronka do Miłosierdzia Bożego, następnie Eucharystia, a po niej nabożeństwo do Najświętszego Serca Pana Jezusa oraz, do godz. 19:00, prywatna adoracja Najświętszego Sakramentu . W tym dniu modlitwą i ofiarą wspierać będziemy misje święte

| Od środy do piątku, przed Mszą św., okazja do spowiedzi św.

| Za tydzień niedziela Chrztu Pańskiego i liturgiczne zakończenie okresu Bożego Narodzenia. Po Mszy św. o godz. 9:00 zmiana tajemnic dla róż rodzinnych

Po południu o godz. 16:00 zapraszam na koncert wspólnego kolędowania, który poprowadzi zespól młodzieży z Mystkowa i ich przyjaciele. Łącznie 16 osób. Serdecznie zachęcam do przyjścia – w tym dniu - do kościoła, po raz drugi i wzięcia udziału w koncercie – stanowiącym uwielbienie Boga, który dla nas i naszego zbawienia stał się Dzieckiem - Bożym Dzieciątkiem

| Ponieważ w tym roku ministranci i lektorzy – nie będą mieli kolędy, dlatego w najbliższą niedzielę będzie można złożyć ofiarę do puszek, które otrzymają chłopcy, w zależności od zaangażowania w służenie do Mszy św.

| Uczestnicy pogrzebu śp. † Stanisława Kiełbasę zamówili 12 intencji mszalnych. Bóg zapłać

| Intencje mszalne bieżącego tygodnia

| Dziękuję za ofiary złożone w kopertach lub poprzez przelew bankowy przy okazji tzw. Mszy św. kolędowych, które przeznaczone zostaną na zakup szat liturgicznych

1

Święto Najświętszej Rodziny: Jezusa, Maryi, Jóżefa - 26 grudnia 2021 ››

ARCHIWALNE OGŁOSZENIA DUSZPASTERSKIE

Święto Najświętszej Rodziny: Jezusa, Maryi, Jóżefa - 26 grudnia 2021 roku

| Bóg zapłać za składane dziś ofiary na tacę, które przeznaczone są potrzeby Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego i Uniwersytetu Jana Pawła II w Krakowie i Tarnowie. Dziękujemy także za ofiary złożone do puszek, w ramach tak zwanej dziecięcej kolędy misyjnej

| Msza św. 'kolędowa' dla poszczególnych rejonów będzie o godz. 17:00 według następującego porządku:

27.12 poniedziałek – Ząbry, Poddziółek, Popołudnie Góra, Podpołudnie Dół, Podedworze

28.12 wtorek – Podgóra, Pólko, Domy koło Cmentarza, Wieś

29.12 środa – Pańskie Pola, Dwór, Ligęzówka, Podlesie, Zagóra, Domy koło kościoła, Rzeki

| W czwartek Msza św. o godz. 7:00

| W piątek Stary Rok. O godz. 16:00 Msza święta i nabożeństwo przebłagalno-dziękczynne. (Dyspensa Ks. Biskupa)

| W sobotę Nowy Rok – Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi. Zakończenie oktawy Narodzenia Pańskiego. Msze św. o godz. 7:00, 9:00, 11:00 i 14:00. Jest to święto obowiązkowe. Składa na cele diecezjalne

| W niedzielę Msze święte o 7:00, 9:00 i 11:00. Po Prymarii zmiana tajemnic dla Ojców i Matek. Z racji I niedzieli miesiąca składka przeznaczona na spłatę długu, jaki mamy za wykonane prace inwestycyjne

| Dziękujmy:

Rodzinie państwa Jasińskich za przygotowanie szopki

Panu Grzegorzowi Stanek (nr 173) za bezinteresowne wykonanie tła do szopki

Panom Jackowi Migaczowi (100) oraz Andrzejowi Skalskiemu (nr 147) za ofiarowanie choinek

| W liturgii tygodnia:

w poniedziałek św. Jana, Apostoła i Ewangelisty

we wtorek Świętych Młodzianków Męczenników

w środę św. Tomasza Backeta, biskupa i męczennika

w piątek św. Sylwestra I, papieża

w sobotę świętych Bazylego Wielkiego i Grzegorza z Nazjanzu, biskupów i doktorów Kościoła

| Zachęcamy do nabycia świąteczno-noworocznego wydania Gościa Niedzielnego z cennym dodatkiem, którym jest płyta CD z czterema Ewangeliami z serii Biblia Audio. To pierwsza z dwunastu płyt, kolejne będą raz w miesiącu dołączane do „Gościa”. Świąteczny Gość Niedzielny o powiększonej objętości kosztuje 10 zł.

| Intencje mszalne bieżącego tygodnia

| Życzymy dobrego tygodnia. Przyjmijcie błogosławieństwo ...

1

Komunia Święta Duchowa ››

'Jezu wierzę, że jesteś prawdziwie obecny w Najświętszym Sakramencie. Kocham Cię nade wszystko i pragnę mieć Cię w duszy swojej. Ponieważ nie mogę Cię przyjąć teraz sakramentalnie zawitaj przynajmniej duchowo do serca mego (w ciszy uświadom sobie obecność Jezusa w swoim sercu). Jako już przybyłego witam Cię i jednoczę się ściśle z Tobą. Nie dozwól mi nigdy oddalić się od Ciebie. Ojcze Przedwieczny ofiaruję Ci Ciało i Krew Syna Twego Jezusa Chrystusa, za grzechy moje, za dusze w czyśćcu cierpiące i za potrzeby Kościoła Świętego'.

'Wierzę w Ciebie, o Jezu w Najświętszym Sakramencie utajony, kocham Cię, Ciebie pragnę. Przyjdź do mego serca, przyjmuję Cię i proszę - już nie odchodź ode mnie'.

'Niechaj pochłonie, proszę, Panie Jezu Chryste, duszę moją ognista i nad miód słodsza siła miłości Twojej. Niech umrę z miłości dla miłości Twojej, który raczyłeś umrzeć z miłości dla miłości mojej' (św. Franciszek).

1

List Rady ds. rodziny KEP na Niedzielę Świętej Rodziny ››
List Rady ds. rodziny KEP na Niedzielę Świętej Rodziny - 26 grudnia 2021

Umiłowani w Chrystusie siostry i bracia!

Liturgia dzisiejszej niedzieli zachęca nas do ufnego zawierzenia naszych rodzin Świętej Rodzinie oraz do odnowienia przyrzeczeń małżeńskich. Perykopa ewangeliczna o odnalezieniu Jezusa przez rodziców w świątyni opowiada o relacjach, które łączyły Maryję, Józefa i Jezusa. Rodzice odnaleźli bezpieczeństwo, radość szczęśliwej rodziny i pokój serca, gdy budowali wzajemne więzi na Bogu. Święta Rodzina uczy nas czułej, odpowiedzialnej i ofiarnej miłości, umiejętności słuchania, gotowości do pomocy i nieustannego poszukiwania Bożej woli w codziennym życiu.

Małżeństwo chrześcijańskie nie opiera się wyłącznie na uczuciach i wzajemnej umowie. Miłość jest wzniosła i piękna, ale też bywa zmienna i ulotna. Kobieta i mężczyzna w sakramencie małżeństwa otrzymują pomoc od Boga: to co ludzkie i kruche zostaje potwierdzone i wzmocnione Bożą łaską. Jakże budujący jest obraz pełnych szacunku dla siebie małżonków, otwartych na życie i troszczących się o dzieci, którzy traktują rodzinę jak skarb i dar od Boga. Godne uznania są również rodziny wielopokoleniowe. Jednak byłoby naiwnością nie dostrzegać kryzysu małżeństwa i rodziny. Zasmucają rozpadające się małżeństwa, przeróżne uzależnienia, ucieczka przed odpowiedzialnością, materializm i konsumpcjonizm. Podważane są fundamenty rodziny, co uderza w samą istotę małżeństwa jako związku kobiety i mężczyzny oraz lekceważona jest wartość życia od poczęcia do naturalnej śmierci. Rodzina jest święta i kluczowa dla właściwego rozwoju człowieka, dlatego nie należy jej poddawać eksperymentom społecznym lub wpływom współczesnych utopii. Warto więc przypomnieć pewne podstawowe elementy nauczania Kościoła na temat małżeństwa i rodziny.

Rodzina Bogiem silna

Św. Jan Paweł II określił rodzinę jako pierwszą i podstawową drogę Kościoła (LdR 2). Rodzina jest w wymiarze ogólnospołecznym i religijnym najstarszą, powszechną i naturalną wspólnotą, która funkcjonuje we wszystkich kulturach. Można stwierdzić, że jest ona najcenniejszym dobrem ludzkości (FC 1). Rodzina stanowi egzystencjalny horyzont człowieka i w niej rodzą się życiowe powołania. Pełne oddania życie w rodzinie zgodnie z zamysłem Boga jest drogą prowadzącą do zbawienia. Pomimo kryzysu życia rodzinnego pragnienie trwałej miłości małżeńskiej i bezpiecznej rodziny jest wciąż zapisane głęboko w sercu człowieka.

Bł. kard. Stefan Wyszyński wielokrotnie wzywał rodziny, aby były silne Bogiem, gdyż tylko wówczas będą zdolne pokonać trudności i przetrwać nawet największe życiowe burze. Znaczenie rodziny staje się w pełni zrozumiałe dopiero w powiązaniu z Bożym Narodzeniem i osobą Jezusa Chrystusa. W Chrystusie zawiera się pełna prawda o człowieku, widzianym zarówno w perspektywie tajemnicy Stworzenia, jak i Odkupienia. Ten, który jest obrazem Boga niewidzialnego (Kol 1, 15), jest zarazem doskonałym człowiekiem. Chrystus objawia w pełni człowieka samemu człowiekowi. Wzrastał w Nazarecie w zaciszu środowiska domowego, wśród codziennych zajęć, modlitwy i kontaktów z sąsiadami. Jego rodzina przyjęła i strzegła Go z miłością, wprowadzała w życie w posłuszeństwie wobec tradycji religijnej i towarzyszyła Mu aż do osiągnięcia dojrzałości i rozpoczęcia publicznej działalności. W rodzinie Jezus czynił postępy w mądrości, w latach i łasce u Boga i u ludzi (Łk 2,52).

Wkroczenie Boga w historię świata pozostaje w ścisłym związku z ludzką rodziną. Nic już bardziej doniosłego i świętego nie może wydarzyć się w rodzinie. Od momentu Wcielenia rodzina jest swoistym sanktuarium, w którym zamieszkał Bóg.

Szczególnym wyróżnieniem dla rodziny jest podniesienie małżeństwa do godności sakramentu, a więc widzialnego i skutecznego znaku łaski Bożej. O znaczeniu rodziny przekonuje również fakt, że bywa ona nazywana Kościołem domowym, a Kościół, próbując opisać swoją istotę, sięga wiele razy do obrazów z życia rodzinnego. Kościół określa siebie rodziną Bożą, Oblubienicą Chrystusa lub Matką, a Boga nazywa Ojcem. Wewnętrzna jedność rodziny, jej nakierowanie na życie w kontekście relacji ofiarnej miłości, sprawiają, że jest ona obrazem Kościoła.

Zadania rodziny

Pierwszym i podstawowym celem rodziny chrześcijańskiej jest komunia osób, a także wspólnota pokoleniowa, czyli jedność matki, ojca, dzieci i krewnych. Rodzina, zapoczątkowana w przymierzu małżeńskim, urzeczywistnia się w pełni w rodzicielstwie. Zatem rodzina ma obowiązek pogłębiać więź na płaszczyźnie związku ciał i dusz, charakterów, serc, umysłów i dążeń osób ją tworzących. Podejmując te zadania, rodzina uczestniczy w potrójnym urzędzie Chrystusa – nauczyciela, kapłana i pasterza.

Rodzina realizuje misję nauczania jako wspólnota ewangelizowana i ewangelizująca. Sama przyjmuje słowo Boże, żyje Pismem Świętym, wsłuchuje się w nauczanie Kościoła, ale i przekazuje to słowo wszystkim poszukującym. Dlatego tak ważną rolę formacyjną w rodzinie spełnia lektura Pisma Świętego, czytanie dokumentów kościelnych, książek religijnych i prasy katolickiej.

Rodzina spełnia zadania wychowawcze, przede wszystkim przez dawania dobrego przykładu, przyznawanie się do błędów, unikanie fałszywych kompromisów i uczenie dzieci szeroko pojętej odpowiedzialności. Wychowanie religijne i katecheza udzielana przez matkę, ojca, babcię, dziadka i starsze rodzeństwo czynią z rodziny prawdziwą wspólnotę wiary. Rodzice mają prawo wybrać dla dzieci taki model wychowania moralnego i religijnego, który odpowiada ich własnym przekonaniom! Względem tych praw i obowiązków społeczności wyższego rzędu, takie jak Kościół i państwo, spełniają rolę pomocniczą.

W rodzinie realizuje się posługa liturgiczna przez kapłaństwo powszechne ojca, matki, dzieci oraz innych krewnych (KKK 1657). Każdy spełnia w rodzinie charakterystyczne dla siebie zadania. W praktyce polega to na świadomym i aktywnym uczestnictwie w Eucharystii, w sakramencie pokuty i pojednania oraz w innych sakramentach. Ważnym zadaniem jest praktykowanie modlitwy małżeńskiej i rodzinnej, wspólnotowe świętowanie niedzieli, jubileuszy, rocznic rodzinnych, uroczystości kościelnych i rodzinnych, a także codzienna ofiara z siebie oraz wspólnotowe dźwiganie krzyża cierpienia, trosk i niedogodności.

Coraz ważniejszym zadaniem rodziny jest mądre wykorzystywanie czasu wolnego, który został człowiekowi dany dla odpoczynku, ale i wszechstronnego rozwoju w sferze szeroko pojętej kultury. Bardzo ważne jest wspólne spędzanie czasu oraz dyskusja na temat przeczytanych treści, obejrzanych programów, sztuk teatralnych lub filmów. Coraz większego znaczenia nabiera umiejętność roztropnego i krytycznego korzystania z Internetu.

Zadania pasterskie rodzina realizuje poprzez praktykowanie ducha służby oraz przezwyciężanie niezgody, niewierności i zazdrości. Realizacja przykazania miłości i służby dokonuje się najpierw wobec najbliższych, a potem wobec innych rodzin tworzących środowisko parafialne (por. FC 56-71). Rodzina jest też naturalnym środowiskiem, które może stać się szkołą poświęcenia, przezwyciężania egoizmu oraz niesienia pomocy ubogim i potrzebującym. W rodzinie człowiek uczy się kierować swoim życiem według zamysłu Bożego, a także uczy się posłuszeństwa i odpowiedzialności za siebie i innych. W rodzinie również uczymy się troski o środowisko naturalne, integralnej ekologii i odpowiedzialności za przyszłość świata.

Rodzina drogą do świętości

Życie w małżeństwie i rodzinie jest dla zdecydowanej większości chrześcijan drogą, na której realizują oni swoje wezwanie do świętości i uczestniczą w życiu i misji Kościoła. W ciągu wieków zapewne wiele małżeństw i rodzin żyło w świętości. Również dzisiaj nie brakuje ludzi głębokiej wiary, którzy w małżeństwie i rodzinie zmierzają do świętości przez sumienne i pełne oddania spełnianie swoich obowiązków. Papież Franciszek nazwał ich świętymi z sąsiedztwa. Świętość niektórych z nich została potwierdzona przez Kościół, aby byli dla nas przykładem i pomocą.

Biblia wskazuje na świętych małżonków, takich jak Elżbieta i Zachariasz, rodziców św. Jana Chrzciciela a Tradycja pokazuje nam przykład Anny i Joachima, rodziców Matki Bożej. Wielu małżonków wynoszono na ołtarze, ale dopiero św. Jan Paweł II, papież rodziny, w 2001 roku beatyfikował małżeństwo Marię i Luigiego Beltrame Quatrocchich, wskazując, że osiągnęli świętość właśnie w życiu rodzinnym i małżeńskim. Była to pierwsza w historii beatyfikacja małżonków dokonana w tym samym czasie i jednym aktem. W 2008 roku w Lisieux odbyła się beatyfikacja Zelii i Ludwika Martin, rodziców św. Teresy od Dzieciątka Jezus.

W Polsce mamy nadzieję na beatyfikację rodziny Wiktorii i Józefa Ulmów wraz z ich siedmiorgiem dzieci, z których jedno żyło pod sercem matki. Mieszkali oni w Markowej na Podkarpaciu. W czasie II wojny światowej bezinteresownie udzielili schronienia Żydom za co ponieśli męczeńską śmierć, gdyż wyżej od własnych spraw cenili wierność przykazaniu miłości Boga i bliźniego. Rozpoczął się także proces beatyfikacyjny Emilii i Karola Wojtyłów, rodziców św. Jana Pawła II.

Przykłady świętych małżonków i rodzin przekonują, że pomimo trudnych okoliczności i kryzysu wartości, można pozostać wiernym Bogu, wspierać się wzajemnie w rodzinie i przez to być również uczciwym i dobrym człowiekiem. Papież Franciszek przypomniał tę prawdę w posynodalnej adhortacji apostolskiej Amoris laetitia, którą rozpoczął takimi słowami: radość przeżywana w rodzinach jest także radością Kościoła… Pomimo licznych oznak kryzysu małżeństwa, pragnienie rodziny jest stale żywe, zwłaszcza wśród ludzi młodych i motywuje Kościół (AL 1). Dlatego chrześcijańskie nauczanie na temat rodziny jest dobrą nowiną, która niesie światu nadzieję i wskazuje drogę odnowy.

Z tego też powodu Kościół uznaje troskę o rodziny za jedno ze swych najistotniejszych zadań, za pierwszą i z wielu względów najważniejszą drogę posłannictwa i posługi (LdR 1-2). Pomoc duszpasterska jest niezbędna najpierw wobec tych osób, które znają wartość rodziny i chcą pozostawać wierne nauczaniu kościelnemu, ale również potrzebują tej pomocy rodziny, które są zagubione, poszukują prawdy lub napotykają na przeszkody w realizacji swojego powołania. Każdy kto szczerze pragnie Boga i otwiera się na wspólnotę Kościoła, powinien zostać przyjęty. Takie osoby wymagają także towarzyszenia i rozeznawania w dochodzeniu do prawdy oraz integracji ze wspólnotą wiary (por. AL 291-312).

Zakończmy nasze rozważanie słowami modlitwy do Świętej Rodziny z adhortacji Amoris laetitia:

Święta Rodzino z Nazaretu,
Niech nigdy więcej w naszych rodzinach
Nikt nie doświadcza przemocy, zamknięcia i podziałów:
Ktokolwiek został zraniony albo zgorszony,
niech szybko zazna pocieszenia i uleczenia.

Święta Rodzino z Nazaretu,
Przywróć wszystkim świadomość
Sakralnego i nienaruszalnego charakteru rodziny,
Jej piękna w Bożym zamyśle.

Jezu, Maryjo i Józefie,
Usłyszcie, wysłuchajcie naszego błagania! Amen (AL 325).

Niech czas Bożego Narodzenia przyniesie pokój i radość naszym rodzinom. Z modlitwą i błogosławieństwem

Toruń, 26 grudnia 2021 r.

† Bp Wiesław Śmigiel

Przewodniczący Rady KEP ds. Rodziny



* Źródło: www.episkopat.pl

1

Orędzie Papieża Franciszka na 55. Światowy Dzień Pokoju 2022 ››
Dialog międzypokoleniowy, edukacja, praca:
narzędziami budowania trwałego pokoju

Orędzie Papieża Franciszka na 55. Światowy Dzień Pokoju 2022

1. Jak są pełne wdzięku na górach nogi zwiastuna (...) który ogłasza pokój (Iz 52, 7)

Słowa proroka Izajasza wyrażają pocieszenie, westchnienie ulgi ludu wygnanego, wyczerpanego przemocą i niesprawiedliwością, narażonego na upokorzenie i śmierć. Prorok Baruch zastanawiał się nad tym: „Cóż się to stało, Izraelu, że jesteś w kraju nieprzyjaciół, wynędzniały w ziemi obcej, uważany za nieczystego na równi z umarłymi, zaliczony do tych, co schodzą do Otchłani?” (3, 10-11). Dla tych ludzi przybycie zwiastuna pokoju oznaczało nadzieję na odrodzenie się z gruzów historii, początek świetlanej przyszłości.

Także dzisiaj droga pokoju, którą św. Paweł VI nazwał nowym imieniem rozwoju integralnego[1], pozostaje niestety daleko od realnego życia bardzo wielu mężczyzn i kobiet, a tym samym rodziny ludzkiej, która jest obecnie w pełni wzajemnie połączona. Mimo wielu wysiłków zmierzających do konstruktywnego dialogu między narodami, nasila się ogłuszający zgiełk wojen i konfliktów, postępują choroby o rozmiarach pandemii, pogłębiają się skutki zmian klimatycznych i degradacji środowiska, pogłębia się tragedia głodu i pragnienia, a dominuje model gospodarczy oparty na indywidualizmie, a nie na solidarnym dzieleniu się. Podobnie, jak w czasach starożytnych proroków, tak i dzisiaj nie ustaje wołanie ubogich i ziemi[2], by błagać o sprawiedliwość i pokój.

W każdej epoce pokój jest zarówno darem Bożym, jak i owocem wspólnego zaangażowania. Istnieje bowiem pewna „architektura” pokoju, w której uczestniczą różne instytucje społeczne, i istnieje „rzemiosło” pokoju, które angażuje każdego z nas osobiście[3]. Wszyscy mogą współdziałać w budowaniu bardziej pokojowego świata: począwszy od własnego serca, poprzez relacje w rodzinie, społeczeństwie i środowisku, aż po relacje między narodami i między państwami.

Chciałbym zaproponować tutaj trzy drogi na rzecz budowania trwałego pokoju. Przede wszystkim dialog międzypokoleniowy, jako podstawa realizacji wspólnych planów. Po drugie, edukacja jako czynnik wolności, odpowiedzialności i rozwoju. Wreszcie, działania na rzecz pełnej realizacji ludzkiej godności. Są to trzy elementy niezbędne do „powstania ugody społecznej”[4], bez której każdy projekt pokojowy jest niespójny.

2. Dialog międzypokoleniowy na rzecz budowania pokoju

W świecie, gdzie nadal panuje pandemia, która spowodowała nazbyt wiele problemów, „niektórzy próbują uciec od rzeczywistości, chroniąc się w prywatne światy, a inni stawiają jej czoło z destrukcyjną przemocą, ale między egoistyczną obojętnością a protestem odwołującym się do przemocy istnieje opcja, która jest zawsze możliwa – dialog. Dialog między pokoleniami”[5].

Każdy szczery dialog, choć nie jest pozbawiony słusznej i pozytywnej dialektyki, zawsze wymaga podstawowego zaufania między rozmówcami. Musimy powrócić do tego wzajemnego zaufania i je odzyskać! Obecny kryzys sanitarny spotęgował u wszystkich poczucie osamotnienia i wycofania się w głąb siebie. Samotności osób starszych towarzyszy u młodych poczucie bezsilności i brak wspólnego pomysłu na przyszłość. Ten kryzys jest z pewnością bolesny. Ale może też w nim wyrazić się to, co w ludziach najlepsze. Podczas pandemii widzieliśmy bowiem na całym świecie wielkoduszne świadectwa współczucia, dzielenia się i solidarności.

Dialog oznacza słuchanie siebie nawzajem, konfrontowanie się, zgadzanie się i podążanie razem. Wspieranie tego wszystkiego między pokoleniami oznacza spulchnianie twardej i jałowej gleby konfliktu i odrzucenia, aby uprawiać tam nasiona trwałego i wspólnego pokoju.

Podczas gdy rozwój technologiczny i gospodarczy często dzielił pokolenia, to współczesne kryzysy ujawniają pilność ich przymierza. Z jednej strony ludzie młodzi potrzebują doświadczenia egzystencjalnego, mądrościowego i duchowego osób starszych. Z drugiej natomiast strony osoby starsze potrzebują wsparcia, miłości, kreatywności i dynamizmu młodych.

Wielkie wyzwania społeczne i procesy budowania pokoju nie mogą się obejść bez dialogu między strażnikami pamięci - osobami starszymi - a tymi, którzy niosą historię dalej - młodymi. Nie mogą się też obyć bez gotowości każdego do uczynienia miejsca drugiemu, nie domagania się, by zajmować całą scenę, realizując swoje doraźne interesy, jakby nie było przeszłości i przyszłości. Przeżywany przez nas światowy kryzys wskazuje nam, w spotkaniu i dialogu między pokoleniami, siłę napędową zdrowej polityki, która nie zadowala się zarządzaniem istniejącej sytuacji „łatkami lub szybkimi rozwiązaniami”[6], ale która oferuje siebie jako wzniosłą formę miłości do drugiego człowieka[7], w poszukiwaniu wspólnych i zrównoważonych projektów.

Jeśli w obliczu trudności będziemy umieli praktykować ten dialog międzypokoleniowy, to będziemy mogli „być dobrze zakorzenieni w teraźniejszości, i z tego miejsca spotykać się z przeszłością i przyszłością. Spotykać się z przeszłością, aby uczyć się z historii i leczyć rany, które niekiedy nas uwarunkowują. Spotykać się z przyszłością, aby umocnić entuzjazm, aby marzenia wypuściły pędy, by rozbudzić proroctwa, żeby rozkwitały nadzieje. Tak więc zjednoczeni możemy uczyć się od siebie nawzajem”[8]. Bez korzeni, jakże mogłyby rosnąć drzewa i przynosić owoce?

Wystarczy, że pomyślimy o kwestii dbania o nasz wspólny dom. Środowisko naturalne samo w sobie „jest pożyczką, którą każde pokolenie otrzymuje i powinno przekazywać następnym pokoleniom”[9]. Należy zatem doceniać i wspierać wielu młodych, którzy dążą do świata bardziej sprawiedliwego, troszczącego się o ochronę stworzenia, powierzonego naszej pieczy. Czynią to z niepokojem i entuzjazmem, a przede wszystkim z poczuciem odpowiedzialności w obliczu pilnej potrzeby zmiany kursu[10], jaką narzucają nam trudności wynikające z dzisiejszego kryzysu etycznego i społeczno-środowiskowego[11].

Z drugiej strony, możliwość wspólnego budowania dróg do pokoju nie może być oddzielona od edukacji i pracy, będących uprzywilejowanymi miejscami i kontekstami dialogu międzypokoleniowego. To właśnie edukacja zapewnia język dialogu między pokoleniami i w doświadczeniu pracy, w której współdziałają mężczyźni i kobiety różnych pokoleń, wymieniając się wiedzą, doświadczeniem i umiejętnościami w perspektywie dobra wspólnego.

3. Kształcenie i wychowanie jako siła napędowa pokoju

W ostatnich latach na całym świecie znacznie ograniczono budżet na kształcenie i edukację, i jest on traktowany raczej jako wydatki niż inwestycje. A jednak stanowią one podstawowe źródło integralnego rozwoju człowieka: czynią osobę bardziej wolną i odpowiedzialną oraz są niezbędne dla obrony i promowania pokoju. Innymi słowy, kształcenie i edukacja są fundamentem zwartego, cywilizowanego społeczeństwa, zdolnego do rodzenia nadziei, bogactwa i postępu.

Natomiast wydatki na cele wojskowe wzrosły powyżej poziomu odnotowanego pod koniec „zimnej wojny” i wygląda na to, że będą rosły w niebotycznym tempie[12].

Jest zatem sprawą stosowną i pilną, aby osoby odpowiedzialne za sprawowanie władzy wypracowały politykę gospodarczą, która odwróci relację między publicznymi inwestycjami w edukację, a środkami przeznaczanymi na zbrojenia. Z drugiej strony, dążenie do rzeczywistego procesu międzynarodowego rozbrojenia może przynieść jedynie wielkie korzyści dla rozwoju ludów i narodów, uwalniając środki finansowe, które mogą być wykorzystane w bardziej odpowiedni sposób na zdrowie, edukację, infrastrukturę, troskę o środowisko i tak dalej.

Ufam, że inwestycjom w edukację będzie towarzyszyło większe zaangażowanie w promowanie kultury troskliwości[13]. W obliczu pęknięć w społeczeństwie i bierności instytucji może się ona stać wspólnym językiem, który przełamuje bariery i buduje mosty. „Dany kraj się rozwija, kiedy jego różne bogactwa kulturowe podejmują konstruktywny dialog: kultura popularna, kultura uniwersytecka, młodzieżowa, artystyczna i technologiczna, kultura gospodarcza i rodzinna oraz kultura mediów”[14]. Konieczne jest zatem wypracowanie nowego paradygmatu kulturowego poprzez „globalny pakt edukacyjny dla młodych pokoleń i wraz z młodymi pokoleniami, który angażowałby rodziny, wspólnoty, szkoły i uniwersytety, instytucje, religie, rządzących, całą ludzkość, w kształtowanie osób dojrzałych”[15]. Pakt, który promowałby edukację w zakresie ekologii integralnej, według wzorca kulturowego pokoju, rozwoju i zrównoważonego rozwoju, skoncentrowanego na braterstwie i przymierzu między istotą ludzką a środowiskiem[16].

Inwestowanie w kształcenie i edukację młodych pokoleń jest główną drogą, która poprzez odpowiednie przygotowanie, prowadzi je do zajęcia należnego im miejsca w świecie pracy[17].

4. Promocja i zapewnienie pracy buduje pokój

Praca jest nieodzownym czynnikiem budowania i zachowania pokoju. Jest ona wyrażaniem siebie i swoich darów, ale także zaangażowania, trudu, współpracy z innymi, bo zawsze pracuje się z kimś lub dla kogoś. W tej wyraźnie społecznej perspektywie praca jest miejscem, w którym uczymy się wnosić swój wkład na rzecz świata bardziej przyjaznego i piękniejszego.

Pandemia Covid-19 pogorszyła sytuację w świecie pracy, który już wcześniej borykał się z wieloma wyzwaniami. Upadły miliony działań gospodarczych i produkcyjnych. Pracownicy w niepewnej sytuacji zawodowej są coraz bardziej bezbronni. Wielu z tych, którzy wykonują usługi kluczowe, jest jeszcze bardziej ukrytych przed świadomością publiczną i polityczną. Edukacja na dystans doprowadziła w wielu przypadkach do regresu w nauce i szkolnictwie. Ponadto ludzie młodzi, wchodzący na rynek pracy, i dorośli, którzy popadli w bezrobocie, stoją teraz przed dramatycznymi perspektywami.

W szczególności druzgocący był wpływ kryzysu na gospodarkę nieformalną, która często obejmuje pracowników migrujących. Wielu z nich nie jest uznawanych przez prawo krajowe, tak jakby nie istnieli; żyją w bardzo niestabilnych warunkach dla siebie i swoich rodzin, narażeni na różne formy niewolnictwa i pozbawieni systemu opieki społecznej, który by ich chronił. Ponadto tylko jedna trzecia ludności świata w wieku produkcyjnym korzysta obecnie z systemu ochrony socjalnej lub może z niego korzystać w ograniczonym zakresie. W wielu krajach wzrasta przemoc i przestępczość zorganizowana, dławiąc wolność i godność ludzi, zatruwając gospodarkę i uniemożliwiając rozwój dobra wspólnego. Reakcją na tę sytuację może być jedynie rozszerzenie możliwości godnej pracy.

Praca jest bowiem podstawą, na której można budować sprawiedliwość i solidarność w każdej wspólnocie. Z tego powodu „nie należy dążyć do tego, aby postęp technologiczny zastępował coraz bardziej ludzką pracę, przez co ludzkość doprowadziłaby do wyrządzenia szkody sobie samej. Praca jest koniecznością, częścią sensu życia na tej ziemi, sposobem dojrzewania, ludzkiego rozwoju i osobistego spełnienia”[18]. Musimy zjednoczyć nasze idee i wysiłki, aby stworzyć warunki i znaleźć rozwiązania, dzięki którym każdy człowiek w wieku produkcyjnym będzie miał możliwość, poprzez swoją pracę, wniesienia wkładu w życie rodziny i społeczeństwa.

Bardziej niż kiedykolwiek pilne jest promowanie na całym świecie godnych i godziwych warunków pracy, zorientowanych na dobro wspólne i ochronę stworzenia. Konieczne jest zapewnienie i wspieranie wolności przedsięwzięć gospodarczych, a jednocześnie promowanie odbudowanej odpowiedzialności społecznej, tak aby zysk nie był jedynym kryterium przewodnim.

W tej perspektywie należy pobudzać, przyjmować i wspierać inicjatywy, które na wszystkich szczeblach nakłaniają przedsiębiorstwa do przestrzegania podstawowych praw człowieka w odniesieniu do pracowników, uwrażliwiając w tym zakresie nie tylko instytucje, ale także konsumentów, społeczeństwo obywatelskie i przedsiębiorstwa. Im bardziej są one świadome swojej roli społecznej, tym bardziej stają się miejscami, w których realizowana jest godność człowieka, co z kolei przyczynia się do budowania pokoju. W tym względzie aktywną rolę powinna odgrywać polityka, promując sprawiedliwą równowagę między wolnością gospodarczą a sprawiedliwością społeczną. A wszyscy ci, którzy pracują na tym polu, począwszy od katolickich pracowników i przedsiębiorców, mogą znaleźć pewne wskazówki w nauce społecznej Kościoła.

Drodzy bracia i siostry! W czasie, gdy staramy się zjednoczyć nasze wysiłki, aby wyjść z pandemii, chciałbym ponowić moje podziękowania dla wszystkich, którzy zaangażowali się i nadal wielkodusznie i odpowiedzialnie poświęcają się zapewnieniu wykształcenia, bezpieczeństwa i poszanowaniu praw, zapewnieniu opieki medycznej, ułatwieniu spotkań między członkami rodzin a chorymi, zapewnieniu wsparcia gospodarczego osobom potrzebującym lub tym, którzy stracili pracę. I zapewniam o mojej pamięci w modlitwie za wszystkie ofiary i ich rodziny.

Zwracam się do rządzących i do osób odpowiedzialnych za politykę i sprawy społeczne, do duszpasterzy i przełożonych wspólnot kościelnych, a także do wszystkich mężczyzn i kobiet dobrej woli, aby szli razem tymi trzema drogami: dialogu między pokoleniami, edukacji i pracy. Z odwagą i kreatywnością. I niech będzie coraz więcej ludzi, którzy bez hałasu, pokornie i wytrwale, dzień po dniu stają się budowniczymi pokoju. I niech zawsze poprzedza ich i towarzyszy im błogosławieństwo Boga pokoju!

Watykan, 8 grudnia 2021 r.

Franciscus

[1] Por. Enc. Populorum progressio (26 marca 1967), 76 nn.

[2] Por. Enc. Laudato si’ (24 maja 2015), 49.

[3] Por. Enc. Fratelli tutti (3 października 2020), 231.

[4] Tamże, 218.

[5] Tamże, 199.

[6] Tamże, 179

[7] Por. tamże, 180.

[8] Posynodalna adhort. apost. Christus vivit (25 marca 2019), 199.

[9] Enc. Laudato si’ (24 maja 2015), 159.

[10] Por. tamże, 163; 202.

[11] Por. tamże, 139.

[12] Por. Messaggio ai partecipanti al 4° Forum di Parigi sulla pace (11-13 listopada 2021).

[13] Por. Enc. Laudato si’ (24 maja 2015), 231; Orędzie na LIV. Światowy Dzień Pokoju, Kultura troskliwości jako droga do pokoju (8 grudnia 2020).

[14] Enc. Fratelli tutti (3 października 2020), 199.

[15] Videomessaggio per il Global Compact on Education. Together to Look Beyond (15 października 2020).

[16] Videomessaggio per l’High Level Virtual Climate Ambition Summit (13 grudnia 2020).

[17] Por. Św. Jan Paweł II, Enc. Laborem exercens (14 września 1981), 18.

[18] Enc. Laudato si’ (24 maja 2015), 128.

* Źródło: www.w2.vatican.va

1

Apel Biskupa Tarnowskiego o modlitwę w intencji pokoju i ładu społecznego ››
Apel Biskupa Tarnowskiego o modlitwę w intencji pokoju i ładu społecznego w naszej Ojczyźnie

Drodzy Diecezjanie!

Z niepokojem i wielkim zatroskaniem przyjmujemy docierające do nas informacje o sytuacji na wschodniej granicy Polski. Powaga zaistniałej sytuacji sprawia, iż nie możemy pozostać biernymi obserwatorami pokładającymi całą ufność jedynie w ludzkiej i militarnej sile. Konieczna jest wzmożona modlitwa w intencji pokoju, ładu społecznego w naszej Ojczyźnie oraz zaradzenia powstałemu kryzysowi. Żaden naród i żadna grupa społeczna nie jest w stanie jedynie o własnych siłach osiągnąć pokoju, wspólnego dobra i bezpieczeństwa.

Dlatego też z wdzięcznością przyjmujemy rozpoczynającą się dziś inicjatywę Akcji Katolickiej Diecezji Tarnowskiej pod hasłem: 'Pokój Tobie, Polsko, Ojczyzno moja!' – są to słowa nawiązujące do II Pielgrzymki św. Jana Pawła II do Ojczyzny. Wspomniana inicjatywa rozpoczyna sztafetę modlitwy w intencji naszej Ojczyzny i pokojowego rozwiązania zaistniałego kryzysu, a także w intencji ładu społecznego i ustania pandemii. Sztafeta obejmie 200 parafii, w których działają Parafialne Oddziały Akcji Katolickiej i potrwa nieprzerwanie do 8 czerwca 2022 roku. Do włączenia się w modlitwę w tych intencjach zapraszam też wszystkich diecezjan i wspólnoty parafialne.

Chciejmy zaangażować się w ten duchowy program, na który składa się celebracja Eucharystii, rozważania oparte na nauczaniu św. Jana Pawła II, adoracja oraz modlitwy w intencji Ojczyzny zanoszone do Boga przez wstawiennictwo św. Andrzeja Boboli – przemożnego Patrona Polski. W wyznaczonym dla danej parafii dniu w harmonogramie sztafety modlitewnej, Akcja Katolicka zaprasza do włączenia się w tę inicjatywę całą wspólnotę parafialną, a zwłaszcza Róże Różańcowe, stowarzyszenia i wspólnoty działające w danej parafii, a także instytucje oświatowe i samorządy lokalne. Niech każdy poczuje się zobowiązany do modlitwy w podanych intencjach, gdyż Ojczyzna to nasze wspólne dobro i wspólna odpowiedzialność. Z historii wiemy, jak wielką rolę w dziejach Polski odegrała właśnie moc wiary i zanoszonej do Boga modlitwy. Niech modlitewne błaganie o pokój, poszanowanie ludzkiej godności oraz praw, gromadzi nas licznie w parafialnych wieczernikach.

Drodzy Diecezjanie! Gorąco proszę kapłanów, osoby życia konsekrowanego i wszystkich wiernych o modlitwę w intencji Polski, w intencji ofiar zaistniałego konfliktu oraz o jego rychłe pokojowe rozwiązanie.

Z pasterskim błogosławieństwem

† Andrzej Jeż

BISKUP TARNOWSKI



* Źródło: www.diecezja.tarnow.pl

1

Orędzie Papieża Franciszka na XXXVI Światowy Dzień Młodzieży ››
'Wstań. Ustanawiam cię świadkiem tego, co zobaczyłeś' (Dz 26, 16)
Orędzie Papieża Franciszka na XXXVI Światowy Dzień Młodzieży

Drodzy młodzi!

Chciałbym raz jeszcze wziąć was za rękę, by wspólnie podążać w duchowej pielgrzymce, która prowadzi nas ku Światowemu Dniowi Młodzieży w Lizbonie w 2023 r.

W ubiegłym roku, na krótko przed wybuchem pandemii, podpisałem orędzie, którego temat brzmiał: „Młodzieńcze, tobie mówię: wstań!” (por. Łk 7,14). W Swej opatrzności, Pan już wówczas chciał nas przygotować na bardzo trudne wyzwanie, które stawało się naszym udziałem.

Na całym świecie trzeba było mierzyć się z cierpieniem, spowodowanym utratą bliskich osób i społecznym odizolowaniem. Zagrożenie zdrowia sprawiło, że także wy, młodzi – z natury rzeczy nastawieni na to, co zewnętrzne – byliście pozbawieni możliwości wychodzenia, by udać się do szkoły, na uczelnię, do pracy, na spotkanie… Znaleźliście się w trudnych sytuacjach, do opanowywania których nie byliście przyzwyczajeni. Ci z was, którzy byli słabiej przygotowani i pozbawieni wsparcia, poczuli się zdezorientowani. W wielu przypadkach ujawniły się problemy rodzinne, jak również te związane z brakiem pracy, depresją, samotnością i uzależnieniami. Nie mówiąc o narastającym stresie, o napięciach i wybuchach złości, o wzroście przemocy.

Jednakże, dzięki Bogu, nie jest to jedyna strona medalu. O ile ta próba pokazała nasze słabości, o tyle pozwoliła też ujawnić się naszym zdolnościom, a wśród nich: predyspozycji do bycia solidarnym. We wszystkich częściach świata widzieliśmy wiele osób, a wśród nich licznych młodych ludzi, walczących o życie, siejących nadzieję, broniących wolności i sprawiedliwości, będących twórcami pokoju i budowniczymi mostów.

Kiedy młody człowiek upada, w pewnym sensie upada ludzkość. Ale jest też prawdą, że kiedy młody człowiek powstaje z upadku, to tak, jakby podnosił się cały świat. Drodzy młodzi, jakże wielki potencjał znajduje się w waszych rękach! Jaką siłę niesiecie w waszych sercach!

I tak dziś, raz jeszcze, Bóg mówi do każdego z was: „Powstań!” Całym sercem mam nadzieję, że to przesłanie pomoże nam przygotować się na nowe czasy, na nową kartę w historii ludzkości. Jednak ponowne rozpoczęcie nie jest możliwe bez was, drodzy młodzi. Aby powstać, świat potrzebuje waszej siły, waszego entuzjazmu, waszego zapału. I w tym kontekście, chciałbym wspólnie z wami podjąć medytację nad fragmentem Dziejów Apostolskich, w którym Jezus mówi do Pawła: „Wstań. Ustanawiam cię świadkiem tego, co zobaczyłeś” (por. Dz 26, 16).

Paweł świadkiem wobec króla

Werset, który stał się inspiracją dla tematu Światowego Dnia Młodzieży 2021, zaczerpnięty jest ze świadectwa Pawła wobec króla Agryppy, w czasie, gdy był przetrzymywany w więzieniu. On, niegdyś wróg i prześladowca chrześcijan, teraz był sądzony właśnie ze względu na swą wiarę w Chrystusa. Z perspektywy około dwudziestu pięciu lat, Apostoł opowiada swoją historię i fundamentalne wydarzenie, jakim było jego spotkanie z Chrystusem.

Paweł wyznaje, że w przeszłości prześladował chrześcijan, aż pewnego dnia, gdy udawał się doDamaszku, by aresztować niektórych spośród nich, światło „jaśniejsze od słońca” ogarnęło jego i jego towarzyszy podróży (por. Dz 26,13), ale tylko on usłyszał „głos”: Jezus zwraca się do niego i woła go po imieniu.

„Szawle, Szawle!”

Przyjrzyjmy się wspólnie głębiej temu wydarzeniu. Wołając go po imieniu, Pan pozwala Szawłowi zrozumieć,że zna go osobiście. To tak, jakby mu powiedział: wiem, kim jesteś, wiem, co zamierzasz, ale mimo wszystko zwracam się właśnie do ciebie”. Woła go dwukrotnie, na znak powołania wyjątkowego i bardzo ważnego, tak, jak uczynił to z Mojżeszem (por. Wj 3,4) i z Samuelem (por. 1 Sm 3,10). Upadając na ziemię, Szaweł przyznaje, że jest świadkiem boskiej manifestacji, potężnego objawienia, które nim wstrząsa, ale go nie unicestwia, a wręcz przeciwnie: wzywa go po imieniu.

W efekcie, jedynie osobiste, nie anonimowe spotkanie z Chrystusem zmienia życie. Jezus pokazuje, że zna dobrze Szawła, że „zna jego wnętrze”. Nawet jeśli Szaweł jest prześladowcą, nawet jeśli w jego sercu panuje nienawiść względem chrześcijan, Jezus wie, że jest to spowodowane niewiedzą i chce okazać w nim Swoje miłosierdzie. To właśnie jest ta łaska, ta niezasłużona i bezwarunkowa miłość, światło, które radykalnie zmieni życie Szawła.

„Kto jesteś, Panie?”

Wobec tej tajemniczej obecności, która wzywa go po imieniu, Szaweł pyta: „Kto jesteś, Panie?” (Dz 26, 15). To pytanie jest niezwykle ważne i wszyscy, wcześniej czy później, musimy je postawić w naszym życiu. Nie wystarczy usłyszeć o Chrystusie od innych, konieczna jest osobista rozmowa z Nim. Tym, w istocie, jest modlitwa. Jest bezpośrednią rozmową z Jezusem, nawet jeśli być może mamy jeszcze nieuporządkowane serce, umysł pełen wątpliwości albo wręcz pogardy wobec Chrystusa i chrześcijan. Chciałbym, aby każdy młody człowiek w głębi swego serca zdobył się na postawienie tego pytania: „kto jesteś, Panie?”

Nie możemy zakładać, że wszyscy znają Jezusa, nawet w epoce Internetu. Pytanie, które wiele osób kieruje do Jezusa i do Kościoła brzmi właśnie tak: „kim jesteś?” W całej opowieści o powołaniu św. Pawła jest to jedyny moment, w którym zabiera on głos. A na jego pytanie Pan odpowiada bezzwłocznie: „Ja jestem Jezus, którego ty prześladujesz” (tamże).

„Ja jestem Jezus, którego ty prześladujesz”

Poprzez tę odpowiedź Pan Jezus objawia Szawłowi wielką tajemnicę: że utożsamiasię On z Kościołem i chrześcijanami. Dotąd bowiem Szaweł nie widział nic z Jezusa w inny sposób, jak tylko poprzez wiernych, których zamykał w więzieniach (por. Dz 26,10), za których skazaniem na śmierć sam głosował (tamże). I widział, jak chrześcijanie odpowiadali dobrem na zło, na nienawiść – miłością, akceptując niesprawiedliwości, przemoc, obelgi i prześladowania znoszonedla imienia Chrystusa. Zatem, krótko mówiąc, Szaweł – nie wiedząc o tym – spotkał już Chrystusa: spotkał Go w chrześcijanach!

Ileż razy słyszeliśmy, jak mówi się: „Jezus tak, Kościół nie”, jakby jedno mogło być alternatywą dla drugiego. Nie można poznać Jezusa, nie znając Kościoła. Nie można poznać Jezusa inaczej, jak poprzez braci i siostry z Jego wspólnoty. Nie można mówić, że jest się w pełni chrześcijanami, jeśli nie żyje się eklezjalnym wymiarem wiary.

„Trudno ci wierzgać przeciwko ościeniowi”

To są słowa, które Pan kieruje do Szawła, kiedy ten upada na ziemię. Ale to tak, jakby już od jakiegoś czasu mówił do niego w tajemniczy sposób, próbując go przyciągnąć, a Szaweł stawiał opór. Ten sam słodki „wyrzut”, nasz Pan kieruje do każdego młodego człowieka, który się oddala: „Jak długo będziesz ode mnie uciekał? Dlaczego nie słyszysz, że cię wołam? Czekam na twój powrót.” Tak, jak prorok Jeremiasz, mówimy czasem: „nie będę Go już wspominał” (Jr 20,9). Ale w sercu każdego jest niczym płonący ogień: nawet jeśli będziemy próbowali go ograniczyć, nie uda nam się, bowiem jest od nas większy.

Pan wybiera tego, kto wręcz go prześladuje, całkowicie wrogiego Jemu i Jego uczniom. Ale dla Boga nie ma osoby, która byłaby stracona. Za sprawą osobistego spotkania z Nim, zawsze jest możliwe rozpoczęcie na nowo. Żaden młody człowiek nie jest poza zasięgiem łaski i miłosierdzia Bożego. O żadnym nie można powiedzieć: jest zbyt daleko… jest zbyt późno… Iluż młodych z zapałem przeciwstawia się i robi na opak, ale w sercu noszą ukrytą potrzebę zaangażowania się, kochania ze wszystkich sił, identyfikowania się z pewną misją! Jezus w młodym Szawle widzi właśnie to.

Uznać własną ślepotę

Możemy sobie wyobrazić, że przed spotkaniem z Chrystusem Szaweł był w pewnym sensie „napełniony sobą”, uważając się za „wielkiego” ze względu na swoją spójność moralną, na swój zapał, swoje pochodzenie, swoją kulturę. Oczywiście, był przekonany, że postępuje sprawiedliwie. Ale kiedy objawia mu się Pan, zostaje „uziemiony” i staje się ślepy. Niespodziewanie odkrywa, że nie jest w stanie widzieć, nie tylko fizycznie, ale też duchowo. To, czego był pewien, chwieje się. W głębi duszy przeczuwa, że to, co poruszało go z tak wielkim zapałem – zapał do likwidowania chrześcijan – było zupełnie błędne. Zdaje sobie sprawę, że nie jest absolutnym posiadaczem prawdy, przeciwnie: że jest od niej bardzo daleko. I, wraz z jego przekonaniami, upada także jego „wielkość”. Niespodziewanie odkrywa, że jest zagubiony, kruchy, „mały”.

Ta pokora – świadomość własnych ograniczeń – jest fundamentalna! Kto myśli, że wie wszystko o sobie samym, o innych a nawet o prawdzie religijnej, temu trudno będzie spotkać Chrystusa. Szaweł, stając się ślepy, stracił swoje punkty odniesienia. Został sam, w ciemności, a jedyne, co pozostało dla niego jasne, to światło, które zobaczył, i głos, który usłyszał. Cóż za paradoks: właśnie wówczas, gdy ktoś odkrywa, że jest ślepym, zaczyna widzieć!

Po olśnieniuw drodze do Damaszku, Szaweł będzie wolał być nazywany Pawłem, co znaczy „mały”. Nie chodzi o ksywkę czy też o „pseudonim artystyczny” – często używane także przez zwykłych ludzi: spotkanie z Chrystusem sprawiło, że naprawdę się tak poczuł, burząc mur, który nie pozwalał mu stanąć w prawdzie o sobie. W odniesieniu do samego siebie przyznaje on: „Jestem bowiem najmniejszy ze wszystkich apostołów i niegodzien zwać się apostołem, bo prześladowałem Kościół Boży” (1 Kor 15,9).

Św. Teresa z Lisieux, tak, jak inni święci, lubiła powtarzać, że pokora jest prawdą. W dzisiejszych dniach tyle „historii” warunkuje nasze dni, zwłaszcza w sieciach społecznościowych, często kunsztownie przygotowanych, z wieloma ustawieniami, kamerami, zróżnicowanymi tłami. Często ludzie szukają świateł reflektorów, zmyślnie ustawionych, aby móc pokazać „przyjaciołom” i followersom obraz siebie samych, który czasem nie odzwierciedla prawdy. Chrystus, światło Południa, przychodzi, by oświecić nas i by przywrócić nam naszą autentyczność, uwalniając nas ze wszystkich masek. Pokazuje nam wyraźnie kim jesteśmy, bowiem kocha nas takich, jakimi jesteśmy.

Zmienić perspektywę

Nawrócenie Pawła to nie cofnięcie się, ale otwarcie na zupełnie nową perspektywę. Rzeczywiście, kontynuuje on wędrówkę do Damaszku, ale nie jest już tym, kim był wcześniej, jest inną osobą (por. Dz 22,10). Można nawrócić się i odnowić w codziennym życiu, wykonując czynności, które zazwyczaj wykonujemy, ale z sercem przemienionym i nowymi motywacjami. W tym przypadku Jezus wprost prosi Pawła, by udał się aż do Damaszku, dokąd wcześniej się kierował. Paweł jest posłuszny, ale teraz cel i perspektywa jego podróży zmieniły się radykalnie. Odtąd będzie widział rzeczywistość nowymi oczami. Przedtem były to oczy prześladowcy-mściciela, odtąd będą to oczy ucznia-świadka. W Damaszku Ananiasz go ochrzci i wprowadzi do wspólnoty chrześcijańskiej. W milczeniui modlitwie Paweł pogłębi osobiste doświadczenie i nową tożsamość, daną mu przez Pana Jezusa.

Nie rozpraszać siły i zapału młodych ludzi

Sposób bycia Pawła, zanim spotkał on Jezusa zmartwychwstałego, nie jest nam zupełnie obcy. Ileż sił i ileż zapału zamieszkuje również w waszych sercach, drodzy młodzi! Ale jeśli ciemność wokół was i w was samych przeszkadza wam we właściwym widzeniu, grozi wam, że zatracicie się w bitwach pozbawionych sensu, a wręcz, że staniecie się agresywni. I, niestety, pierwszymi ofiarami staniecie się wy i ci, którzy są wam bliscy. Istnieje też groźba walki o sprawy, które początkowo bronią słusznych wartości, ale które, doprowadzone do rozdrażnienia, stają się destrukcyjnymi ideologiami. Iluż młodych dzisiaj, być może motywowanych przez własne przekonania polityczne lub religijne, staje się ostatecznie narzędziami przemocy i zniszczenia w życiu wielu! Niektórzy, czujący się w świecie cyfrowym jak w domu, odnajdują w przestrzeni wirtualnej i w sieciach społecznościowych nowe pola bitew, bez skrupułów posługując się bronią fake newsów, aby rozsiewać truciznę i niszczyć przeciwników.

Kiedy Pan wkracza w życie Pawła, nie przekreśla jego osobowości, nie likwiduje jego zapału i jego pasji, ale sprawia, że te jego zdolności stają się owocne, aby uczynić z niego wielkiego ewangelizatora aż po krańce ziemi.

Apostoł narodów

Paweł będzie odtąd znany jako „apostoł narodów”: on, który był faryzeuszem, drobiazgowo przestrzegającym Prawa! Oto kolejny paradoks: Pan pokłada Swą ufność właśnie w tym, kto go prześladował. Niczym Paweł, każdy z nas może usłyszeć w głębi serca ten głos, który mówi: „ufam ci. Znam twoją historię i biorę ją w swoje ręce, wraz z tobą. Nawet jeśli często byłeś przeciwko mnie, wybieram ciebie i czynię cię moim świadkiem”. Boska logika może z najgorszego prześladowcy uczynić wielkiego świadka.

Uczeń Chrystusa jest wezwany do bycia „światłem świata” (Mt 5,14). Paweł musi świadczyć o tym, co widział, ale teraz pozostaje ślepy. Znów mamy do czynienia z paradoksem! Ale właśnie poprzez to osobiste doświadczenie, Paweł będzie w stanie utożsamić się z tymi, do których Pan go posyła. Bowiem w rzeczywistości został on uczyniony świadkiem, „aby otworzył im oczy i odwrócił od ciemności do światła” (Dz 26,18).

„Powstań i świadcz!”

Przyjmując nowe życie, otrzymane na Chrzcie świętym, otrzymujemy także misję od Pana: „będziesz mi świadkiem!”. To misja, której poświęcenie się odmienia życia.

Dziś zaproszenie Chrystusa do Pawła, jest skierowane do każdego i każdej z was młodych: powstań! Nie możesz pozostać na ziemi „użalając się nad sobą”, czeka na ciebie misja! Także ty możesz być świadkiem dzieł, które Jezus zaczął w tobie wypełniać. Dlatego w imię Chrystusa, mówię ci:

- Powstań i świadcz o swoim doświadczeniu ślepca, który napotkał światło, zobaczył dobro i piękno Boga w sobie samym, w innych i we wspólnocie Kościoła, która przezwycięża każdą samotność.

- Powstań i świadcz o miłości i szacunku, które można wprowadzać w relacje międzyludzkie, w życie rodzinne, w dialog pomiędzy rodzicami i dziećmi, młodymi i starszymi.

- Powstań i broń sprawiedliwości społecznej, prawdy i prawości, praw człowieka, prześladowanych, ubogich i kruchych, tych, którzy nie mają głosu w społeczeństwie, migrantów.

- Powstań i świadcz o nowym spojrzeniu, które pozwala ci patrzeć na stworzenie oczami pełnymi zachwytu, pozwala ci rozpoznawać w planecie Ziemi nasz wspólny dom i daje ci odwagę bronienia ekologii integralnej.

- Powstań i świadcz o tym, że przegrane życie może być odbudowane, że osoby, które już obumarły w duchu, mogą powrócić do życia, że osoby zniewolone mogą na powrót stać się wolnymi, że serca pogrążone w smutku mogą odzyskać radość.

- Wstań i świadcz z radością, że Chrystus żyje! Nieś jego przesłanie miłości i zbawienia wśród twoich rówieśników, w szkole, na uczelni, w pracy, w świecie cyfrowym, wszędzie.

Pan Bóg, Kościół, papież ufają wam i ustanawiają was świadkami wobec tylu innych młodych ludzi, których spotykacie na „drogach do Damaszku” naszych czasów. Nie zapominajcie: „jeśli ktoś rzeczywiście doświadczył miłości Boga, który go zbawia, nie potrzebuje wiele czasu, by zacząć Go głosić, nie może oczekiwać, aby udzielono mu wielu lekcji lub długich instrukcji. Każdy chrześcijanin jest misjonarzem w takiej mierze, w jakiej spotkał się z miłością Boga w Chrystusie Jezusie.” (Adhortacja apostolska Evangelii gaudium, 120)

Powstańcie i świętujcie ŚDM w Kościołach lokalnych!

Wobec wszystkich was, młodych całego świata, ponawiam zaproszenie do wzięcia udziału w tej duchowej pielgrzymce, która poprowadzi nas ku obchodom Światowego Dnia Młodzieży w Lizbonie w 2023 r. Jednakże najbliższe spotkanie odbędzie się w waszych Kościołach lokalnych, w różnych diecezjach i eparchiach świata, gdzie w uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata będzie obchodzony – na poziomie lokalnym – Światowy Dzień Młodzieży 2021.

Mam nadzieję, że wszyscy będziemy mogli przeżywać te poszczególne etapy jako prawdziwi pielgrzymi, a nie „turyści wiary”! Otwórzmy się na niespodzianki Pana Boga, który chce rozświetlić Swoim światłem naszą drogę. Otwórzmy się na słuchanie Jego głosu, także poprzez naszych braci i nasze siostry. W ten sposób będziemy pomagali sobie nawzajem wspólnie powstawać, a w tym trudnym momencie historii staniemy się prorokami nowych czasów, pełnych nadziei! Najświętsza Maryja Panna wstawia się za nami.

Rzym, uśw. Jana na Lateranie, 14 września 2021 r., w Święto Podwyższenia Krzyża Świętego.

Franciscus



* Źródło: www.w2.vatican.va

1

Radiowo-Internetowe Studium Biblijne - audycje nowego semestru ››
Mówiliśmy już o trudnych stronach Biblii i wielkich postaciach z kart Pisma Świętego. Zastanawialiśmy się, jak chrześcijańskie credo jest zakorzenione w słowie Bożym i jak o rzeczach ostatecznych piszą autorzy natchnieni. Wykłady i audycje były poświęcone także Matce Bożej. W ramach wykładów zostały podjęte tematy dotyczące osoby Matki Bożej, prezentujące Jej figury-zapowiedzi w Starym Testamencie, historię Maryi w Nowym Testamencie oraz dziejach pierwotnego Kościoła, a także Jej obraz nakreślony przez teologię, muzykę i sztukę. Za nami również cykl wykładów wprowadzających w lekturę Pisma Świętego, prezentacja najważniejszych postaci bliblijnych, próba odczytania z Biblii chrześcijańskiego Credo, pochylenie się nad tajemnicą Boga Ojca, Jezusa Chrystusa i Ducha Świętego. Tematem Studium była także rzeczywistość Kościoła zapowiadanego w Starym Testamencie i urzeczywistniona w Nowym, a także sakramenty Kościoła ...

1

Od pierwszej niedzieli października na antenie diecezjalnego radia RDN zostanie wyemitowana pierwsza audycja nowego semestru Radiowo-Internetowego Studium Biblijnego. W ramach prowadzonych wykładów W tym roku - zgodnie z prośbą słuchaczy studium - chcielibyśmy przyjrzeć się modlitwie. Na początku tematyka studium będzie dotyczyła modlitwy w świecie biblijnym, a więc i wśród narodów i kultur ościennych, w których rozwijała się kultura narodu wybranego. Następnie sięgniemy do modlitwy Izraela, żeby dojść do modlitwy Jezusa i modlitwy pierwotnego Kościoła. Chcemy również pokazać, jak modlitwa biblijna przeniknęła do różnych obecnych form modlitewnych np. takich jak Różaniec, Godzinki o NMP, czy litanie. Powiemy, na czym polega modlitwa przez wstawiennictwo świętych czy za pośrednictwem obrazów. Nie chcemy się oczywiście skupiać tylko na wyjaśnianiu, ale tegoroczne studium ma być również szkołą modlitwy, dlatego tytułem wszystkich spotkań są słowa: 'Panie, naucz nas modlić się'

Audycje Studium Biblijnego będą emitowane na falach diecezjalnego Radia RDN w każdą niedzielę o godz. 18.10 oraz powtarzane w poniedziałki o godz. 21.30. Teksty oraz pliki dźwiękowe z wykładami będą zamieszczane na stronach internetowych Tarnowskiego Gościa Niedzielnego oraz Radia RDN

* Źródło: www.diecezja.tarnow.pl

1

Eucharystia daje życie - Program duszpasterski na lata 2019-2022 ››
Eucharystia daje życie – to temat trzyletniego programu duszpasterskiego Kościoła w Polsce na lata 2019-2022. Rozpocznie się on 1 grudnia wraz z pierwszą Niedzielę Adwentu. Jest to kontynuacja teologiczno praktycznej refleksji nad sakramentami wtajemniczenia chrześcijańskiego

Dwie ostatnie edycje programów duszpasterskich były poświęcone sakramentom chrześcijańskiego wtajemniczenia: chrztu świętemu i bierzmowaniu. Teraz przychodzi czas na refleksję o Eucharystii i mocne postawienie akcentu w ukierunkowanych tematycznie działaniach pastoralnych na Tego, który przychodzi do nas w sakramencie miłosierdzia, znaku jedności, węźle miłości i paschalnej uczcie, dzięki której ludzkie dusze napełnione są łaską i otrzymują już na ziemi zadatek życia wiecznego

Temat nowego programu duszpasterskiego 'Eucharystia daje życie' jest w pewnym stopniu parafrazą tytułu encykliki Jana Pawła II 'Ecclesia de Euchristia'. Podejmując próbę wyjaśnienia tezy ujętej słowami: 'Kościół żyje dzięki Eucharystii'

Eucharystia daje życie - Tematyka, założenia i cele programu duszpasterskiego dla Kościoła w Polsce na lata 2019–2022


Na pierwszy rok pracy duszpasterskiej Komisja Duszpasterstwa KEP przygotowała na ten rok 5 zeszytów tematycznych:

Pierwszy, zeszyt teologiczno – pastoralny – ma charakter teoretyczny.

Drugi – zeszyt homiletyczny – to zbiór myśli wpisany w pewien klucz, który może pomóc w konstruowaniu dobrych homilii na przestrzeni całego roku liturgicznego. Materiały zawarte w zeszycie mogą być również inspiracją rozważań podejmowanych w ramach parafialnych Kręgów Biblijnych.

Trzeci zeszyt – liturgiczny – to 12 scenariuszy wprowadzających do nabożeństw i Mszy św. sprawowanych w pierwsze czwartki miesiąca, skoncentrowanych wokół adoracji Jezusa Eucharystycznego i modlitwy za kapłanów.

Czwarty zeszyt, katechetyczny, nie dotyczy, jak się może wydawać, katechezy w szkole, ale katechezy przyparafialnej, której ożywienie jest bardzo ważnym zadaniem duszpasterskim. Ks. Roman Chromy zaznaczył, że materiały zawarte w zeszycie przygotowane są z myślą o formacji członków parafialnych rad duszpasterskich, o pracy z rodzicami dzieci pierwszokomunijnych, podejmowanej w wielu parafiach w rytmie miesięcznym oraz o katechezie dla wiernych dorosłych, prowadzonej w ramach formacji różnych wspólnot.

Piąty zeszyt, maryjny, zawiera inspiracje homiletyczne na święta i nabożeństwa maryjne a także materiały, które można wykorzystać jako konferencje podczas pielgrzymek, czy rozważania podczas adoracji eucharystycznych

* Źródło: www.episkopat.pl

1

Open Doors - Światowy Indeks Prześladowań 2020 ››
Światowy Indeks Prześladowań jest rankingiem 50 krajów, gdzie chrześcijanie doświadczają największych prześladowań. Indeks jest publikowany co roku przez Open Doors. Dziesięć lat od ostatnich estymacji musimy zdecydowanie zaznaczyć, że od tego czasu prześladowania przybrały na sile. W 50 krajach ujętych w Światowym Indeksie Prześladowań (ŚIP) żyje około 5 mld osób, w tym ok. 650 mln chrześcijan (13% populacji), z których ponad 260 mln jest narażonych na szczególnie silne prześladowania. Ta liczba jest wynikiem nowego oszacowania opartego na bardziej dokładnych metodach badań. Głównym powodem, dla którego od wielu lat rośnie ucisk chrześcijan jest rozprzestrzenianie się grup islamskich, takich jak IS oraz znaczny wzrost nacjonalizmu religijnego, zwłaszcza w Azji

Chrześcijanie obecnie stanowią największą grupę religijną na świecie, która jest prześladowana. O prześladowaniu nie mówimy tylko wtedy, gdy chrześcijanie są ranieni, torturowani czy zabijani z powodu swojej wiary, tak jak dzieje się to w wielu krajach. Prześladowanie ma miejsce także wtedy, gdy chrześcijanie z powodu swojej wiary tracą miejsca pracy lub środki na utrzymanie; kiedy dzieci z powodu swojej wiary lub wiary rodziców nie mogą dostać się do szkół lub mają ograniczone szanse zdobycia wykształcenia; kiedy chrześcijanie z powodu presji otoczenia lub w obawie o swoje życie muszą opuścić swoje rodzinne strony. Powyższe przykłady można określić mianem dyskryminacji, ale nie zmienia faktu, że są one zakazane przez międzynarodowe konwencje oraz deklaracje i powinno się im przeciwdziałać. Tak samo jak w przypadku, kiedy zabrania się chrześcijanom budowania kościołów, czy spotykania się w prywatnych domach; jak również gdy przez uciążliwe procedury utrudnia się lub wręcz uniemożliwia rejestrację chrześcijańskiego kościoła bądź organizacji. To, czy takie przypadki prowadzą do prześladowania czy tylko dyskryminacji, nie ma znaczenia. Nie chodzi o to, jak to nazwiemy - chodzi o to, że coś takiego ma miejsce i nie możemy przejść obok tego obojętnie.

Chrześcijanie cierpią w wielu krajach nie tylko z powodu braku wolności religijnej. Są oni pozbawiani wielu innych praw, takich jak: prawo do ochrony przed arbitralnym zatrzymaniem, prawo do sprawiedliwego procesu, prawo dostępu do wymiaru sprawiedliwości, równości przed sądem, prawo do niestosowania tortur, prawo do posiadania rodziny. Krótko mówiąc, pozbawia się ich podstawowych praw przysługującym im nie tylko jako mniejszościom religijnym, ale i jako obywatelom i zwyczajnym ludziom

Kraje o najwyższym wzroście prześladowań

W tym roku w pierwszej piętce znalazły się takie kraje jak: Chiny, Bangladesz, Sri Lanka, Kolumbia i Algieria

Nowe kraje - Światowy Indeks Prześladowań 2020

W tym roku w indeksie znalazły się nowe kraje jak: Niger, Burkina Faso, Kamerun

We współpracy z bezpośrednio dotkniętymi chrześcijanami z tamtych miejsc, jak i przy pomocy zewnętrznych ekspertów oraz analizy dokonane przez międzynarodowy zespół Open Doors powstała sprawdzona przez lata metodologia, która stara się ocenić zakres prześladowań zobrazowany w aktualnym Indeksie

Celem opracowania jest, aby kościoły, media, politycy i społeczeństwo byli świadomi sytuacji ciemiężonych chrześcijan oraz by chcieli stać się dla nich ambasadorami zachęty i pomocy. Zarejestrowana i udokumentowana jest także siła prześladowania i ucisku chrześcijan z całego świata. Dowiedz się więcej na temat prześladowanych chrześcijan!

1

Światowy Indeks Prześladowań ma jeszcze jedno ważne przesłanie: nawet w bardzo wrogich chrześcijanom państwach istnieje żywy i rozrastający się Kościół. Chrześcijanie w ukryciu trwają w swojej wierze. Potrzebują jednak naszej pomocy. Za każdym miejscem w Indeksie kryją się dzieci, kobiety i mężczyźni, którzy każdego dnia są szpiegowani, maltretowani, aresztowani lub nawet zabijani za przyznanie się do Jezusa Chrystusa. Wzmocnijmy prześladowanych chrześcijan naszą modlitwą i dajmy im do zrozumienia: Nie jesteście sami - jesteśmy po Waszej stronie!

* Źródło: www.opendoors.pl



 Stowarzyszenie Pomoc Kościołowi w Potrzebie: Prześladowani i Zapomniani - Raport o Chrześcijanach prześladowanych za wiarę w latach 2017-2019

* Źródło: www.pkwp.org

1

Internetowy poradnik katolika na portalu diecezji tarnowskiej ››
Orędzie chrześcijańskie, zwracając się do człowieka jako istoty rozumnej, ma to do siebie, że wywołuje pytania. Jest to naturalny element doświadczenia chrześcijańskiego. Z tej racji wiara chrześcijańska w swoim dialogu z człowiekiem, do którego się zwraca, od samego początku korzysta z tego narzędzia rozumowego, którym jest filozofia. W ciągu wieków wniosła ona niezwykle ważny wkład w dialog Kościoła ze światem, ukazując między innymi, że wiara jest rozumna i może dojrzewać na gruncie akceptowania tego, co rozum odkrywa i co go kształtuje. Z akceptowania rozumu narodziła się w okresie średniowiecza teologia naukowa, która jest dziedziną nauki służącą człowiekowi w dążeniu do zbawienia. Tradycyjne ujęcie nazywa teologię „wiedza zbawienia” (scientia salutis). Słusznie więc postępuje Kościół, gdy kultywuje w ramach swojej misji wielką troskę o rozwój filozofii i teologii oraz broni statusu naukowego tych dziedzin wiedzy. Kultywując zaś te dziedziny wiedzy, Kościół zachęca do korzystania z jej wyników w życiu chrześcijańskim.

W czasach, w których żyjemy, mnożą się pytania pod adresem wiary katolickiej. Stawiają je zarówno ludzie wierzący, jak i ci, którzy szukają drogi do wiary i Kościoła. Te pytania są czymś naturalnym i domagają się odpowiedzi. Zmieniające się czasy nie powodują zmian w wierze, ale stawiają, i to nawet bardzo zasadnicze, pytania odnośnie do tego, jak powinna się ona wyrazić w nowych czasach i na co powinno się zwrócić uwagę w nowych okolicznościach.

Chcemy wyjść naprzeciw pojawiającym się dzisiaj pytaniom dotyczącym wiary katolickiej, dlatego wykładowcy Wydziału Teologicznego Sekcja w Tarnowie (UPJPII) inicjują funkcjonowanie internetowego poradnika katolika na portalu diecezji tarnowskiej (www.poradnik.diecezja.tarnow.pl). Będzie to forum, na którym można stawiać pytania, uzyskując na nie kompetentną odpowiedź, którą potem można wprowadzać w życie. Zachęcam do korzystania z tego narzędzia pogłębiania wiary i wiedzy teologicznej, a także do propagowania wiedzy służącej zbawieniu człowieka.

Niech wszystkim pracującym przy tworzeniu poradnika katolika i korzystającym z niego, towarzyszy radość z „postępowania według prawdy, zgodnie z przykazaniem, jakie otrzymaliśmy od Ojca” (2 J 4).

Tarnów, 2 marca 2015 r.

† Andrzej Jeż

BISKUP TARNOWSKI



* Źródło: www.diecezja.tarnow.pl

1

| Kościół bez kościoła ...

Dzielenie się Ewangelią ››
Dzielenie się Ewangelią (metoda grupowej pracy z Pismem Świętym)

1. Dzielenie się ewangelią (DE) przebiega w małych (3-8 osobowych) grupach.

2. Przedmiotem dzielenia się jest jeden, kilkunastowersowy fragment Pisma Świętego. Najczęściej jest to Ewangelia lub inna księga Nowego Testamentu. Ze Starego Testamentu (rzadziej używany) przydatne będą do tej metody zwłaszcza psalmy i księgi mądrościowe.

3. W miejscu spotkania ustawia się krąg krzeseł (wszyscy uczestnicy winni mieć dobry kontakt wzrokowy). Na stoliku bądź ławie można ustawić świecę, ozdobną księgę Pisma Świętego, figurkę Matki Bożej. Dekoracja winna być estetyczna i czysta. Gdy z jakiś racji jest to niemożliwe to lepiej, gdy jej nie ma wcale.

4. Schemat DE wygląda następująco:

a) modlitwa przygotowująca

b) głośne odczytanie fragmentu

c) słuchanie w ciszy głosu Boga

d) dzielenie się

e) modlitwa podsumowująca

5. Modlitwa przygotowująca, trwająca kilka minut, ma za swój cel wprowadzenie w charakter spotkania. Dobra modlitwa winna:

a) Wzbudzać wiarę w rzeczywistą, duchową obecność Jezusa Chrystusa pośród zebranej grupy (bo gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich – Mt 18, 20).

b) Tworzyć atmosferę słuchania Jezusa, tego co ma w danej chwili przez tekst Słowa Bożego do powiedzenia poszczególnym członkom grupy.

c) Otwierać na działanie Ducha Świętego, który uzdalnia do słuchania, przyjmowania i realizacji Bożego Słowa (…nikt /…/ nie może powiedzieć bez pomocy Ducha Świętego: “Panem jest Jezus” – 1Kor 12,3b).

6. Modlitwa przygotowująca może mieć rozmaitą formę. Może być to modlitwa wg gotowego, przygotowanego wcześniej tekstu, śpiew odpowiednio dobranej pieśni, modlitwa spontaniczna całej grupy (uczestnicy spotkania po kolei, swobodnie wypowiadają swoje aktualne, osobiście sformułowane modlitwy), modlitwa równoczesna (uczestnicy modlą się spontanicznie, wszyscy głośno i razem); gdy grupa wprowadzona jest w modlitwę charyzmatyczną można w tym miejscu korzystać z daru języków.

7. Po modlitwie przygotowującej jeden z uczestników (rzadziej sam animator) odczytuje tekst. Nawet jeśli jest to ewangelia nie musi wstawać. Ważne by tekst był odczytany powoli, głośno, wyraźnie i ze zrozumieniem. Jeśli to konieczne czytający musi wcześniej zapoznać się z tekstem i przećwiczyć go. W czasie czytania uczestnicy słuchają a nie śledzą tekst w swoich egzemplarzach Pisma Świętego.

8. Po odczytaniu tekstu następuje kilka minut ciszy (dobrze jest to wyraźnie określić). W tym czasie każdy z uczestników w modlitewnej atmosferze wraca do usłyszanego tekstu. Czyta raz jeszcze (niekoniecznie całość) szukając miejsca, fragmentu (najczęściej jest to jeden – dwa wersety), które go szczególnie poruszają. To poruszenie może być bardzo różne – pozytywne jak i negatywne. Każde poruszenie jest ważne. Gdy uczestnik znajdzie odpowiedni fragment może zapytać co Bóg chce mu osobiście, konkretnie przez ten fragment powiedzieć, o czym Bóg chce pouczyć uczestnika, przed czym przestrzec, do czego zachęcić, co nakazać. Wsłuchuje się w głos sumienia, które może traktować jako głos Boga (sobór); mogą mu się przypomnieć rozmaite cenne myśli, słowa, pouczające wydarzenia. Jest to także łaska Boża, jej poruszenie.

9. Etap dzielenia:

a) Animator wyraźnie sygnalizuje koniec osobistego słuchania Bożego Słowa i przejście do etapu dzielenia się. Uczestnicy odkładają bądź zamykają Pismo Święte (zaznaczając fragment zakładką) i dzielą się swoimi odkryciami. Osoba, która aktualnie dzieli się swoimi odkryciami (tylko ona) może posługiwać się swoim Pismem Świętym (przeczytanie fragmentu, pomoc w zapamiętaniu myśli).

b) Bardzo ważna jest forma dzielenia się. Nie jest to kazanie (niech każdy z nas zapyta siebie…), nie jest to pouczanie (fragment ten znany jest jako tzw. credo korynckie i jest, zdaniem czołowych egzegetów, tekstem przedpawłowym…), nie jest to uogólnianie (my…, wszyscy ludzie…, cały świat…, każdy z nas…). Uczestnicy winni dzielić się tym co każdy z nich osobiście usłyszał w Bożym Słowie w stosunku do siebie, Wypowiadają się w pierwszej osobie liczby pojedynczej (ja…, osobiście…, dla mnie…, poznałem…, doświadczyłem…, odkryłem…, postanawiam…, chcę…).

c) Dzielić się należy w miarę krótko i konkretnie. Bardzo zniechęcają tasiemcowe, chaotyczne, “filozoficzne” wywody, które nic konkretnego nie wnoszą a blokują innych uczestników. Pamiętajmy jednak, że zawsze obowiązuje takt, cierpliwość i zrozumienie dla innych, także dla ich słabości. Większy nacisk należy kłaść na wcześniejsze uczenie metody niż późniejsze poprawianie.

d) Są trzy formy dzielenia się:

– odczytanie zdania, fragmentu. który odebrałem jako skierowany do mnie

– wypowiedzenie myśli, refleksji

– modlitwa osobista w oparciu o dany fragment

Te trzy formy mogą występować obok siebie na jednym spotkaniu.

e) W jednym i drugim przypadku ważne by uczestnik wyraźnie zasygnalizował koniec (kiwnięcie głowy, zamknięcie Pisma Świętego lub słowa – “amen”, “chwała Panu”, “skończyłem”, “to wszystko”).

f) dzielenie się wyklucza dyskusję, polemikę, krytykę. Każdy ma prawo do swojego własnego odkrywania Bożego Słowa. Odkrycia mogą być różne a każde z nich może być dobre i cenne. Unikajmy jakichkolwiek komentarzy i dopowiedzeń. Oczywiście w przypadku ewidentnych “herezji” i błędów (zazwyczaj niezawinionych) konieczna jest delikatna i pełna taktu interwencja animatora.

g) Warunkiem dzielenia się jest słuchanie. Animator winien więc pilnować, by w czasie dzielenia, ktoś nie przeglądał Pisma Świętego, nie bawił się świecą, nie rozmawiał. Pomaga w dzieleniu się, zachęca do niego, atmosfera skupienia, pełen zachęty “słuchający” wzrok spoczywający na mówiącym (bez “gapienia się”). Animator winien przypominać uczestnikom by mówili głośno i wyraźnie.

h) W grupach o większym doświadczeniu, dzielenie przebiega bez ustalonej kolejności (tak jest najlepiej). W grupach początkujących może być dobre ustalenie kolejności dzielenia się i rozpoczęcie od animatora. Można się dzielić zgodnie z ruchem wskazówek zegara, bądź w przeciwnym kierunku, zaczynać od najstarszego, albo od siedzącego naprzeciw animatora. Animator nie uprzedza, przed spotkaniem, o swoim systemie wyznaczania kolejności dzielenia. i/ Każdy uczestnik zachowuje pełną wolność. Nie musi zabrać głosu. Nie musi też tłumaczyć się dlaczego postanowił milczeć. Dobrze jednak, gdy powie grupie (przed spotkaniem, czy w czasie samego dzielenia), że nie będzie zabierał głosu. Pozwoli to uniknąć niepotrzebnego, niepewnego oczekiwania.

j) W czasie spotkania można zabierać głos więcej niż jeden raz, ale niech liczebnością wystąpień rządzi rozsądek.

10. Formy modlitwy podsumowującej spotkanie mogą być bardzo różne (patrz punkt 5). Treść modlitwy nawiązuje do dzielenia, podejmuje je w modlitwie przeproszenia, dziękczynienia, prośby lub uwielbienia. Modlitwa może skupiać się na jednym z tych rodzajów modlitwy, bądź obejmować wszystkie.

11. W zależności od zaangażowania grupy i jej liczebności, spotkanie winno trwać od 40 do 50 minut.

12. Powodzenie tej metody pracy z Pismem Świętym zależy bardzo od atmosfery szczerości i zaufania, która w grupie powinna panować.


Dzielenie się Ewangelią

1

Jak czytać i rozumieć Pismo Święte ››
Jak czytać i rozumieć Pismo Święte

Wstęp i instrukcja obsługi

Wędrując po górach trzymaj się szlaku i przewodnika. Masz wtedy bezpieczeństwo, najładniejsze widoki i pewność dotarcia do celu. Gdy wędrujesz przez Biblię też powinieneś mieć wytyczony szlak i przewodnika. Ta mała książeczka będzie wytyczać ci tropy i prowadzić za rękę w czasie lektury. Nie czytaj Biblii od początku do końca, od deski do deski. Przynajmniej nie od razu. Musisz mieć pewną strategię, którą daje ta książeczka.

Ta strategia zawiera się w czterech punktach:

1. Nić przewodnia

Zapraszamy Cię na początku do szybkiego „rajdu” przez całe Pismo Święte, przez najważniejsze osoby, epoki i wydarzenia. Nie będziesz ich poznawał dokładnie, tylko najistotniejsze rzeczy. W ten sposób zdobędziesz nić przewodnią – zarys całości. Poznasz scenografię i głównych aktorów. Z każdego rozdziału znajduj i czytaj tylko fragmenty dotyczące nici przewodniej.

2. Kręgosłup

Potem zamień nitkę na kręgosłup. Przejdź raz jeszcze przez całość Biblii, przez poznane już osoby, epoki i wydarzenia, powtarzając i rozwijając ich wątki. W ten sposób pierwotny szkic zostanie przypomniany i uzupełniony kolejnymi szczegółami. Wróć do każdego rozdziału – tym razem znajduj i czytaj tylko fragmenty dotyczące kręgosłupa.

3. Cegły

Dopiero teraz, mając już wyraźną perspektywę zacznij czytać księgę po księdze - jakby biorąc kolejne cegły i budując całość. Jednak nie od razu wszystkie cegły i nie w takiej kolejności w jakiej występują w Biblii. Rozdział „W jakim porządku czytać Pismo Święte?” podpowie ci kolejność.

4. Młyn

Na koniec zbuduj młyn. Wejdź w rytm codziennego czytania, które będzie ciągłym powtarzaniem (w rytmie roku lub dłuższego czasu) poszczególnych ksiąg w podanym układzie. Młyn się kręci i dostarcza mocy.

Czy Pismo Święte trzeba koniecznie rozumieć?

Na koniec istotna uwaga. Nie nastawiaj się, w sposób kategoryczny, na zrozumienie Pisma Świętego. Owszem, po to mamy rozum, by go używać. I zrozumienie Pisma Świętego jest ważne i pożyteczne, ale stokroć ważniejsze jest po prostu bycie ze Słowem. Gdy czytamy Biblię to doświadczamy mocy Słowa, nawet jeśli go do końca nie rozumiemy. Dlatego bądźmy wierni codziennemu czytaniu Biblii i nie zniechęcajmy się, nawet jeśli czegoś nie pojmujemy.


Sigla biblijne

Fragmenty Biblii oznaczane są tzw. siglami. Jest to pewien kod (np. Mt 5,1) wskazujący na księgę, rozdział i werset. Poznanie kilku zasad pozwoli ci bezbłędnie je odczytywać. Na początku zawsze znajdziesz skrót księgi. Na przykład Rdz oznacza Księgę Rodzaju, 1J oznacza Pierwszy List Jana W każdym zapewne wydaniu Biblii znajdziesz wykaz skrótów. Tu jednak podajemy je w kolejności alfabetycznej: ... otwórz plik PDF poniżej


Jak czytać i rozumieć Pismo Święte Sigla biblijne

1

Praktyczny kurs modlitwy ››
Praktyczny kurs modlitwy

Wstęp

Poniższy tekst „nauczy cię” metody modlitwy zwanej "lectio divina" (wymawiamy "lekcjo diwina"). To co poznasz jest bardzo uproszczoną wersją tej metody, choć zachowującą wszystkie jej istotne elementy. Metoda jest bardzo prosta, ale niezwykle owocna. Przekonasz się o tym jeśli nie tylko przeczytasz to rozważanie, ale zaczniesz stosować się do jej propozycji. Nie czytaj tego tekstu od razu całej. Raczej koncentruj się na zadaniach a do kolejnych rozdziałów wracaj co kilka dni.

Kilka uwag wstępnych

Na początek parę słów o "czasie i miejscu akcji" w formie odpowiedzi na kilka pytań.

Gdzie mam się modlić? Może to być każde miejsce, w którym znajdziesz choć odrobinę wyciszenia. Najczęściej będzie to twoje mieszkanie. Ile czasu mi to zabierze? Dlaczego zaraz zabierze? Traktuj to, proszę, raczej jako inwestycję, dzięki której resztę czynności w ciągu dnia wykonasz szybciej i lepiej (nie ma to jak duchowy fundament). Sama metoda, musi potrwać kilka chwil - przynajmniej kwadrans. Dobrze, jeśli potrwa to dłużej. Nie jest istotna pora dnia, ważne jest tylko, byśmy byli przytomni i w czasie modlitwy nie zasnęli. Dla jednych ten czas to wczesny ranek, dla innych środek nocy - tu nie ma reguły. Czy muszę klęczeć? Nie musisz. "Złota reguła" określająca jaka to ma być pozycja mówi: godna i wygodna. Można zatem w czasie tej modlitwy klęczeć, można siedzieć na małej ławeczce, można też zwyczajnie usiąść na wygodnym krześle.

Czy będzie mi potrzebny modlitewnik? I tak, i nie. Nie będzie potrzeby używania klasycznej książeczki do nabożeństwa, ale potrzebny będzie tekst Pisma Świętego - on będzie naszym "modlitewnikiem".


+ ZADANIE +

Weź swoją Biblię.

Znajdź fragment Mt 7,24-27 i przeczytaj go. Jest to fragment Ewangelii Mateusza (pierwsza księga w Nowym Testamencie), siódmy rozdział (przed przecinkiem to zawsze rozdział), wersety od 24 do 27 (po przecinku to zawsze wersety).

Istota metody

Mam nadzieję, że nie przeszedł ci jeszcze apetyt na modlitwę metodą "lectio divina"?

Przejdźmy od razu do tego co chciałbym Ci powiedzieć. Istotą tej metody jest jej podział na:

1. czytanie (lectio),

2. medytację (meditatio),

3. modlitwę (oratio).

Całość poprzedź chwilą wyciszenia, skupienia, prośbą skierowaną do Ducha Świętego o dobre owoce. Na zakończenie podziękuj Bogu oraz dokonaj refleksji nad swoją modlitwą - jak się czułeś, co było dobre w tej modlitwie, a co należałoby w niej poprawić w przyszłości.

Teraz kilka słów na temat każdego z istotnych punktów modlitwy. Czytaj - Lectio (wym. lekcjo) Na czytanie (lectio) wybierz dłuższy fragment tekstu – przynajmniej jeden rozdział. Nie zakładaj, że przeczytasz go w całości. Może się zdarzyć, że już pierwszy werset będzie tym fragmentem, nad którym powinieneś zatrzymać się dłużej. Może też być tak, że czytać będziesz dobrych kilka minut. W czytaniu chodzi bowiem o znalezienie takiego fragmentu (zwykle będzie to jeden werset), który cię poruszy. To poruszenie może mieć bardzo różny charakter. Może to być ciekawość, niezrozumienie, pociecha, piękno, niepokój. Poruszenie potraktuj jako sygnał od Boga, że ten werset jest dla ciebie ważny. Znalezienie takiego tekstu jest też znakiem, że kończy się etap "lectio". Powtarzaj - Meditatio (wym. meditacjo) Pierwotne, łacińskie znaczenie tego słowa to "powtarzanie". W tej części skoncentruj się tylko na znalezionym urywku. Czytaj go wielokrotnie - raz, drugi, trzeci, czwarty, piąty... - powoli, jakby smakując - całość wersetu lub jego fragmenty. Czytając możesz akcentować różne części i wyrazy wersetu. Wielokrotne czytanie sprawi zapewne, że nauczysz się wersetu na pamięć. I bardzo dobrze. Możesz wtedy powtarzać go z pamięci raz, drugi, trzeci, czwarty, piąty...

Przy tej medytacji angażuj nie tylko swój rozum (intelektualne zrozumienie), ale także i twoje serce.

Mów, módl się - Oratio (wym. oracjo) Na pewnym etapie medytacji zamienia się ona w modlitwę. Będzie miała spontaniczny charakter. Czasami będzie to bardziej twoja aktywność, ale możesz też być "porwany" przez Boże natchnienie. Wtedy modlitwa stanie się bardziej działaniem Boga w tobie niż twoim działaniem. Trudno przewidzieć, co przyniesie modlitwa, jaki dokładnie charakter i kierunek przybierze. Może to być zarówno przebłaganie, prośba jak też dziękczynienie i uwielbienie. Najprostsza definicja modlitwy to "rozmowa z Bogiem". Zatem, na tym etapie, po prostu z Nim rozmawiaj.


+ ZADANIE +

Przeczytaj opis metody raz jeszcze i... po prostu pomódl się w ten sposób. Rób to przez kilka dni.

Pamiętaj:

1. czytaj tak długo (LECTIO) aż cię coś poruszy,

2. nad tym, co cię porusza zatrzymaj się i powtarzaj (MEDITATIO) tak długo aż ci zapadnie w myśl i serce,

3. zacznij się modlić (ORATIO), rozmawiać o tym wszystkim z Bogiem.

Proponuję byś na początek wziął piętnasty (i następne) rozdział Ewangelii Jana (to czwarta księga w Nowym Testamencie). Traktuje on o Twoim zjednoczeniu z Chrystusem - tak jak winna latorośl wszczepiona jest w winny krzew.

Kilka dopowiedzeń

Jestem ogromnie ciekaw, jak ci wyszło Masz za sobą pierwszą próbę modlitwy metodą "lectio divina"? Dzisiaj kilka dopowiedzeń, których nie podałem wcześniej, by nie zaciemniać sprawy. Nie ma żadnych reguł ile czasu ma trwać każdy z punktów metody. Nie ma też reguły ile czasu ma trwać całość. Oznacza to, że po zakończeniu cyklu, jeśli starcza ci czasu, możesz go powtórzyć. Kontynuujesz wtedy czytanie do momentu znalezienia kolejnego wersetu, następuje kolejna medytacja i kolejna modlitwa. Jeszcze raz powtórzę: długość trwania jednego cyklu jest sprawą bardzo indywidualną. Jeden człowiek może być cholerykiem, inny natomiast flegmatykiem, każdy będzie potrzebować innego czasu – to jasne. W czasie kwadransa można zmieścić zarówno jeden jak i trzy cykle. Ważne tylko, by na każdym etapie podchodzić do sprawy z należytą uwagą i rzetelnością.


+ ZADANIE +

Czytaj dalej Ewangelię Jana lub rozpocznij lekturę Pierwszego Listu Jana. Korzystaj oczywiście z poznanej metody. Czytając, pamiętaj o wierności metodzie. Nie chodzi o jak najszybsze przeczytanie tej księgi - przeciwnie - czytaj wolno i "delektuj się" tym słowem. Staraj się być wierny codziennej modlitwie. Módl się tak każdego dnia. Poprzez metodę, którą poznałeś możesz przygotować się do niedzielnej Eucharystii. Na stronie Mateusza http://mateusz.pl/czytania/ znajdziesz zawsze bieżące czytania liturgiczne.

Dla zniechęconych

Tę lekcję dedykuję szczególnie tym, którzy cierpią na rozproszenia, którzy załamują się, że nic im nie wychodzi, nic nie zapamiętują, nic nie wynoszą z medytacji... Dawno temu, w Egipcie, żył mądry pustelnik. Miał wielu uczniów, jeden z nich przyszedł kiedyś do swojego mistrza i skarżył się: "Chcę czytać Biblię, i czytam ją, ale nic z tego nie rozumiem, nic nie zapamiętuję, nic nie wynoszę. Przestanę medytować, jestem zniechęcony, odchodzę." Mistrz nie odpowiedział od razu. Kazał uczniowi wziąć stary wiklinowy koszyk, pójść z nim do Nilu i przynieść w nim trochę wody. Uczeń zdziwił się mocno, ale wypełnił polecenie. Poszedł nad Nil, zanurzył w nim koszyk i przyniósł go do mistrza. Oczywiście koszyk był pusty. Mistrz jednak kazał powtórzyć czynność drugi raz i trzeci, i czwarty, i piąty. Dopiero po piątym razie powiedział: "Wysyłałem cię po wodę, czerpałeś dziurawym koszykiem wody Nilu i nic nie przynosiłeś - to prawda. Popatrz jednak na koszyk. Był brudny! Teraz jest czysty i lśniący. Sprawiła to ta woda, którą czerpałeś. Nie zatrzymałeś jej, ale ona dała koszykowi oczyszczenie." Tak samo jest z naszą medytacją. Najważniejsza jest w niej wierność. Nie wszystko będziesz w stanie pojąć. Nie wszystko zapamiętasz. ZAWSZE jednak medytacja da ci OCZYSZCZENIE. TRWAJ w niej. Wiesz już co robić, gdy nic nie pamiętasz? ROBIĆ TO DALEJ!!!


+ ZADANIE +

A jakie może być? Czytaj i medytuj dalej! Przekaż innym Jeśli skorzystałeś z tej metody i doceniasz jej wartość to pomóż w dotarciu z nią do innych. Zaproponuj im tę książeczkę (albo podaruj) lub wskaż im miejsce w Internecie, gdzie z tych treści mogą skorzystać w wirtualny sposób.


+ ZADANIE +

Czytaj i medytuj dalej! I zdobywaj innych dla tej formy modlitwy.


Praktyczny kurs modlitwy

1



powrót do góry


Msze święte: niedziela i święta nakazane: 7:00 , 9:00 , 11:00   pozostałe święta: 7:00 , 9:00 , 18:00   ogólnie w dni powszednie: 7:00 - poniedziałek, wtorek, czwartek i sobota   |   18:00 - środa i piątek    - Porządek nabożeństw w ciągu roku, w razie potrzeby, może ulec zmianie - ewentualne bieżące zmiany w dziale: Ogłoszenia Duszpasterskie ››     Spowiedź: codziennie 30 min. przed nabożeństwem     Kancelaria Parafialna: dni powszednie po nabożeństwie     Sakrament Chrztu: II niedziela miesiąca - Msza św. o godz. 11:00     Sakrament Namaszczenia Chorych: w nagłych przypadkach o każdej porze dnia lub nocy     Odpust Parafialny: I niedziela Października

  strona główna   ››     Parafia św. Franciszka z Asyżu     33-333 Cieniawa 198     tel. + 48 18 445 17 13     ‹‹   kontakt e-mail